II SA/Op 13/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Krupiński sędzia WSA Krzysztof Bogusz Protokolant: referent Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2005r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz A Sp. z o.o. we W. kwotę po 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...], nr [...], Burmistrz [...], odmówił A sp. z o.o we W. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu handlowo-usługowego (hotel, sklepy i stacja paliw) wraz z niezbędną infrastrukturą, parkingami, elementami reklamowo-informacyjnymi i masztami - przewidzianej do realizacji w N., na terenie pomiędzy ulicami: [...], [...],[...] i [...] w N. (dz. nr a, b i c). W uzasadnieniu organ podał przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego oraz sądowego. Burmistrz wskazał, iż wnioskiem z dnia 3.04.2000r. A sp. z o.o., zwróciła się do Urzędu Miasta i Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, obejmującego budowę: hotelu na 200 miejsc (z zapleczem technicznym, parkingiem podziemnym i gastronomią), sklepów o pow. 2.600 m2, stacji paliw (4 stanowiska z automatyczną myjnią i stanowiskami odkurzaczy, budynek stacji ze sklepem i zapleczem socjalno-biurowym) oraz parkingów na 100 miejsc dla obsługi zespołu. Jednakże decyzją z dnia 11.05.2000r., organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla omawianej inwestycji, stwierdzając sprzeczność lokalizacji stacji paliw płynnych, składającej się na całość funkcjonalno - użytkową zamierzenia pod nazwą zespół handlowo - usługowy, z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą RM w N. nr [...] z dnia 30.06.1993r. (Dz. Urz. Woj. Op. Nr 13 z 18.08.1993r.). Podzielając pogląd organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia 28.08.2000r. nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie tego organu, w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego. NSA we Wrocławiu wyrokiem, z dnia 12.03.2002r. sygn. akt II SA/Wr 2356/2000, uchylił wymienione wyżej decyzje organu I i II instancji. Decyzją z dnia 4.03.2003r. nr [...], organ I instancji ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla omawianego zamierzenia inwestycyjnego, Która następnie decyzją z dnia 15.05.2000r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło tą decyzję Burmistrza [...] w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania z powodu braku dochowania zasadzie wynikającej z art. 10 § l kpa. W dalszych wywodach uzasadnienia decyzji I instancji, organ obszernie opisał przebieg zorganizowanego przetargu przez gminę zmierzającego do zbycia nieruchomości objętej wnioskiem, wymienił dowody na tą okoliczność, podkreślając, iż dokument oznaczony symbolem [...], którym posługuje się skarżący nie pochodzi od gminy [...], nie był sporządzony w Urzędzie Miejskim, ani też na jej zlecenie. Organ stwierdził, że dokument ten zawiera informacje wręcz sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jak również podaje nieprawdziwe informacje, a na których oparł się NSA w wyroku z dnia 12.03.2002r. sygn. akt II SA/Wr 2356/2000. W związku z tym organ stwierdził, że stanowisko w niniejszej sprawie nie może być odmienne od przyjętego w decyzji z dnia 11.05.2000r. Organ dodał, że pierwotnym nabywcą nieruchomości objętej wnioskiem była Spółka B, która była świadoma, iż nabyta nieruchomość nie może być przeznaczona pod budowę stacji paliw płynnych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca spółka podniosła, że jej zdaniem, proponowany program inwestycyjny, obejmujący sporną stację paliw płynnych - jest zgodny z ustaleniami, cytowanego w decyzji, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], który nie zawiera zakazu budowy tego rodzaju obiektu na wnioskowanym terenie. Skarżąca podkreśliła, że dla postępowania lokalizacyjnego, okoliczności towarzyszące zawarciu umowy, na mocy której inwestor nabył tytuł prawny do gruntu pod realizację stacji - są bez znaczenia, ponieważ zgodnie z ustawą z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r.nr 15, poz. 139, ze zm.) posiadanie tytułu prawnego do gruntu, nie jest warunkiem ubiegania się o decyzję lokalizacyjną. Ta okoliczność jest istotna dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podał, że z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] stanowiących podstawę orzekania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (art. 40 ust. l cyt. ustawy) wynika, że wnioskowane działki znajdują się na terenie o symbolu A 35 UHUI o następującym zapisie : "teren proj. hotelu na 200" miejsc i usług ogólnomiejskich w zakresie handlu i gastronomii. Baza MPK do likwidacji i odtworzenia na terenie D 38 SB, lub przeniesienie poza granice obszaru miejskiego np. do wsi [...] - teren bazy melioracyjnej". Ponadto ustalenia funkcjonalne omawianego planu wskazują jednoznacznie tereny pod lokalizacje stacji paliw. Są to tereny: o "symbolu 0118 – KS - - cyt. "Projektowana stacja paliw z pełnym zestawem usług (handel, diagnostyka, mycie pojazdów)..." oraz o symbolu 0108 – RP (B.S.P) - cyt. " Teren istniejących upraw polowych. Rezerwa pod lokalizację baz składowych, budowlanych, przemysłu oraz stacji paliw z pełnym zestawem usług...". Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia te, wyraźnie wskazujące tereny lokalizacji stacji paliw i wykluczyły (sugerowaną) potrzebę zamieszczenia zapisu dot. zakazu realizacji stacji paliw na terenie o symbolu A35 UH, Ul. Organ uznał, że wobec tak sformułowanych ustaleń planu, kształtujących politykę przestrzenną gminy, należy stwierdzić, że wnioskowana lokalizacja stacji paliw płynnych, nie jest zgodna z tymi ustaleniami, a tylko w przypadku zgodności zamierzenia z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym stanowi art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ podkreślił, że przy ponownym rozpatrzenia sprawy, wypełniając wskazaną przez Sąd dyspozycje art. 7 i 77 § l kpa, organ I instancji zgromadził materiał dowodowy, z którego wynika, iż w piśmie z dnia 17.07.2003r., stanowiącym odpowiedź na zapytanie organu I instancji z dnia 7.07.2003r., strona poinformowała, że nie jest w stanie jednoznacznie wskazać źródeł pochodzenia dokumentu [...]. Organ oświadczył, że zarówno ogłoszenia w sprawie I jak i II przetargu, konsekwentnie informowały o sprzedaży na własność omawianej nieruchomości (dz. nr a, b i c) z przeznaczeniem pod zabudowę budynkiem o charakterze hotelowo- gastronomiczno-handlowym. W skardze do Sądu A spółka z o.o z siedzibą we W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.), w postępowaniu lokalizacyjnym orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd podstawową przesłanką decydującą o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stosownie natomiast do art. 43 ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i planu. Skarżący podniósł, organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że inwestycja w postaci stacji paliw płynnych może być zrealizowana wyłącznie na terenach przeznaczonych na obsługę zaplecza komunikacyjnego, tj. na działkach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 0118-KS oraz 0108-RP. Według takiej interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stacja paliw nie może być realizowana na obszarze działki nr a oznaczonej w planie symbolem A 35 UL, UH, ponieważ plan nie przewiduje expressis verbis na tym właśnie terenie stacji paliw. Skarżąca nie podzieliła stanowiska organu, że stacja paliw płynnych nie może zostać wybudowana na terenie działki nr a ponieważ nie mieści się ona w pojęciu usług ogólnomiejskich w zakresie handlu i gastronomii. Zdaniem skarżącej żaden z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje, aby stacje paliw były realizowane tylko na wyraźnie określonych i jednoznacznie wskazanych terenach. W opinii skarżącej błędne jest również założenie, iż stacja paliw nie jest powiązana z usługami handlowymi. Skarżąca dodała, że z niezrozumiałych przyczyn stacja paliw płynnych (a więc w istocie sprzedaż paliwa), zdaniem organu winna być wyłączona z pojęcia handlu i świadczenia usług. Taka interpretacja jest zawężona w stosunku do powszechnie przyjętej, szeroko ujmowanej w gospodarce rynkowej sfery handlu. Skarżąca podkreśliła, odmowa miała by sens w wypadku gdyby w sposób wyraźny i jednoznaczny plan wykluczał możliwość powstania stacji paliw na wzmiankowanej działce. Nie można natomiast takiego wniosku wysnuć w oparciu o tezę, ze skoro o stacji paliw mówi się w sposób wyraźny w jednym tylko miejscu planu, nie może ona powstać na obszarze przeznaczonym pod usługi handlowe. Wykładnia przyjęta przez organ co do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wykładnią rozszerzającą i niedopuszczalną. Skarżąca odnosząc się do dokumentu zatytułowanego "charakterystyka nieruchomości" a oznaczonego symbolem [...] wskazała, że w sprawie tej wypowiedział się w sposób jednoznaczny Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, w wyroku z dnia 12 marca 2002r. (sygn. akt II SA/WR 2356/00 ). Sąd orzekł, że skoro władze [...] sprzedając przedmiotową nieruchomość przewidywały w tym miejscu stację paliw, późniejsza zmiana stanowiska nie jest dopuszczalna. Formułowane przez organ w zaskarżonej decyzji, zarzutu co do wzmiankowanego dokumentu są zdaniem skarżącej kolejną próbą wzruszenia ustalonego wyrokiem NSA stanu prawnego, co w ocenie skarżącej jest niedopuszczalne (art. 30 ustawy o NSA), który stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zasada wyrażona w art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie zmienią się przepisy (wyrok NSA z 28 października 1999 r., IV SA 1840/97, LEX nr 47850). Stąd dywagacje organu na temat prawdziwości wspomnianego dokumentu nie mogą stanowić przesłanki uzasadniającej odmowę ustalenia warunków zagospodarowania i zabudowy terenu dla omawianej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo opisane zostały okoliczności odmowy, a skarżący nie podnosi żadnych nowych okoliczność. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. Na zasadzie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygają spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym, podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270). Sąd administracyjny ocenia zatem, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem. W rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek strony, a zaskarżone decyzje wydane były w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.). Do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu, skargę z dnia 14 stycznia 2004r., złożyła firma A sp. z o.o we W. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że w tej samej sprawie, co do wnioskowanej przez skarżącą lokalizacji przedstawionego zamierzenia inwestycyjnego, orzekał Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu (wyrok z dnia 12 marca 2002r., sygn. akt II SA/WR 2356/00), który nie został uchylony. W dalszych zatem rozważaniach nie można pominąć okoliczności wydanego wyroku, bowiem na zasadzie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, Nr 240, poz. 2052), cyt. " Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.". Przywołany przepis szczególny, na użytek reformy sądownictwa administracyjnego zawarł regulację odpowiadającą zasadzie związania oceną prawną wyrażoną w art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, oraz jest odpowiednikiem tego artykułu w przepisie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Przystępując do oceny zaskarżonych decyzji, należy podkreślić, że okoliczność tę sąd administracyjny bierze z urzędu pod uwagę, niezależnie od tego czy została w skardze podniesiona (por. postanowienie NSA z 25 maja 2001r., V SA 355/01, LEX nr 57181). W rozpoznawanej sprawie, organy administracji publicznej w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji odnotowały fakt wydanego w tej samej sprawie wyroku z 2000r. Stąd ich oceny należało rozpocząć od rozważań, czy przy ponownym wydaniu decyzji w sprawie żądanej lokalizacji, organy administracji publicznej zastosowały się do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w przywołanym wyżej wyroku. Nie tylko organ, ale i sąd rozpatrując przedmiotową sprawę ponownie, obowiązany jest także zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (zob. wyrok NSA z 16 grudnia 1998r., I SA 977/98, LEX nr 44656 oraz wyrok NSA z 27 listopada 1998., I SA 1015/98, LEX nr 45119). Dodatkowo zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, ciążący na organie administracji obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu Sądu może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2, oraz wyroki: NSA w Rzeszowie z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2000, nr 9-10, s. 199, NSA w Warszawie z dnia 6 września 2001 r., III SA 3377/00, LEX nr 54000). W rozpoznawanej sprawie, okolicznością bezsporną jest, iż w dacie wydawania zaskarżonych decyzji nie uległ zmianie stan prawny regulujący kwestie lokalizacji, w tym przypadku, ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r.nr 15, poz. 139, ze zm.) oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwała Rady Miasta w N. nr [...], z dnia 30 czerwca 1993r. (Dz. Urz. Woj. Op. Nr 13 z 18.08.1993r.). Podkreślić wypada, że plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony i prawidłowo opublikowany, jest aktem prawa miejscowego i stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na danym terenie, zatem ma moc powszechnie obowiązującą i rangę aktu prawnego, stąd w rozpoznawanej sprawie jego zapisy mogą być oceniane w kategorii zmiany stanu prawnego a nie faktycznego. Przechodząc do rozważenia drugiej okoliczności, a mianowicie, czy w tej samej sprawie prowadzonej przez te same organy administracji publicznej, uległ istotnej zmianie stan faktyczny. Na tak zadane pytanie należy udzielić również negatywnej odpowiedzi. Z lektury akt wynika, że po wyroku z 2002r., a przed wydaniem zaskarżonych decyzji organ I instancji kontynuował kwestię lokalizacji zamierzonej inwestycji, w tym planowanie stacji paliw w pismach z dnia 27 września 2002r., nr [...] na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, kierowanych do organów współdziałających tj. Starostwa Powiatu [...], Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. Z treści powyższego pisma wynikało, iż prowadzone postępowanie administracyjne (z wniosku skarżącej) dotyczy inwestycji polegającej na budowie zespołu handlowo – usługowego, w tym również stacji paliw płynnych (stacja 4 stanowiskowa z automatyczną myjnią, stanowiskami odkurzaczy i zapleczem parkingowym ca 100 miejsc postojowych). Informacja, co do stacji paliw zamieszczona została także w zawiadomieniu Burmistrza [...] z dnia 19 grudnia 2002r., Nr [...]. Przywołane pisma nie przesądzają, ale mogą również sugerować, o braku przeciwwskazań co do lokalizacji stacji paliw. Z wywodów natomiast zawartych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji wynika, że organy podały wyznaczone konkretne miejsca, w których mają być zlokalizowane stacje paliw, zaznaczając, że tereny pod lokalizacje stacji paliw, nie obejmują wskazanych we wniosku działek nr a, b i c, pomiędzy ulicami: [...], [...], [...] i [...] w N. Organy orzekające stwierdziły, że wnioskowane działki znajdują się na terenie o symbolu A 35 UHUI o następującym zapisie: "teren proj. hotelu na 200" miejsc i usług ogólnomiejskich w zakresie handlu i gastronomii. Baza MPK do likwidacji i odtworzenia na terenie D 38 SB, lub przeniesienie poza granice obszaru miejskiego np. do wsi [...]- teren bazy melioracyjnej". Zacytowane zapisy planu nie uległy zmianie, co zgodnie podkreślały organy rozstrzygające ponownie sprawę - po wyroku NSA - w zaskarżonych decyzjach. Nie uległ istotnej zmianie materiał dowodowy w sprawie, natomiast przy ponownym rozstrzyganiu organy obu instancji, dokonały odmiennej oceny tego materiału, a w szczególności dokumentu zawierającego charakterystykę nieruchomości oznaczonego symbolem [...]. Przedmiotowy dokument skierowany do potencjalnych nabywców, opisanej nieruchomości przed jej zbyciem w drodze przetargu przez gminę [...] zawiera zapis, że teren ten jest przeznaczony "pod usługi ogólnomiejskie, centrotwórcze z wyszczególnieniem funkcji hotelarskiej z urządzeniami towarzyszącymi (parking, punkt gastronomiczny, market, stacja paliw z myjnią itp.). O znaczeniu tego dokumentu w sprawie, wypowiedział się Sąd w wyroku z dnia 12 marca 2002r. Sąd podkreślił w powyższym wyroku, przewidzianą tym dokumentem stację paliw z myjnią. Organy administracji przy ponownym rozstrzyganiu sprawy, kwestionowały prawdziwość omówionego wyżej dokumentu o symbolu [...] oraz zawartych w nim treści. Porównywały zapisy protokołów przetargu, ogłoszeń oraz korespondencji, jednakże nie wskazały, iż zostało stwierdzone fałszerstwo tego dokumentu. Odmienna ocena materiału dowodowego, w tym wskazanego dokumentu stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu (zob. wyrok NSA w Warszawie, I SA 1089/99, z 7 grudnia 1999r., LEX nr 48019). Stwierdzenie popełnienia fałszerstwa dokumentu nie może wynikać z dokonanych porównań i wywodów organu administracji publicznej. Skoro sporny dokument [...] istnieje i jego wiarygodność nie została skutecznie podważona, stąd ocena prawna zawarta w wyroku odnosząca się do tego dowodu w sprawie jest aktualna. Mając na uwadze zasadę związania wyrokiem, wskazanym jest powtórzyć, iż skoro władze miasta [...] sprzedając przedmiotową nieruchomość "..przewidywały w tym miejscu między innymi wbudowanie stacji paliw i prezentowały taką interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która dopuszcza wybudowanie takiej stacji, to nie jest dopuszczalna późniejsza zmiana tego stanowiska. Nie można najpierw sprzedawać konkretnej nieruchomości w celu wybudowania tam określonego wyraźnie obiektu, a następnie zabraniać inwestorowi jego wzniesienia...". Ponieważ w rozpoznawanej sprawie, organy administracji niezastosowały się do oceny prawnej przedstawionej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2002r., sygn. akt II SA/WR 2356/00, mimo iż obowiązek taki został potwierdzony w przepisie art. 99 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (...), stąd opisane zachowanie musi skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji. Wskazania do dalszego postępowania przez organy w niniejszej sprawie wynikają wprost z przedstawionych rozważań, przy uwzględnieniu przepisów rozdz. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Wobec powyższego należało, na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzec jak w sentencji. Orzeczenie w przedmiocie wykonania decyzji oparto o art. 152, a orzeczenie o kosztach postępowania wynika z art. 200 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.