II SA/Op 130/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na czynność Starosty [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 października 2006 r. D. S. zwrócił się do Starosty [...] o zwrot części opłaty poniesionej za wydanie karty pojazdu, w związku z rejestracją w dniu 27 czerwca 2005 r. samochodu osobowego marki "[...]" o numerze rejestracyjnym [...]. Uzasadniając swoje żądanie D. S. powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z miesiąca stycznia 2006 r., którym uznano, że poprzednio pobierana wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu była nielegalna. Odpowiadając na wezwanie, Starosta [...] pismem z dnia 16 października 2006 r., Nr [...], odmówił zwrotu opłaty, przedstawiając aktualny stan prawny i podstawy prawne działania organu. D. S. ponownie zwrócił się do organu pismem z dnia 20 lutego 2008 r., żądając zwrotu opłaty. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie siedmiu sędziów stwierdzającą, że żądanie zwrotu opłaty za kartę pojazdu pobranej przy rejestracji pojazdu jest sprawą administracyjną załatwianą w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. D. S. wskazał także na wyrok Sądu Rejonowego w Z., którym uznano, że pobranie za kartę pojazdu sumy wyższej niż 75 złotych na podstawie niekonstytucyjnego przepisu, stanowiło nienależne świadczenie, które powinno ulec zwrotowi, gdyż stanowi podstawę nieprawnego wzbogacenia się starostwa kosztem właściciela rejestrowanego pojazdu. Starosta [...] odpowiadając na wezwanie pismem z dnia 10 marca 2008 r., Nr [...], podtrzymał swoje stanowisko w sprawie o odmowie zwrotu części opłaty, zawarte w piśmie z dnia 16 października 2006 r. W dniu 3 kwietnia 2008 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarga D. S. na odmowę zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu marki "[...]" nr rejestracyjny [...]. W odpowiedzi na wniesioną skargę, Starosta [...] wniósł o oddalenie skargi oraz o obciążenie skarżącego kosztami sądowymi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w trakcie postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy kwestię dopuszczalności skargi i jej wymogów formalnych. Zgodnie z najnowszym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. szerzej: uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, opubl. OSP, Rok LII, Zeszyt 5, maj 2008 r., poz. 51 ) skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm. ), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalszej części postanowienia: "P.p.s.a." Uwzględniając powyższe stwierdzić zatem należy, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania odmowa Starosty [...], dotycząca żądania D. S. zwrotu różnicy opłaty za wydanie karty pojazdu wraz z odsetkami, mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Dalej trzeba zważyć, że dopuszczalność wniesienia skargi sądowoadministracyjnej nie oznacza automatycznie jej merytorycznego rozpoznania. Każda skarga musi spełniać wymogi formalne właściwe tak dla pisma w postępowaniu sądowym w ogólności, określone w art. 46 i 47 P.p.s.a., jak i typowe dla skargi, które wynikają z art. 57 P.p.s.a. Przy czym skargę w tym konkretnym przypadku poprzedzać powinno także uprzednie wezwanie organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Z przywołanego wyżej art. 52 § 3 P.p.s.a. wynika zatem, że wspomniane wezwanie należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu lub podjęciu czynności. Z akt niniejszej sprawy wynika, że D. S. powziął wiadomość o podjęciu przez Starostę [...] czynności odmawiającej mu wypłaty części opłaty, z pisma z dnia 16 października 2006 r., Nr [...], w którym poinformowano skarżącego o aktualnym stanie prawnym w kwestii zwrotu w/w opłaty i podstawach prawnych działania organu. Wydając przedmiotowe pismo Starosta dokonał zatem czynności, o jakiej mowa w przywołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przedmiotowe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 października 2007 r. Od daty otrzymania przez skarżącego wspomnianego pisma, należało więc przyjąć 14-dniowy termin wymagany do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, który kończył swój bieg w dniu 31 października 2007 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało dokonane przez D. S. dopiero pismem z dnia 20 lutego 2008 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Nie został więc zachowany tryb określony w przywołanym wyżej art. 52 § 3 P.p.s.a., co powoduje niedopuszczalność wniesionej do sądu administracyjnego skargi. Biorąc pod uwagę powyższe należało odrzucić niniejszą skargę, co Sąd orzekł, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.