II SA/Op 130/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. M. na czynność Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 18 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umieszczenia na liście osób uprawnionych do wynajęcia lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy postanawia umorzyć postępowanie. I M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na akt - pismo Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 18 stycznia 2017 r., którym poinformowano ją, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia uprawnień do wynajęcia lokalu na czas nieoznaczony wniosek strony został rozpatrzony negatywnie. Organ wyjaśnił, że wniosek o wynajęcie lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy skarżąca złożyła 28 października 2016 r. Po przeprowadzeniu postępowania, mającego na celu ustalenie, czy wnioskodawczyni spełnia wszystkie warunki, od których zależy uprawnienie do wynajęcie lokalu, wskazane w uchwale Rady Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 31 sierpnia 2016 r. Nr XXXIII/281/2016 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy Kędzierzyn-Koźle (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2016 r. poz. 1894), aktem - pismem z dnia 2 stycznia 2017 r., Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla rozstrzygnął o braku takiego uprawnienia. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ podał w szczególności, że wobec braku możliwości ustalenia, w jakim lokalu strona zamieszkuje, nie ma podstaw do dokonania weryfikacji spełnienia przez nią kryterium zamieszkiwania w warunkach kwalifikujących do ich poprawy. Stanowisko swoje organ podtrzymał w zaskarżonym piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. Po wpłynięciu do organu w dniu 13 lutego 2017 r., skargi I. M., organ przeanalizował ponownie ustalenia dokonane w toku postępowania, wywołanego wnioskiem strony z dnia 28 października 2016 r., po czym stwierdził, że rozstrzygnięcie w przedmiocie braku uprawnienia skarżącej do wynajęcia lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie miało dostatecznych podstaw prawnych. W tych okolicznościach skarżąca została poinformowana, pismem z dnia 7 marca 2017 r., o uchyleniu zaskarżonego aktu (pisma z dnia 18 stycznia 2017 r.) oraz o wpisaniu jej na listę osób uprawnionych do wynajęcia lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy na czas nieoznaczony. Wobec powyższego, powołując się na treść przepisu art. 54 ust. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Na rozprawie przed Sądem w dniu 27 czerwca 2017 r. I. M. oświadczyła, że mimo stanowiska organu uwzględniającego skargę, nie widzi podstaw do jej cofnięcia i w dalszym ciągu podtrzymuje wnioski i wywody zawarte w skardze. Przyznała, że umieszczenie jej na liście osób uprawnionych do wynajęcie lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy Kędzierzyna-Koźla, sformułowane w piśmie organu z dnia 7 marca 2017 r. jest dla niej zadowalające i oznacza uwzględnienie wniesionej do Sądu skargi. Jednakże obawia się zmiany stanowiska przez Prezydenta Kędzierzyna-Koźla przed otrzymaniem kluczy do lokalu, który według twierdzeń organu, jest obecnie remontowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesionej skargi pod względem przedmiotowym, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, przyjąć należy, że pismo Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 18 stycznia 2017 r., zawierające stanowisko tego organu o negatywnym rozpatrzeniu wniosku skarżącej w kwestii ujęcia na liście osób uprawnionych do wynajęcia lokalu mieszkaniowego z zasobu gminy, jest aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), na który służy skarga do Sądu. W ocenie Sądu, dopuszczalne jest wniesienie skargi na stanowisko (rozstrzygnięcie) organu wykonawczego gminy w przedmiocie umieszczenia bądź nie, na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy (art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2005 r., nr 31, poz. 266, z późn. zm., aktualnie Dz. U. z 2014 r., poz. 150 z późn. zm.), które zakwalifikował jako akt określony w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Warunkiem skuteczności wniesienia skargi na tego rodzaju akt jest jednak wyczerpanie trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 52 § 4 P.p.s.a., według którego należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Wymóg ten został przez skarżącą spełniony, gdyż w dniu 16 stycznia 2017 r. - zgodnie z pouczeniem zawartym w kwestionowanym akcie - złożyła pismo zatytułowane "Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", w którym zakwestionowała zaskarżony akt. W ocenie Sądu, pismo to należało uznać za czynność, o jakiej mowa w art. 54 § 4 P.p.s.a., stanowiące niezbędny element procedury poprzedzającej wniesienie skargi. Ponadto, zachowany został termin określony w art. 53 § 2 P.p.s.a., według którego skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Odpowiedź organu na złożone w dniu 16 stycznia 2017 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca otrzymała w dniu 25 stycznia 2017 r., a skargę wniosła w dniu 7 lutego 2017 r., co wynika z daty prezentaty. Natomiast, zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Należy zauważyć, iż celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Celem ustanowionego w tym przepisie prawa do autokontroli organu, którego działanie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego jest zapewnienie szybszego załatwienia sprawy, i to zgodnie z żądaniem skarżącego. Autokontrola z istoty swej prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego. Tym samym autokontrola służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja miała bezsprzecznie miejsce, gdyż organ uchylił zakwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie oraz podjął akt stanowiący o pozytywnym załatwieniu żądania strony – wniosku z dnia 28 październik a 2016 r. W rozpoznawanej sprawie organ zawiadomił Sąd, że uwzględnił w całości skargę skarżącej na opisaną na wstępie czynność z dnia 18 stycznia 2017 r., przedkładając pismo z dnia 7 marca 2017 r., wydane w wyniku uwzględnienia skargi w całości, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Ustalono również, że stanowisko organu zaprezentowane w piśmie z dnia 7 marca 2017 r. ma walor ostateczności. I. M. nie wniosła skargi do Sądu na wyżej wymieniony akt organu administracji publicznej. Stąd rozstrzygnięcie organu, ujęte w ww. piśmie o ujęciu skarżącej na liście osób uprawnionych do wynajęcia lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy na czas nieoznaczony jest wiążące stronę oraz organ. Mając na uwadze, że uwzględnienie skargi w trybie autokontroli z reguły powoduje, iż postępowanie sądowe w sprawie staje się bezprzedmiotowe, należy uznać, że podlega ono umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym Sąd orzekł jak w sentencji.