II SA/Op 135/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi L. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 lutego 2023 r., nr SKO.40.243.2023.ro w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez L. J. (zwaną dalej stroną, skarżącą lub wnioskodawczynią) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (zwanego dalej SKO, Kolegium lub organem odwoławczym) z dnia 27 lutego 2023 r., nr SKO.40.243.2023.ro, którym utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza [...] (zwanego dalej również organem pierwszej instancji) z dnia 12 grudnia 2022 r., nr BI.II.6730.139.2022, o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 24 marca 2022 r. (data wpływu), doprecyzowanym - na wezwanie organu - w piśmie z dnia 7 listopada 2022 r., skarżąca wystąpiła do Burmistrza [...] o wydanie zaświadczenia o zgodności planowanego przedsięwzięcia, polegającego na prowadzeniu skupu złomu na działce nr a, położonej w C., z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Strona podała, że nieruchomość gruntowa objęta wnioskiem położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...], a przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie realizowane w ramach nowej inwestycji, przebudowy ani rozbudowy, ponieważ będzie korzystało z istniejącego zaplecza, tj.: utwardzonego placu, budynku wagowego, wagi przemysłowej, dwóch bram wjazdowych. Wnioskodawczyni wyjaśniła ponadto, że gromadzony w zamkniętym pojemniku złom nie będzie poddawany żadnej obróbce, a wywożony będzie przez wyspecjalizowaną firmę. Podała także, że wnosi o wydanie zaświadczenia zgodnie z art. 217 § 1 pkt 2 K.p.a. ze względu na swój interes prawny. Podkreśliła, że § 4 pkt 7 miejscowego planu wprowadza zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na terenie zabudowy mieszkaniowej i usługowej, a nie na terenach przeznaczonych pod obiekty produkcyjne, składy i magazyny. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 3 stycznia 2020 r. złom nie jest zaliczony do kategorii odpadów niebezpiecznych. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Burmistrz [...] postanowieniem z dnia 12 grudnia 2022 r., nr BI.II.6730.139.2022 (wcześniejsze postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 20 maja 2022 r. zostało uchylone postanowieniem SKO z dnia 19 sierpnia 2022 r.), odmówił wydania skarżącej zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanego przedsięwzięcia, polegającego na prowadzeniu skupu złomu na działce nr a w C. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 [na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. 2022 r. poz. 2000, z późn. zm.]), zwanej dalej K.p.a. W uzasadnieniu, po zrelacjonowaniu stanu faktycznego sprawy, organ pierwszej instancji podał, że zgodnie z § 5 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. i C., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Opols. z [...], Nr [...], poz. [...]), zwanego dalej miejscowym planem, ustalony jest zakaz realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów szczególnych, z dopuszczeniem realizacji inwestycji celu publicznego. Podkreślił, że zakaz obowiązuje na wszystkich działkach objętym planem, a więc również na działce nr a, oznaczonej w planie symbolem [...] - teren obiektów produkcyjnych, składów, magazynów. Natomiast zakaz, o którym mowa w § 4 pkt 7 miejscowego planu, dotyczy wyłącznie gromadzenia złomu, odpadów, w tym części pojazdów i urządzeń mechanicznych na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i usługi. Ponadto organ pierwszej instancji odnotował, że § 5 pkt 9 miejscowego planu dotyczący sposobu gospodarowania odpadami nie wyklucza stosowania normy § 5 ust. 2 planu. Wobec bezspornej okoliczności, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem skarżącej należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dotyczy wszystkich przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bez rozróżnienia na mogące potencjalnie bądź zawsze oddziaływać na środowisko, organ uznał, że brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie. Podała, że teren oznaczony w planie symbolem [...], na którym usytuowana jest działka nr a, to teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Zdaniem wnioskodawczyni, skoro miejscowy plan wprowadza zapis o zakazie realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a skup złomu należy do inwestycji mogących oddziaływać tylko potencjalnie na środowisko, to odmowa wydania żądanego zaświadczenia jest nieuzasadniona. Wywodziła również skarżąca, że jedyny zakaz dotyczy terenów zabudowy mieszkaniowej oraz usługowej i nie obejmuje terenów oznaczonych symbolem [...], na którym usytuowana jest działka a. Dlatego stanowisko organu pierwszej instancji uznać należy za nadinterpretację zapisów miejscowego planu oraz obowiązujących ustaw. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Kolegium postanowieniem z dnia 27 lutego 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO zrelacjonowało stan faktyczny sprawy i przytoczyło oraz omówiło przepisy regulujące postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia. Wyjaśniło, że przepis art. 217 § 1 K.p.a. obliguje wnioskodawcę do wskazania, czy żądanie wynika z obowiązku urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, bo wymaga tego przepis prawa (pkt 1), czy ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny (pkt 2). Następnie stwierdziło, że wprawdzie skarżąca nie sprecyzowała na czym ów interes prawny polega, ale wobec przyjętej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładni, że zwrot ten winien być interpretowany szeroko, nie ulega wątpliwości, iż żądany dokument jest stronie potrzebny w związku z zamiarem prowadzenia skupu złomu na działce nr a. Dalej organ odwoławczy przypomniał, że wnioskodawczyni zamierza realizować przedsięwzięcie polegające na skupie złomu na działce położonej w C., oznaczonej w miejscowym planie symbolem [...]. Zgodnie z § 3 pkt 52 miejscowego planu jest to teren przeznaczony pod obiekty produkcyjne, składy i magazyny (lit. a), na którym dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń towarzyszących zabudowie służącej do przesyłu wody, ścieków, gazu, energii elektrycznej, telekomunikacji (lit. b). Natomiast § 5 ust. 2 miejscowego planu ustala zakaz realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów szczególnych, z dopuszczeniem realizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium wyjaśniło również, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu ilekroć w przepisach uchwały jest mowa o przepisach szczególnych należy przez to rozumieć aktualne w momencie jej realizacji przepisy ustaw wraz z aktami wykonawczymi. Takim przepisem szczególnym, zdaniem Kolegium, jest § 3 ust. 1 pkt 83 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, w myśl którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się punkty do zbierania, w tym przeładunku złomu, z wyłączeniem punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych. W ocenie SKO skarżąca błędnie interpretuje zapis § 5 ust. 2 miejscowego planu, przeciwstawiając zwrot: (przedsięwzięć) "mogących znacząco" zwrotowi: "mogących potencjalnie" oddziaływać na środowisko, podczas gdy z treści rozporządzenia w sposób niewątpliwy wynika, iż zwrot "mogących znacząco" (oddziaływać na środowisko) obejmuje zarówno przedsięwzięcia mogące oddziaływać potencjalnie, np. skup złomu, jak i te, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Za bezsporne Kolegium uznało, że działalność polegająca na skupie złomu nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, z późn. zm.). Zdaniem Kolegium zapis § 5 ust. 2 miejscowego planu dotyczy obu rodzajów przedsięwzięć, czyli mogących zawsze oraz mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, i odnosi się do wszystkich terenów objętych jego treścią, a więc również terenu oznaczonego symbolem [...], na którym położona jest działka nr a. Z kolei zapis § 4 ust. 1-9 miejscowego planu, do którego odwołuje się skarżąca w zażaleniu, zawiera ogólne zasady ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego i nie dotyczy terenu przeznaczonego pod obiekty produkcyjne, składy i magazyny ([...]) i ma ograniczony - w stosunku do treści § 5 ust. 2 miejscowego planu - zakres przedmiotowy. Dalej organ odwoławczy dowodził, że gdyby w postępowaniu toczącym się w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373, z późn. zm.) właściwy organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z § 3 rozporządzenia, to i tak na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i usługi nie można byłoby prowadzić działalności polegającej na skupie złomu. Ponadto wskazał, że planowana działalność skarżącej polegająca na skupie złomu miałaby polegać na magazynowaniu odpadów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699, z późn. zm.), tj. na czasowym przechowywaniu odpadów obejmującym: wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę (lit. a), tymczasowym magazynowaniu odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów (lit. b), magazynowaniu odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów (lit. c). Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 20 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10) złomy metaliczne oraz stopy metali, w tym: miedź, brąz, aluminium, mosiądz, cynk, ołów, żelazo, stal, cyna, mieszaniny metali, zaliczane są do odpadów. Organ dostrzegł, że uchwała Nr [...] z dnia [...]. zawiera w § 5 ust. 9 regulację dotyczącą gospodarowania odpadami (a więc również złomem), wskazując, iż należy je zagospodarowywać na warunkach określonych w przepisach szczególnych. Zapis ten obliguje wytwórcę odpadów do stosowania takich sposobów produkcji lub form usług oraz surowców i materiałów, które zapobiegają powstawaniu odpadów lub pozwalają utrzymać na możliwie najniższym poziomie ich ilość, a także ograniczają negatywne oddziaływanie na środowisko lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Przepisy szczególne, objęte ww. zapisem, to ustawa o odpadach oraz rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1742). Treść § 5 ust. 9 planu miejscowego, z uwagi na zapis § 5 ust. 2, nie ma jednak zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, SKO omówiło określoną w art. 87 ust. 1 Konstytucji hierarchię źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji z powodu naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik postępowania. W motywach skargi ponowiła argumentację zażalenia, akcentując, że zapisy miejscowego planu nie zakazują realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, do którego zaliczone zostało planowane działanie przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Opolu. Podniosła również, że zaprezentowane w kwestionowanym postanowieniu stanowisko SKO opiera się na interpretacji organu pierwszej instancji, a nie na bezstronnej ocenie faktów i przepisów ustawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie - stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a. - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała, by naruszało ono prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Kontrolowane postanowienie dotyczy odmowy wydania skarżącej zaświadczenia o żądanej treści. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) K.p.a. W myśl art. 217 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Natomiast odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 K.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zwraca się również uwagę, że nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a. - tylko w koniecznym zakresie oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające spełnia jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 3411/19, dostępny - jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu - na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że danymi znajdującymi się w posiadaniu organu administracji nie są dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów wynikających z tych danych. Nie jest też dopuszczalne żądanie wydania zaświadczenia, którego treść miałaby dotyczyć kwestii rozstrzyganych decyzją administracyjną i które miałoby niejako zastąpić decyzję (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 686/18). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zgodność planowanego przedsięwzięcia, polegającego na prowadzeniu skupu złomu na działce nr a położonej w C. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na tym obszarze. W związku z tym wskazać trzeba, że działka nr a, na której planowane jest przez skarżącą przedsięwzięcie, jest oznaczona w miejscowym planie symbolem [...]. Wedle § 3 pkt 52 miejscowego planu jest to teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, na którym dopuszcza się lokalizacje obiektów i urządzeń towarzyszących zabudowie służących do przesyłu wody, ścieków, gazu, energii elektrycznej, telekomunikacji. Z kolei § 5 miejscowego planu określający "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego" w ust. 2 ustala zakaz realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów szczególnych, z dopuszczeniem realizacji inwestycji celu publicznego. Takim przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest, jak prawidłowo stwierdziło Kolegium, § 3 ust. 1 pkt 83 lit. a cyt. już wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nadal zwanego rozporządzeniem. Stosownie do tego przepisu, w którym wymieniono punkty do zbierania, w tym przeładunku złomu, z wyłączeniem punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych, planowane przez skarżącą przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powyższych postanowień planu oraz przepisów rozporządzenia, w ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji, że planowane przedsięwzięcie jako należące do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie może zostać zrealizowane na terenie objętym przedmiotowym miejscowym planem. Tym samym brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą. Wyjaśnienia nadto wymaga, że postanowienia planu powinny być interpretowane w kontekście wszystkich zawartych w nim regulacji, a nie w sposób oderwany, jednostkowy, jak tego oczekuje skarżąca. Opisane wyżej zapisy miejscowego planu należy czytać łącznie, pamiętając, że postanowienia ogólne odnoszą się do wszystkich trenów objętych planem. Organy prawidłowo zatem przyjęły, że przeprowadzona analiza treści planu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż na całym terenie nim objętym obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ma również racji skarżąca, twierdząc, że skoro wnioskowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nie jest objęte zakazem wymienionym w § 5 ust. 2 miejscowego planu, gdzie mowa jest o inwestycjach mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dostrzec trzeba, że rozporządzenie w samym tytule posługuje się pojęciem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a dopiero w treści rozróżnia przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to - jak trafnie stwierdziło SKO - że zwrot "mogących znacząco" oddziaływać na środowisko obejmuje zarówno przedsięwzięcia mogące oddziaływać potencjalnie (np. skup złomu), jak i te, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro natomiast zapis § 5 ust. 2 miejscowego planu zakazuje realizacji wszystkich przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to świetle przepisów rozporządzenia planowana inwestycja nie może być realizowana na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić też należy, że w kontrolowanej sprawie nie chodzi o władcze rozstrzyganie o prawach czy obowiązkach stron (zwłaszcza w kwestiach spornych), lecz o potwierdzenie - na skutek żądania osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia - określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2752/19). Tymczasem skarżąca oczekuje uzyskania informacji, która byłaby sprzeczna z zapisami miejscowego planu, będącego zgodnie z przepisem art. 87 ust. 2 Konstytucji - jako akt prawa miejscowego - źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze gminy. Miejscowy plan stanowi dopełnienie źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, którymi są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (art. 87 ust. 1 Konstytucji). Chybione są zatem zarzuty skarżącej, że organy nie uwzględniły obowiązującej w Konstytucji hierarchii aktów prawnych. Wskazać również przyjdzie, że z powołanych na wstępie przepisów wynika, iż w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie prowadzi się w pełnym zakresie postępowania dowodowego, nie gromadzi się dowodów ani nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie dokonuje się także subsumcji ustaleń faktycznych pod odpowiednie normy prawa materialnego. W postępowaniu tym ustala się jedynie, czy na podstawie informacji, którymi organ już dysponuje, można potwierdzić fakty lub stan prawny. Tak więc w postępowaniu o wydanie zaświadczenia o określonej treści w oparciu o ustalenia zawarte w miejscowym planie organ nie rozstrzyga o przeznaczeniu konkretnej nieruchomości pod określoną działalność, lecz dokonuje interpretacji zapisów planu pod kątem planowanego przedsięwzięcia. I tak też się stało w rozpoznawanej sprawie. Natomiast przeprowadzona przez organy ocena w tym zakresie potwierdziła, że planowana przez skarżącą inwestycja na terenie działki nr a nie jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu. Wobec tego organy zasadnie odmówiły skarżącej wydania zaświadczenia o żądanej treści. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.