II SA/Op 136/08

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 25 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na pismo Zastępcy Prezydenta Miasta Kędzierzyna - Koźla z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie najmu lokalu mieszkalnego przyznać radcy prawnemu D. D. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej J. S., obejmujące wynagrodzenie w kwocie 146,40 zł (słownie: sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 26,40 zł (słownie: dwadzieścia sześć złotych czterdzieści groszy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2008 r. odrzucił skargę J. S. na pismo Zastępcy Prezydenta Miasta Kędzierzyna – Koźla z dnia [...], Nr [...]. W dniu 7 sierpnia 2008 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił mu radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie, Sąd zwrócił się do Okręgowej Rady Radców Prawnych w O. o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu, którym został radca prawny D. D. (por. szerzej: pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w O. z dnia 12 sierpnia 2008 r. – karta nr 56 akt sądowych). Pismem z dnia 15 września 2008 r. wyznaczony pełnomocnik z urzędu złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, według norm przepisanych oświadczając, iż opłaty z tego tytułu nie zostały zapłacone, ani w części, ani w całości. Jednocześnie radca prawny D. D. oświadczył, że brak jest podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie tut. Sądu z dnia 18 czerwca 2008 r. Pełnomocnik dodał, że w dniu 15 września 2008 r. przesłał skarżącemu J. S. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Do akt sądowych sprawy pełnomocnik dołączył także pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu skarżącego. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przywołany art. 250 P.p.s.a. regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem". Z rozporządzenia wynika, że przyznanie radcy prawnemu wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy następuje na jego wniosek, który powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 16 rozporządzenia). Oświadczenie takiej treści zawiera wniosek pełnomocnika skarżącego z dnia 15 września 2008 r. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a zatem została spełniona przesłanka formalna warunkująca dalsze rozpoznanie złożonego wniosku. Wobec tego referendarz zważył, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 4 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w drugiej instancji: a ) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, d) w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł. Zauważyć należy ponadto, iż przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, należy uwzględnić niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Referendarz sądowy przyznając radcy prawnemu D. D., koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu, kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, radcy prawnemu D. D. należy przyznać wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej według norm przepisanych, tj. w kwocie 120,00 zł. Wynagrodzenie to przyznał w stawce minimalnej, albowiem rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika, nie uzasadniały przyznania wyższego wynagrodzenia. Nie przyznał radcy prawnemu zwrotu niezbędnych wydatków, albowiem pełnomocnik nie wniósł o ich przyznanie. Zasądzając wynagrodzenie referendarz uwzględnił także treść § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższył wynagrodzenie o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 26,40 zł. W związku z powyższym na postawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.