II SA/Op 136/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na pismo Zastępcy Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie najmu lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. W piśmie z dnia 26 marca 2008 r., nadanym przesyłką pocztową w dniu 26 marca 2008 r., J. S. opisał sprawę dotyczącą umowy najmu lokalu, który zajmuje od 23 lutego 2006 r. Skarżący podał, że lokal został mu przyznany przed zawarciem związku małżeńskiego, a obecnie Urząd Miejski w K. chce go pozbawić bez żadnego powodu. J. S. podkreślił, że zarówno on, jak i jego żona są osobami schorowanymi, posiadającymi orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, które uprawnia ich do posiadania dwóch pokoi. Skarżący podkreślił, iż stan zdrowia żony wymaga jej okresowego przebywania w odosobnieniu. Dlatego pozbawienie go mieszkania, spowoduje jego bezdomność, bowiem skarżący nie posiada żadnych krewnych, ani rodziny, u której mógłby "przeczekać" ataki choroby żony. Pismem z dnia 1 kwietnia 2008 r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania, tj. wskazania zaskarżonego aktu i zaskarżonego organu, w terminie 7 dni. Jednocześnie Sąd pouczył skarżącego, iż w razie niewykonania wezwania pismo skarżącego z dnia 26 marca 2008 r., zostanie pozostawione bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu J. S. oświadczył, iż skarżonym przez niego aktem jest pismo Zastępcy Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], Nr [...], które skarżący dołączył do akt sprawy. We wskazanym piśmie, będącym odpowiedzią na pismo skarżącego z dnia 19 lutego 2008 r., Wydział Polityki Mieszkaniowej, Spraw Socjalnych i Zdrowia Urzędu Miasta [...] informuje go, iż oddanie w najem lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy [...] lub przedłużenie umowy najmu lokalu socjalnego przy ulicy [...] w K., nie jest możliwe, albowiem żona skarżącego – B. S., posiada tytuł prawny do lokalu przy ulicy [...] w K. Powyższe powoduje, że w myśl przepisów uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 26 sierpnia 2004 r. w sprawie określenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, zawarcie umowy o najem lokalu socjalnego, nie jest możliwe. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...], odnosząc się do zarzutów skarżącego przedstawił szczegółowo przebieg postępowania związanego z najmem lokalu socjalnego przez skarżącego i jego wniosku o przedłużenie umowy najmu. Podtrzymał stanowisko organu, zawarte w zaskarżonym piśmie z dnia [...], iż przedłużenie, bądź zawarcie ze skarżącym kolejnej umowy o najem lokalu przy ulicy [...] w K., nie jest możliwe i stoi w sprzeczności z postanowieniami uchwały Nr [...] Rady Miasta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) – zwaną dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.ps.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżący nie wskazał bowiem decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Nie jest nim zaskarżone przez J. S. pismo z dnia [...], Nr [...], które w istocie jest odpowiedzią na wcześniejsze wnioski skarżącego dotyczące wynajmu lokalu socjalnego. Przedstawione w skardze żądanie dotyczące zmiany stanowiska, działającego w imieniu Gminy [...], Zastępcy Prezydenta Miasta w sprawie odmowy zawarcia umowy najmu lokalu, nie mieści się jednak w zakresie kognicji sądu administracyjnego, albowiem właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje rozstrzygania spraw o charakterze cywilnoprawnym, a takimi są sprawy związane z najmem lokali. Postępowanie sądowe w tych sprawach unormowane jest przez przepisy Kodeksu postępowania cywilnego ( art. 1 kpc ). Zgodnie zaś z art. 2 kpc, do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych oraz Sąd Najwyższy. W świetle art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie tegoż przepisu.