II SA/Op 136/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 30 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. J. R. M. - reprezentowana przez adwokata A. C. - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 30 stycznia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 8 grudnia 2014 r., nr [...], nakładającą na skarżącą karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Skarga został wniesiona w następującym stanie faktycznym: W dniu 28 lipca 2014 r. funkcjonariusze Izby Celnej w Opolu zatrzymali do kontroli drogowej pojazd ciężarowy wraz z przyczepą ciężarową, kierowany przez J. S. W trakcie kontroli stwierdzono, że pojazdem przewożony jest traktor ogrodowy, żwir i kostki brukowe, które wg oświadczenia kierowcy były własnością firmy "A" z [...]. Kierowca oświadczył, że jest zatrudniony w tej firmie i na jej rzecz wykonywał przewóz z [...] do [...]. Ustalono, że pojazd nie jest wyposażony w urządzenie rejestrujące czas pracy kierowcy, a kierujący nie posiada zaświadczenia o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne, ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kierowca okazał jedynie prawo jazdy i przedstawił dowody rejestracyjne pojazdu oraz przyczepy. Ustalenia utrwalono w protokole, w którym stwierdzono, że podczas wykonywania przewozu doszło do naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu zawiadomił A. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. "A", o wszczęciu postępowania w sprawie naruszeń stwierdzonych podczas dokonanej kontroli drogowej. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 31 października 2014 r. organ umorzył prowadzone postępowanie wobec ustalenia, że przewóz objęty postępowaniem nie był wykonywany na rzecz A. M. lecz J. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Centrum A z siedzibą w [...]. W dniu 31 października 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu wobec J. M. postępowania w sprawie wykonywania w dniu 28 lipca 2014 r. przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Na podstawie tego postanowienia włączył do postępowania dokumenty zarówno postępowania kontrolnego, jak i postępowania administracyjnego prowadzonego wobec A. M. Decyzją z dnia 8 grudnia 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 33 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 6 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), zwanej dalej ustawą, Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu nałożył na J. M. karę pieniężną w kwocie 8.000 zł w związku z naruszeniem tej ustawy, polegającym na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ odnotował także, że skoro przewóz realizowany był w promieniu ok. 30 km od bazy przedsiębiorstwa, a działalność J. M. polega na sprzedaży detalicznej kwiatów, roślin, nasion, nawozów i żywych zwierząt domowych to stwierdzono, że spełnione zostały warunki do zastosowania art. 13 ust. 1 lit b. rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. i w związku z tym nie zostało wszczęte postępowanie w zakresie wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Uzasadniając natomiast zapadłe rozstrzygnięcie organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Stwierdził, że przewóz objęty postępowaniem, spełniał wszystkie warunki przewozu, określone w art. 4 pkt 4 ustawy, gdyż pojazd stanowił własność A. M. (męża J. M.), kierowany był przez pracownika J. M. (zatrudnionego na podstawie umowy o pracę z dnia 31 marca 2014 r.), przewożony towar był własnością strony, a sam przewóz nie miał związku z usługami turystycznymi. Tym samym J. M. wykonując przewóz na potrzeby własne winna dysponować stosownym zaświadczeniem, a jego brak skutkował naruszeniem art. 33 ust. 1 ustawy. Organ ustalił, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania żaden z wyjątków określonych w art. 33 ust. 2 ustawy, wyłączających obowiązek uzyskania takiego zaświadczenia. Wskazując na regulacje art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy organ stwierdził, że wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, wyczerpuje znamiona czynu określonego w Ip. 1.3. załącznika nr 3 do ustawy, który przewiduje za ten czyn karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. J. M. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wskazała na nieważność postępowania spowodowaną skierowaniem decyzji do niej w sytuacji, gdy ona i jej mąż w ramach małżeńskiej wspólności majątkowej są rolnikami i prowadzą również gospodarstwo rolne. Podniosła zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 4 K.p.a., przez brak przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza jej statusu prawnego jako rolnika oraz pozostawania w związku małżeńskim z A. M. z zachowaniem ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej. Wskazała też na naruszenie art. 5a ust. 1 pkt. 5 w związku z art. 6 ustawy z 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2013r., poz. 1403, z późn. zm.), przez brak uwzględnienia tego, że wraz z mężem jest rolnikiem prowadzącym działalność rolniczą oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotowy przewóz drogowy realizowała jako rolnik. Wnosząc o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do odwołania (w postaci: oświadczeń małżonków o pozostawaniu we wspólności majątkowej i wyjaśniającego ich status jako rolników i osób prowadzących działalność gospodarczą, wypisów z rejestru gruntów, faktury VAT potwierdzającej zakup samochodu ciężarowego przez A. M. z zachowaniem wspólności majątkowej z żoną, decyzji Burmistrza [...] ustalających zobowiązanie pieniężne na rok 2014 z tytułu podatku rolnego oraz decyzji Burmistrza [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego w m. [...]) odwołująca wyjaśniła, że statusu jej i jej męża jako rolników nie zmienia fakt, że każdy z małżonków prowadzi ponadto pozarolniczą działalności gospodarczą, powiązaną bezpośrednio i ściśle z działalnością rolniczą oraz, że z powodu przekroczenia kwoty podatku dochodowego od przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej utracili oni prawo do ubezpieczenia społecznego na podstawie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Wskazała też, że taki jej status był przez organ dostrzeżony w zakresie ustalenia braku obowiązku instalowania tachografu. Stwierdziła, że skoro prowadzi z mężem gospodarstwo rolne i jest rolnikami, a sporny przewóz związany był z działalnością rolniczą, to z mocy art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy, takiego przewozu nie dotyczył obowiązek uzyskania zaświadczenia. Decyzją z dnia 30 stycznia 2015 r., nr nr [...], Dyrektor Izby Celnej Opolu utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Uwzględniając ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji w postępowaniu wyjaśniającym, w tym na podstawie przeprowadzonej kontroli drogowej organ odwoławczy podzielił stanowisko, że nastąpiło naruszenie w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowy, a co za tym idzie wyczerpane zostały znamiona art. 92 ust. 1 ustawy i zgodnie z lp. 1.3. załącznika nr 3 do ustawy, należało na stronę nałożyć karę w wysokości 8000 zł. Rozważając zarzuty odwołania organ uwzględnił załączone do niego dokumenty i dokonał ich analizy w kontekście art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy . W tym zakresie stwierdził, że według załączonych dokumentów J. R. M. jest wprawdzie rolnikiem, jednak prowadzi też działalność gospodarczą pod nazwą Centrum A, a kierowca wykonujący przedmiotowy przewóz był zatrudniony właśnie w tej firmie. Wskazując na definicję rolnika sformułowaną w art. 6 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2013 r., poz. 1403) oraz pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U z 2013 r., poz. 672), a także przytaczając treść art. 3 tej ustawy określającego wyłączenia spod jej stosowania, organ zauważył, że strona zarejestrowała firmę prowadzącą działalność gospodarczą oznaczoną kodami PKD: 47.76.Z (sprzedaż detaliczna kwiatów, roślin, nasion, nawozów, żywych zwierząt domowych, karmy dla zwierząt domowych prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach), 47.78.Z (sprzedaż detaliczna pozostałych nowych wyrobów prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach), 43.99.Z (pozostałe specjalistyczne roboty budowlane gdzie indziej niesklasyfikowane), 81.30.Z (działalność usługowa związana z gospodarowaniem terenów zielonych). Stosownie do tego stwierdził, że rejestrując firmę o takim profilu działalności gospodarczej - niemieszczącym się w działalności rolniczej - strona przestała być podmiotem niebędącym przedsiębiorcą, wobec czego winna posiadać zaświadczenie na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne. Uznał ponadto, że w sprawie nie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 92c ustawy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. R. M. podtrzymała argumentację odwołania i zarzuciła powyższej decyzji naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., przez nie uwzględnienie wszystkich obowiązujących przepisów prawa, mających istotne znaczenie dla prawidłowej oceny stanu faktycznego, nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej i jej statusu prawnego rolnika oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i dowolną jego ocenę; - przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia błędnych ustaleń faktycznych i dowolne wnioskowanie, że skarżąca pomimo tego, że jest rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne o określonym profilu nie mogła skorzystać z dobrodziejstwa art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy; - naruszenie art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy, art. 6 pkt 1, 3 i 4 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, art. 3 pkt 1, 2, 3 lit. a, b ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r., poz. 86 z późn. zm.) w związku z art. 2 lit. a, b i c rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego, przez błędną wykładnię i niezastosowanie. Uzasadniając zarzuty skarżąca wskazała, że w decyzji nie uznano naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem, który nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące, co jak wyjaśnił organ pierwszej instancji nastąpiło z uwagi na spełnienie warunków zastosowania art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., nr 561/2006. Taka ocena potwierdza, że przewóz drogowy dotyczył realizacji działalności przedsiębiorstwa rolniczego. Skoro strona i jej mąż prowadzą gospodarstwo rolne i są rolnikami, a przewóz rzeczy stanowiących ich własność związany był z tą działalnością rolniczą, to z mocy art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy nie dotyczył obowiązek uzyskania zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów wskazał, że obowiązek wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące czas pracy kierowcy uregulowany jest innym przepisem prawa niż obowiązek posiadania zaświadczenia na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne. Zgadzając się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji dotyczącym nie ukarania strony za brak wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące wyjaśnił, że przepis art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 wskazuje na "przedsiębiorstwa rolnicze", natomiast zaświadczenie na wykonywanie przewozu na potrzeby własne nie jest wymagane od podmiotów "niebędących przedsiębiorcami". Zatem są to różne podmioty, a w zaskarżonej decyzji wyjaśniono dlaczego strona nie jest podmiotem "niebędącym przedsiębiorcą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wskazanej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. oceniając legalność decyzji sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygniecie odpowiada przepisom prawa materialnego. Z tego też powodu, akceptując i podzielając argumentację organu odwoławczego, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, która w art. 92a ust. 1 ustala odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Zatem kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 9a ust. 1 ustawy, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 6 ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 ustawy. Wyłączenie odpowiedzialności danego podmiotu z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie na podstawie art. 92c ustawy. Mając na uwadze przedmiot sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją zaakcentować trzeba, że w graniach postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie organy oceniały okoliczności dotyczące zaistnienia naruszenia określonego pod lp. 1.3 załącznika nr 3, polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Taki zakres postępowania prowadzonego w tej sprawie wynika także z postanowienia, którym zawiadomiono skarżącą o wszczęciu postępowania, a w którym, jako jego przedmiot wskazano wyłącznie to naruszenie. Tym samym, w granicach niniejszej sprawy nie mieściła się ocena dotycząca naruszenia, o którym mowa pod lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy, w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. W związku z tym zasadnie podjęto rozstrzygnięcie jedynie co do naruszenia z lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy. Przyjąć bowiem należy, że przedmiot postępowania wszczętego z urzędu, który na zasadzie art. 61 § 4 K.p.a. podawany jest do wiadomości stron w zawiadomieniu i zakreśla granice postępowania, które nie mogą być zmienione bez poinformowania o tym strony. Granice sprawy rozpoznanej przez organ pierwszej instancji są natomiast wiążące dla organu odwoławczego. Także sąd oceniając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może wykraczać poza granice sprawy, w której zostało ono wydane. Powodowało to, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do ustalania i oceny okoliczności związanych z zaistnieniem naruszenia, o którym mowa w lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy, pomimo, że na jego zaistnienie wskazano także podczas kontroli drogowej. Organ pierwszej instancji nie uczynił go bowiem przedmiotem postępowania i nie wydał w tym zakresie rozstrzygnięcia. Zauważyć trzeba, że rozszerzenie przedmiotu sprawy przez organ odwoławczy skutkowałoby naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z którą sprawa podlega rozpoznaniu przez organy obydwu instancji w tych samych granicach - art. 15 K.p.a. Oceny w zakresie braku podstaw do rozstrzygania o zaistnieniu naruszenia, o którym mowa w lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy, nie zmienia informacja zawarta w decyzji organu pierwszej instancji, o braku podstaw do wszczęcia postępowania w odniesieniu do omawianego naruszenia, która zdaniem Sądu, jako nie dotycząca przedmiotu postępowania, nie mogła mieć i nie miała wpływu na wynik sprawy zwłaszcza, że dokonana została na podstawie przepisów, które w niniejszej sprawie nie znajdowały zastosowania. Stwierdzając w niniejszej sprawie zaistnienie naruszenia określonego pod lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy, organy prawidłowo wskazały na art. 33 ust. 1 ustawy, który określa obowiązek uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej. Przepis ten stanowi, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z definicją zawartą w art. 4 pkt 4 ustawy, przewozem na potrzeby własne jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi i w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin. W niniejszej sprawie bezspornie ustalono, że skarżąca jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Centrum A, która nie polega na przewozie rzeczy. W dniu kontroli drogowej niewątpliwie też wykonywała przewóz rzeczy stanowiących jej własność. Przewóz ten był wykonywany przez kierowcę zatrudnionego u skarżącej w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, co potwierdza umowa o pracę z dnia 31 marca 2014 r. W ramach ustawowej wspólności małżeńskiej skarżąca legitymowała się przy tym prawem do dysponowania pojazdem samochodowym zarejestrowanym na jej męża. Wobec tych okoliczności prawidłowo przyjęto w zaskarżonej decyzji, że oceniany przewóz z dnia 28 lipca 2014 r. wykonywany był pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej skarżącej. Jako spełniający przesłanki przewozu na potrzeby własne z art. 4 pkt 4 ustawy wymagał też, zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy, wcześniejszego uzyskania przez skarżącą zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jej podstawowej działalności gospodarczej. W odniesieniu do zarzutów skargi, oceniając legalność działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy w toku postępowania administracyjnego, Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działania w tym postępowaniu. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne w tej sprawie, nie naruszając art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Materiał dowodowy został zebrany w sposób prawidłowy, a ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej zostały utrwalone w protokole. Dokonana przez organ odwoławczy ocena znalazła swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto, dokonując oceny organ uwzględnił również okoliczność, że skarżąca poza prowadzeniem działalności gospodarczej, jest także właścicielem gruntów rolnych i prowadzi gospodarstwo rolne wraz z mężem, który jak wynika z przedłożonych przez stronę dokumentów jest producentem rolnym. Okoliczności te, w ocenie Sądu, nie wyłączały jednak, na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy, w odniesieniu do wykonywanego przez skarżącą przewozu na potrzeby własne obowiązku posiadania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy. W myśl art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym, że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, z późn. zm.). Skarżąca niewątpliwie prowadzi we własnym imieniu działalność gospodarczą, a więc jest przedsiębiorcą. Jednocześnie wykonywała ona niezarobkowy przewóz drogowy pojazdem prowadzonym przez jej pracownika. Oznacza to, że niezarobkowy przewóz drogowy wykonywany był przez skarżącą pomocniczo w stosunku do jej działalności gospodarczej i nie był przewozem, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy. Skoro przewóz ten nie spełniał również wymogów przewozu z art. 33 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy, stąd uznać należało, że objęty był obowiązkiem z art. 33 ust. 1 ustawy. Podkreślić należy, że bez znaczenia dla dokonanej kwalifikacji przewozu, pozostaje okoliczność, że skarżąca jest rolnikiem w rozumieniu ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Status rolnika nie stoi bowiem na przeszkodzie prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej jako przedsiębiorca. Ustalone w niniejszej sprawie okoliczności, że skarżąca jest przedsiębiorcą, a kierujący pojazdem był jej pracownikiem, zatrudnionym w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i jako pracownik wykonywał przewóz, powodują, że sporny przejazd nie mógł być niezarobkowym przewozem w ramach działalności rolniczej i w istocie był realizowany w związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą. Tym samym prawidłowo w zaskarżonej decyzji przyjęto, że skarżąca podlegała obowiązkowi uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, a jego brak stanowił podstawę do nałożenia na nią kary pieniężnej w trybie art. 92a ustawy. Ponadto, w sprawie nie ujawniono okoliczności uzasadniających zwolnienie skarżącej z odpowiedzialności na zasadzie art. 92c ustawy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została prawidłowo ustalona i wymierzona w odpowiedniej kwocie, stosownie do art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy i wg. stawki określonej w lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy. Również organ odwoławczy dokonując oceny przeanalizował wszystkie ujawnione okoliczność faktyczne i w sposób prawidłowy uzasadnił swoje stanowisko. Natomiast w ustalonych okolicznościach fakt, że skarżąca jest także rolnikiem, nie mógł mieć wpływu na wyłączenie obowiązku z art. 33 ust. 1 ustawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.