II SA/Op 138/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 25 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [....], Nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 1 marca 2006 r. firma A Sp. z o.o., z siedzibą w K., reprezentowana przez radcę prawnego R. M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], o wymierzeniu A Sp. z o.o. kary w wysokości 75 000 zł, z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu stacji paliw płynnych, zlokalizowanej na działkach nr a, b i c, przy ul. [...] w N. W dniu 29 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego oraz dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa, jak również wezwał do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1500 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Oba wezwania doręczone zostały pełnomocnikowi w dniu 3 kwietnia 2006 r., co potwierdza zwrotne pocztowe poświadczenie odbioru przesyłki. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia od niej wpisu upłynął dnia 10 kwietnia 2006 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik strony skarżącej uzupełnił braki formalne skargi. Jednocześnie złożył wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Op 138/06, Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, oddalił wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, iż zarówno wniosek jak i przedłożone dokumenty dają podstawę do przyjęcia, iż sytuacja materialna strony skarżącej umożliwia jej pokrycie zarówno wpisu od skargi, jak i zgromadzenie środków związanych z ewentualnymi przyszłymi kosztami sądowymi. Postanowienie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 23 czerwca 2006 r. W dniu 10 lipca 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po raz kolejny wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1500 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 lipca 2006 r., co potwierdza zwrotne pocztowe poświadczenie odbioru przesyłki. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem dnia 25 lipca 2006 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis nie został jednak uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.–Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wysokości wpisów stałych oraz zasady ustalania wpisu stosunkowego określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz.2193). Stosownie do tego rozporządzenia w niniejszej sprawie strona obowiązana była uiścić od skargi wpis stosunkowy, obliczony według zasad określonych w § 1 rozporządzenia, wynoszący 1500 zł. Wpis ten, zgodnie z art. 220 § 1 Prawa o postępowaniu (...), winien być wniesiony w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, tj. do dnia 25 lipca 2005 r. Skoro skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania, nie uiściła wpisu należało, na podstawie art. 220 § 3 ustawy, odrzucić skargę.