II SA/Op 138/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...] z dnia 15 marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów po wznowieniu postępowania 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...] z dnia 7 lutego 2022 r., nr [...], 2) stwierdza nieważność postanowienia Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...] z dnia 12 stycznia 2022 r., nr [...], 3) zasądza od Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...] na rzecz skarżącej R. O. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez R. O. (zwaną dalej również "skarżącą") jest, wydana z upoważnienia Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...], decyzja Prorektora ds. nauki i rozwoju z dnia 15 marca 2022 r., nr [...], zwanego dalej "Rektorem" lub "organem", utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia 7 lutego 2022 r., nr [...], w sprawie skreślenia skarżącej z listy studentów Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżąca była wpisana na listę studentów studiów stacjonarnych Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...], na kierunku [...] – specjalność [...]. Decyzją z dnia 31 października 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 108 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (ówcześnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 85 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", oraz na podstawie § 34 ust. 3 pkt 3 Regulaminu studiów Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...] (zwanego dalej "Regulaminem"), Prorektor ds. studenckich i dydaktyki A w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w [...] orzekł o skreśleniu skarżącej z listy studentów z dniem 31 października 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że "skarżąca nie uzyskała zaliczeń ze wszystkich wymaganych przedmiotów przewidzianych w planie studiów do dnia 31 października 2020 r. pomimo uzyskania zgody na wpis warunkowy do dnia 31 października 2020 r. studentka nie zaliczyła semestru 2". Skarżąca zakwestionowała powyższą decyzję i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (zatytułowanym "odwołanie") domagała się: - uchylenia decyzji z uwagi na jej bezpodstawny charakter i wpisanie jej na semestr III studiów stacjonarnych na kierunku [...], z długiem punktów ECTS (powtarzanie semestru); - wyjaśnienia wątpliwości dotyczących sposobu przeprowadzania zajęć i zaliczenia z przedmiotu [...] i [...], a także oceny nieprawidłowości, które mogły zajść przy przeprowadzeniu zaliczeń końcowych z wyżej wymienionego przedmiotu; - wstrzymania wykonania decyzji do momentu rozpoznania wniosków: o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o rejestrację na kolejny semestr studiów z długiem punktów ECTS (powtarzanie semestru). W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w toku studiów pozostał jej do zaliczenia jeden przedmiot, tj. [...] i [...] (3.0 ECTS). Przedmiot ten winien zostać uznany za zaliczony w semestrze drugim roku akademickiego 2019/2020, gdyż złożyła terminowo prace, na podstawie których powinna uzyskać zaliczenie. Wyjaśniała, że prowadzący zajęcia już na początku nie dołączył jej do listy osób, które mogą uczestniczyć w zajęciach, a następnie wskazywał, że nie otrzymał od niej wysłanych prac, mimo że przedstawiła stosowne potwierdzenia ich wysyłki na właściwy adres mailowy. Z tego też powodu nie otrzymała stosownego zaliczenia przedmiotu w semestrze drugim roku akademickiego 2019/2020. Na skutek złożenia wniosku o warunkowy wpis na semestr II i zaliczenie niniejszego przedmiotu, została wpisana na listę studentów semestru III wraz z obowiązkiem zaliczenia przedmiotu [...] i [...]. Potem uczestniczyła w zajęciach z tego przedmiotu i wysłała wszystkie prace niezbędne do uzyskania zaliczenia. Zgłaszając zastrzeżenia co do formy przeprowadzenia zaliczanego przez nią kolokwium, skarżąca wskazała, że zostało przeprowadzone w formie stacjonarnej, składało się z dwóch części: pierwsza dotyczyła udzielenia odpowiedzi na 3 pytania otwarte, a druga wymagała określenia [...] oraz [...] przedstawionych na zdjęciach, a na napisanie kolokwium miała 55 minut. Kwestionując prawidłowość przeprowadzenia kolokwium wywodziła, że pozostała grupa studentów miała kolokwium w formie zdalnej, co umożliwiło korzystanie z podręczników, Internetu i innych pomocy dydaktycznych, podczas gdy ona pisząc kolokwium stacjonarnie bazowała wyłącznie na własnej wiedzy i umiejętnościach. Poza tym pozostała grupa na napisanie kolokwium miała 2 godziny. Stosownie do tego, powołując się na zapis § 22 pkt 8 Regulaminu, skarżąca podniosła, że każdy ze studentów powinien mieć możliwość zaliczenia przedmiotu w tej samej formie, na takich samych warunkach i zasadach, a forma zaliczenia powinna zostać przedstawiona studentowi na pierwszych zajęciach. Biorąc zaś pod uwagę, że sporny przedmiot jest przedmiotem zaliczanym warunkowo należało uznać, że dopełniła wszelkich obowiązków, które były wymagane do zaliczenia przedmiotu w semestrze drugim roku akademickiego 2019/2020, tj. wysłała terminowo prace na zaliczenie przedmiotu, a ponieważ powinna mieć możliwość napisania kolokwium w formie zdalnej, niniejsze czyniło zadość otrzymaniu pozytywnej oceny. W zakresie wniosku o szczegółowe wyjaśnienie wątpliwości dotyczących sposobu przeprowadzania zajęć i zaliczenia z przedmiotu, a także o dokonanie oceny nieprawidłowości, które mogły zajść przy przeprowadzeniu zaliczeń skarżąca wniosła o wyjaśnienie z jakiego powodu prowadzący zajęcia nie dopisał jej do listy uczestników zajęć, gdyż niniejsze nie zostało jej nigdy przedstawione, a konsekwencją tego zaniedbania jest dwukrotnie powtarzanie przez nią spornego przedmiotu. Akcentując uznaniowy charakter decyzji o skreśleniu z listy studentów skarżąca podkreśliła, że nieuzyskanie przez studenta wymaganego zaliczenia niekoniecznie musi prowadzić do skreślenia z listy studentów. Działając w trybie art. 108 ust. 2 ustawy organ działa w warunkach możliwości, nie zaś obowiązku. Decyzją z dnia 21 grudnia 2020 r. Prorektor utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wydaną w pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w celu rozpoznania zastrzeżeń skarżącej dotyczących braku możliwości wywiązania się przez z obowiązku zaliczenia przedmiotu [...] i [...] przeprowadzono postępowanie wyjaśniające z udziałem nauczyciela akademickiego prof. dr hab. J. L., które nie potwierdziło żadnego z zarzutów. Dalej organ wyjaśnił, że stosownie do treści § 22 ust. 4 i ust. 12 Regulaminu warunkiem zaliczenia semestru jest uzyskanie oceny co najmniej dostatecznej ze wszystkich przedmiotów przewidzianych w planie studiów oraz uzyskanie punktów ECTS w liczbie wymaganej do zaliczenia danego semestru zgodnie z programem studiów. Ze zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, że skarżąca nie uzyskała zaliczenia ze wszystkich przedmiotów przewidzianych w planie studiów stacjonarnych na kierunku [...] w semestrze drugim do dnia 30 września 2020 r., tj. do dnia, w którym zgodnie z Zarządzeniem Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...] z dnia [...], Nr [...], w sprawie organizacji roku akademickiego 2019/2020, zakończył się semestr letni roku akademickiego 2019/2020. Za niezgodne z prawdą organ uznał stwierdzenie o powinności zaliczenia ww. przedmiotu na podstawie rzekomo terminowo złożonych prac, z uwagi na ich rozbieżność merytoryczną i formalną z warunkami zaliczenia przedmiotu określonymi przez prowadzącego na początku semestru. W toku rozpoznania stwierdzono, że skarżącej umożliwiono udziału w zajęciach poprzez każdorazowe dodawanie do spotkań zdalnych, w których pomimo to skarżąca nie uczestniczyła. Ponadto, pomimo uzyskania zgody Dziekana Wydziału Nauk [...] na wpis warunkowy do dnia 31 października 2020 r. skarżąca nie zaliczyła spornego przedmiotu wyznaczonego jako przedmiot obowiązkowy do zaliczenia semestru drugiego. Czas trwania i zakres zaliczenia był identyczny jak dla pozostałych studentów. Różnica formy realizacji zaliczenia wynikała natomiast z bieżących uwarunkowań funkcjonowania Uczelni i nie miała wpływu na jego wynik. Wskazując na regulacje § 31 pkt 4 i § 35 pkt 1 Regulaminu organ uznał, że skoro skarżąca powtarzała semestr drugi w roku akademickim 2019/2020, to brak jest możliwości ubiegania się o powtórne powtarzanie semestru drugiego. Złożony przez nią wniosek o rejestrację z długiem punktów ECTS na semestr trzeci jest z kolei bezzasadny, ponieważ przedmiot [...] i [...] jest ustalony w programie studiów jako przedmiot obowiązkowy. Powyższą decyzję odwoławczą skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzucając jej naruszenie przepisów Regulaminu Uczelni (ich złamania i nieprawidłowej interpretacji), Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce oraz K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawomocnym wyrokiem z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Op 129/21, uchylił zaskarżoną decyzję Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia 31 października 2020 r. Uwzględnienie skargi nastąpiło z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania. Decyzje o skreśleniu skarżącej z listy studentów zarówno w pierwszej instancji, jak i w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zostały wydane przez Prorektora do spraw studenckich i dydaktyki, działającego z upoważnienia Rektora udzielonego na podstawie art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. 731 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." Wskazany przepis normuje instytucję tzw. przedstawicielstwa administracyjnego, które polega na udzieleniu upoważnienia do załatwienia spraw w imieniu organu w ramach przysługujących temu organowi kompetencji. Sąd wskazał w uzasadnieniu, że tak udzielone upoważnienie wywiera ten skutek, iż zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach, z tym że upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym - nosicielem kompetencji, lecz pełni - w granicach określonych w upoważnieniu - jedynie funkcję tego organu. Udzielenie przedstawicielstwa administracyjnego jest czynnością o charakterze wewnętrznym i nie powoduje utraty przez organ udzielający upoważnienia kompetencji do wydawania decyzji administracyjnych w tym zakresie, gdyż podmiot upoważniony działa w tym zakresie w imieniu organu i na jego odpowiedzialność. Stosownie do powyższego, uwzględniając upoważnienie udzielone przez Rektora Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania, o którym mowa art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. W myśl tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 K.p.a. W świetle natomiast art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Taka też sytuacja zaistniała w sprawie, bowiem zarówno decyzję z dnia 31 października 2020 r., jak i decyzję wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu 21 grudnia 2020 r., wydał i podpisał w imieniu Rektora, Prorektor do spraw studenckich i dydaktyki dr inż. M. K. prof. Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...]. Sąd podzielił pogląd wyrażony w orzecznictwie, zgodnie z którym przyjąć należy, że art. 24 K.p.a. łącznie z art. 25 K.p.a. regulują kwestie wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu od załatwienia sprawy, stwarzając przy tym warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji. Uregulowanie to ma na celu uniknięcie sytuacji, w której dana osoba, działając z upoważnienia piastuna funkcji organu, dwukrotnie bierze udział w wydaniu rozstrzygnięcia. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy, co z kolei może budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2022 r. Rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...], powołując w podstawie prawnej art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., art. 147 K.p.a., art. 149 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., wznowił postępowanie w sprawie skreślenia skarżącej z listy studentów Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...], w której to sprawie "wcześniej wydano decyzję z dn. 31-10-2020 r. Nr [...] oraz instancyjnie z dn. 21-12-2020 r., nr [...]". Następnie – w ramach tak wznowionego postępowania - opisanymi na wstępie decyzjami z dnia 7 lutego 2022 r. oraz z dnia 15 marca 2022 r. Rektor ponownie skreślił skarżącą z listy studentów Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...], powtarzając argumentację zaprezentowaną w decyzjach uchylonych przez Sąd. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: Regulaminu studiów w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w [...], ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz Kodeksu postępowania administracyjnego – "zobowiązujące uczelnię do przeprowadzenia egzaminu komisyjnego z udziałem obserwatora wskazanego przez studenta w sytuacji, gdy zgłaszane są zastrzeżenia co do obiektywności egzaminatora, pomimo że takie właśnie zarzuty co do prof. L." skarżąca zgłosiła w piśmie skierowanym do Prorektora. Na tej podstawie skarżąca sformułowała w skardze wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. W skardze sformułowano szereg wniosków tożsamych co do treści z wnioskami formułowanymi w skardze, która uruchomiła postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 23 listopada 2021 r. Między innymi zawnioskowała o : - przeprowadzenie dowodu z przesłuchania jej w charakterze świadka oraz dopuszczenie dowodu z wiadomości wysłanych pocztą elektroniczną do prof. L., starosty roku i dziekana, rozmów z telefonu komórkowego ze starostą roku oraz wysyłanych do niego sms-ów i mms-ów, a także czatów grupy na Teams, na potwierdzenie okoliczności wskazywanych w odwołaniu a powtórzonych w uzasadnieniu skargi związanych z utrudnionym udziałem w zajęciach i zaliczeniem spornego przedmiotu (przesłanie prezentacji); - dopuszczenie dowodu z kopii decyzji Dziekana na okoliczność uzyskania zgody na powtarzanie II semestru; - dopuszczenie dowodu z 3 kart okresowych osiągnięć studenta z I semestr studiów w roku akademickim 2018/2019, na okoliczność wykazania, że z innych przedmiotów, które miała do zaliczenia w semestrze II - powtarzanych przez nią, które odbyły się on-line i stacjonarnie, otrzymała oceny pozytywne i ma zaliczenie; - zadośćuczynienie za krzywdę wyrządzoną przez wykładowcę z uwagi na pozbawienie w podstępny sposób możliwości dalszego studiowania (brak możliwości przeniesienia się na inną uczelnię z niezaliczonym przedmiotem obowiązkowym oraz brak możliwości powtarzania spornego przedmiotu z uwagi na zapisy Regulaminu Uczelni), w tym związaną z poniesieniem kosztów za powtarzanie przedmiotu. W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała okoliczności faktyczne na potwierdzenie, że: brała udział w zajęciach pomimo utrudnień, przygotowała wymaganą prezentację, wykładowca nie był obiektywny w stosunku do niej, uzyskała zwolnienie z pisemnego egzaminu, wykładowca nie dołączył jej do zajęć on-line w II semestrze, wobec zgłoszenia braku obiektywizmu wykładowcy przysługiwał jej egzamin komisyjny, sporny przedmiot był prowadzony łącznie z innym, za który uzyskała pozytywną ocenę. Podnosząc, że zaskarżona decyzja jest dyskryminująca, krzywdząca i niesprawiedliwa skarżąca zaznaczyła, że błędy organu w ustaleniach spowodowały liczne rozbieżności i miały bezpośredni, istotny wpływ na przebieg postępowania, a także na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji doprowadziły do tego, że w rażący sposób zostały naruszone jej prawa jako studenta. W odpowiedzi na skargę Rektor Uczelni wniósł o oddalenie lub ewentualnie o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zaistnienie którejś z powyższych sytuacji obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, nadal zwanej "K.p.a.", lub w innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do postanowienia sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych względów niż te podniesione w skardze. Przeprowadzona przez Sąd, w tych graniach, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a - poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji wykazała, że akty te dotknięte są wadą nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zostały bowiem podjęte z rażącym naruszeniem przepisów postępowania regulujących instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego (na wniosek strony lub z urzędu) może nastąpić jedynie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Jest to przedmiotowa przesłanka dopuszczalności wykorzystania przez właściwy organ administracji publicznej tej nadzwyczajnej instytucji procesowej. Natomiast Rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie, która nie tylko nie została zakończona decyzja ostateczną, ale która w ogóle nie została jeszcze zakończona żadną decyzją. Uchylenie prawomocnym wyrokiem WSA w Opolu z dnia 23 listopada 2021 r. poprzednich ostatecznych decyzji Rektora w sprawie skreślenia R. O. z listy studentów tej uczelni oznacza, że z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku w obrocie prawnym przestała istnieć jakakolwiek decyzja Rektora, a sprawa ewentualnego skreślenia skarżącej z listy studentów winna zostać załatwiona przez wydanie decyzji ale w trybie zwykłym. W tej sytuacji wznowienie postępowania w odniesieniu do nieistniejącej decyzji administracyjnej i podjęcie jakichkolwiek rozstrzygnięć w tak wznowionym postępowaniu stanowi rażące naruszenie norm prawa procesowego tj.: art. 145 § 1 K.p.a., art. 149 K.p.a. oraz art. 151 K.p.a., skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności zarówno obu decyzji Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...], jak i inicjującego to postępowanie postanowienia o wznowieniu postępowania. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 P.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu i pozostającego w granicach rozpoznawanej sprawy postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego z dnia 12 stycznia 2022 r. Natomiast orzeczenie o kosztach, zawarte w pkt. 3 wyroku, uzasadnia art. 200 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 200 zł.