II SA/Op 141/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Ś. na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie informacji publicznej na skutek zażalenia skarżącego na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Op 141/10, o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania postanawia: odrzucić zażalenie. T. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie informacji publicznej. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę. W piśmie procesowym opatrzonym datą 11 stycznia 2010 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 15 lutego 2010 r., T. Ś. zwrócił się o ustanowienie adwokata z urzędu, w celu sporządzenia skargi kasacyjnej na zapadłe w sprawie orzeczenie. Zarządzeniem z dnia 10 marca 2010 r., referendarz sądowy wniosek T. Ś. pozostawił bez rozpoznania z uwagi na niezłożenie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu 22 marca 2010 r. wpłynęło do WSA w Opolu pismo skarżącego zatytułowane "zażalenie na postanowienie z dnia 10 marca 2010 r., o sygn. akt II SA/Op 141-143/10, o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy". W dniu 23 marca 2010 r. tut. Sąd zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego Nr [..] w S. o nadesłanie informacji, czy skarżący w dniach 25 bądź 26 lutego 2010 r., kierował do Sądu, do spraw II SA/Op 141-143/10, korespondencję zawierającą wypełnione formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na pismo WSA w Opolu, Dyrektor Zakładu Karnego poinformował, że skarżący w wskazanych datach nie składał żadnych pism kierowanych do WSA w Opolu, składał natomiast w dniu 22 lutego 2010 r., pismo do WSA w Warszawie. Zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu pozostawił wniosek bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Doręczając odpis zapadłego orzeczenia Sąd pouczył skarżącego o zasadach i trybie wnoszenia zażalenia. W piśmie procesowym z dnia 1 maja 2010 r., nadanym listem poleconym w dniu 4 maja 2010 r. T. Ś. wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Opolu z dnia 12 kwietnia 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Op 143/10 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w postępowaniach prowadzonych przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu w sprawach o sygn. akt II SA/Op 141-143/10 "pozbawiono go jawności procesowej, zdolności procesowej i prawa do obrony". W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27 maja 2010 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniesionego zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia, pod rygorem jego odrzucenia poprzez sprecyzowanie, czy wniesione zażalenie dotyczy zarządzenia z dniu 19 kwietnia 2010 r. wydanego w sprawie II SA/Op 141/ 09, czy też zarzut użyty w zażaleniu do sprawy II SA/Op 143/10 "dotyczy także spraw II SA/Op 141/10 i II SA/Op 142/10", oznacza co innego. Wezwanie powyższe zostało skutecznie doręczone skarżącemu, w trybie art. 71 § 2 P.p.s.a., za pośrednictwem Dyrektora Zakładu Karnego w T. w dniu 1 czerwca 2010 r. - co wynika z adnotacji na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki (K.138). Termin do dokonania żądanej czynności upłynął w dniu 8 czerwca 2010 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniesionego zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz postanowienia, których przedmiotem są ściśle określone czynności procesowe. Ponadto wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 194 § 3 P.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym ( art. 46 P.p.s.a.) oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Stosownie zaś do postanowień art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Oznacza to, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania zażalenia Sąd zobowiązany jest zbadać je pod względem formalnym. W badaniu tym mieści się między innymi sprawdzenie dopuszczalność wniesionego zażalenia, przez ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jego odrzucenia. Zatem warunkiem skutecznego złożenia zażalenia do sądu administracyjnego jest uzupełnienie jego braków formalnych. Jeżeli zażalenie zawiera takie braki, a nie zostały one uzupełnione, Sąd zażalenie odrzuca. W przedmiotowej sprawie T. Ś. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych wniesionego zażalenia, poprzez dokładne sprecyzowanie zakresu żądania, przez wskazanie czy wniesione do Sądu zażalenie dotyczy zarządzenia z dnia 19 kwietnia 2010 r. wydanego w sprawie II SA/Op 141/ 10, czy też zarzut użyty w treści zażalenia w sprawie II SA/Op 143/10 "dotyczy także spraw II SA/Op 141/10 i II SA/Op 142/10", oznacza co innego. Powyższe wezwanie, jak wynika z akt sprawy, zostało skutecznie doręczone skarżącemu, w trybie art. 71 § 2 P.p.s.a., tj. za pośrednictwem Dyrektora Zakładu Karnego w T., w dniu 1 czerwca 2010 r., a zatem termin do uzupełnienia braków zażalenia upływał w dniu 8 czerwca 2010 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniesionego zażalenia. Dlatego zażalenie należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.