II SA/Op 145/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2011 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez E. D. jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z 31 stycznia 2011 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Nysie z 12 listopada 2010 r., nr [...], w sprawie przyznania skarżącej płatności do gruntów rolnych na rok 2010 w ramach wsparcia bezpośredniego. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z 17 maja 2010 r. E. D. zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Nysie (dalej też ARiMR) z wnioskiem o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2010. W sekcji VII wniosku "Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych" skarżąca zadeklarowała trzydzieści działek ewidencyjnych wykorzystywanych rolniczo. W sekcji VIII "Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych" strona zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej (JPO) trzydzieści pięć działek rolnych oznaczonych literami od A do TI o łącznej powierzchni 137,10 ha, natomiast do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) trzydzieści działek rolnych oznaczonych literami od A1 do Tl1 o łącznej powierzchni 133,23 ha. Wezwaniem z 13 września 2010 r., nr [...], organ zwrócił się do E. D. o wyjaśnienie nieścisłości dotyczących powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej o numerze [...]. Organ wskazał, że powierzchnia gruntów rolnych na działce ewidencyjnej [...] ogółem (sekcja VII kol. 10) jest różna od sumy powierzchni części działek rolnych w granicy działki ewidencyjnej (sekcja VIII kol. 5) oraz powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej niezgłoszonych do programów pomocowych (sekcja VII kol. 11) oraz powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej zalesionych (sekcja VII kol. 12). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 17 września 2010 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Nysie wpłynęła korekta wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2010, w której E. D. zmniejszyła powierzchnię gruntów rolnych ogółem (sekcja VII kol. 10) na działce ewidencyjnej nr [...] z 127,34 ha do 88,71 ha. Po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku decyzją z 12 listopada 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Nysie, działając na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 lutego 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.), dalej zwanej ustawą, przyznał E. D. płatności na rok 2010 w łącznej wysokości 120.666,05 zł, w tym: - jednolitą płatność obszarową, kod pomocy 050301020000007, krajowa pozycja budżetowa 99999999999, w wysokości 77.062,54 zł, w tym środki unijne 77.062,54 zł, środki krajowe 0,00 zł; - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych, kod pomocy 050211220000407, krajowa pozycja budżetowa 00003301037, w wysokości 43.603,51 zł, w tym środki unijne 0,00 zł, środki krajowe 43.603,51 zł. Organ podał, że powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do JPO wynosiła 137,10 ha, natomiast do UPO 133,23 ha i do takich powierzchni została naliczona płatność. Jednocześnie organ wyjaśnił, że z uwagi na uwzględnienie w całości żądania E. D., stosownie do art. 107 K.p.a., odstąpił od uzasadnienia decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. P. - pełnomocnik E. D. w postępowaniu administracyjnym wnosząc o ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 ze względu na nieścisłości co do powierzchni gospodarstwa. Wskazał, że nieścisłość ta dotyczy oznaczenia działek rolnych Ul, Ul1, WI, WI1, YI, YI1, ZI, ZI1, AAB, AAB1 o łącznym areale 36,13 ha wyszczególnionych w sekcji VIII na stronie 3e/4 dla działki ewidencyjnej: województwo dolnośląskie, powiat [...], gmina [...] (gm. wiejska), nazwa obrębu [...], numer obrębu [...], numer działki ewidencyjnej [...]. Nadmienił również, że 17 września 2010 r. zgłosił się na wezwanie ARiMR w Nysie do wyjaśnienia nieścisłości w zakresie wspólnej części wniosku dotyczącej spornej działki. Natomiast w momencie składania wyjaśnień nie zorientował się, że brak jest rozpatrzenia brakującej strony, a areał co do którego złożył rezygnację potraktował jako wielkość kopalni [...], która w podobnym areale także występuje na działce ewidencyjnej [...]. Do odwołania dołączono wypełnioną tabelę VIII wniosku, gdzie ujawniono powierzchnię działek rolnych Ul, Ul1, WI, WI1, YI, YI1, ZI, ZI1, AAB, AAB1. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu decyzją z 31 stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach decyzji organ w pierwszej kolejności przytoczył regulacje prawne określające zasady przyznawania płatności do gruntów rolnych zawarte w art. 1, art. 2 pkt 1, art. 3, art. 7 i art. 18 ustawy z dnia 26 lutego 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ odwołał się również do treści art. 6 ust. 1, art. 12, art. 14 oraz art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej i zgodności modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), zwanego dalej rozporządzeniem. Przechodząc do okoliczności sprawy organ stwierdził, że kwestią kluczową jest ustalenie, czy działki rolne Ul, Ul1, WI, WI1, YI, YI1, ZI, ZI1, AAB, AAB1 wykazane wraz z odwołaniem, położone na działce ewidencyjnej nr [...], mogą zostać uwzględnione do naliczenia płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2010 rok. W tym zakresie organ stwierdził, wskazując na art. 18 ustawy, że producent rolny składając wniosek kształtuje zakres swojego żądania poprzez deklarację w nim zawartą. Dane ujęte we wniosku podlegają weryfikacji przez organ I instancji, który podejmuje rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowość deklaracji złożonej przez producenta rolnego odzwierciedlającej stan faktyczny wyrażony we wniosku i stan prawny obowiązujący na dzień wydania decyzji i tym samym kończy wszczęte postępowanie. Tak więc, uwzględniając, że wystąpienie o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych jest zależne od samej strony, to podstawowym jej obowiązkiem jest staranne i rzetelne wykazanie okoliczności warunkujących spełnienie przesłanek do przyznania takich dopłat. Informacje podane we wniosku są bowiem dla organu wiążące i stanowią podstawę do jego oceny. Dalej organ podniósł, że E. D. początkowo we wniosku ujawniła na działce ewidencyjnej nr [...] działki rolne R, T, AB, AC, AD, AF, AL o łącznym areale 88,71 ha. W związku z powyższym zaistniała niezgodność pomiędzy powierzchnią gruntów rolnych na działce ewidencyjnej [...] ogółem (sekcja VII kol. 10), a sumą powierzchni części działek rolnych w granicy działki ewidencyjnej (sekcja VIII kol. 5) oraz powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej niezgłoszonych do programów pomocowych (sekcja VII kol. 11) oraz powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej zalesionych (sekcja VII kol. 12), co było przedmiotem wezwania organu I instancji z dnia 13 września 2010 r. W wykonaniu wezwania strona we wniosku skorygowała powierzchnię gruntów rolnych ogółem (sekcja VII kol. 10) na działce ewidencyjnej nr [...] z 127,34 ha do 88,71 ha. Mając na względzie art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 organ stwierdził, że działki rolne Ul, Ul1, WI, WI1, YI, YI1, ZI, ZI1 AAB, AAB1 wykazane wraz z odwołaniem o łącznej powierzchni 36,13 ha nie znalazły się we wniosku o dopłaty złożonym do organu I instancji 17 maja 2010 r. zarówno w sekcji VIII wniosku, jak i nie zostały wrysowane w materiał graficzny stanowiący integralną część wniosku. Dla spornej działki załącznik graficzny nie został wygenerowany i przesłany rolnikowi, mimo to zdaniem organu nie pozbawiało to jednakże uprawienia do deklaracji dowolnych działek rolnych w granicach działki ewidencyjnej nr [...]. Organ uznał w świetle art. 14 oraz art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, które ograniczają poprawki do pojedynczego wniosku polegające na dodaniu uprawnień do płatności do terminu 11 czerwca 2010 r. (termin na składanie poprawek z sankcjami z tytułu opóźnienia), że ujawnienie w/w działek rolnych przypisanych do działki ewidencyjnej nr [...] dopiero na etapie postępowania odwoławczego, tj. w dniu złożenia środka zaskarżenia (14 grudnia 2010 r.) jest spóźnione i działki te nie mogą zostać uwzględnione do naliczenia płatności. Organ podkreślił również, iż błąd we wniosku objęty wezwaniem z dnia 13 września 2010 r. nie może zostać potraktowany jako oczywista omyłka, która może być w każdym czasie skorygowana na podstawie art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, gdyż za takie uznawane są błędy logiki wniosku, błędne oznaczenia numerów działek (tzw. "czeskie" błędy), błędy w sumowaniu powierzchni działek wpisanych we wniosku. Natomiast błąd polegający na niewpisaniu w ogóle pewnych działek rolnych do wniosku nie może być traktowany jako błąd oczywisty, gdyż to rolnik decyduje o zakresie wniosku przypisując działki rolne do zadeklarowanych działek ewidencyjnych. Skargę na powyższą decyzję wywiodła E. D. wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca domagała się również dopuszczenia dowodu z dokumentu w szczególności protokołu kontroli z dnia 25 czerwca 2010 r. na okoliczność rzeczywistej wielkości powierzchni działek zgłoszonych we jej wniosku. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, w tym naruszenie: art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego przez organ administracji oraz art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez uznanie, że błąd we wniosku objęty wezwaniem organu z dnia 13 września 2010 r. nie może zostać potraktowany jako oczywista omyłka, która może być w każdym czasie skorygowana. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 136 K.p.a. w zakresie nieprzeprowadzenia przez organ dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów. W motywach skargi dopiero wraz z odwołaniem z dnia 14 grudnia 2010 r. zostały ujawnione działko rolne o nr Ul, Ul1, WI, WI1, YI, YI1, ZI, ZI1, AAB, AAB1 położone na działce ewidencyjne nr [...]. Zdaniem skarżącej, wbrew takiemu stanowisku świadczy protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 25 czerwca 2010 r., w którym potwierdzono informacje zawarte we wniosku dotyczące rośliny uprawnej oraz dotyczące powierzchni upraw. W obu punktach protokołu wyszczególnione zostały działki ewidencyjne wymienione we wniosku skarżącej na stronie nr 3e/4. Tym samym skarżąca, zgodnie z art. 7 ustawy, podała we wniosku całą powierzchnię gruntów rolnych pozostającą w jej posiadaniu. Dalej dowodzono, że nieścisłości, na które wskazywał organ I instancji wynikały z braku jednej strony wniosku (3e/4), którego to braku organ nie zauważył pomimo obowiązku polegającego na sprawdzaniu kompletności przyjmowanego wniosku. Zdaniem skarżącej, obecnie nie ma pewności czy strony brakowało, czy też, np. po wypięciu z akt zaginęła. Natomiast wszelkie obliczenia powierzchni zostały wykonane prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. W opinii skarżącej, błąd we wniosku objęty wezwaniem z dnia 13 września 2010 r. powinien zostać - wbrew twierdzeniom organu - potraktowany jako oczywista omyłka, która na podstawie art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 może być w każdym czasie skorygowana. W tej sytuacji powołane przez organ art. 14 i 23 w/w rozporządzenia na znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skargi, organ podniósł, że nie ma znaczenia stwierdzony na podstawie kontroli przeprowadzonej 24 czerwca 2010 r. fakt użytkowania przez E. D. spornych obszarów, ponieważ znajdowały się one poza wnioskiem. Organ wskazał, że nie kwestionuje okoliczności, iż działki rolne ujęte w skardze kwalifikowały się do objęcia ich płatnościami bezpośrednimi, a jedynie stwierdza, że nie mogły one być przedmiotem orzekania w niniejszym postępowaniu. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Pełnomocnik organu, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zakres kognicji sądu administracyjnego, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej i opiera się na kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola, o której mowa obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Postępowanie w sprawach dotyczących przyznania płatności obszarowych, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ma charakter wnioskowy. Oznacza to, że jest ono wszczynane jedynie na wniosek zainteresowanego. Wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej oraz płatności uzupełniającej zawiera oświadczenia i zobowiązania związane z płatnością, której dotyczy. Oświadczenia te obejmują przede wszystkim powierzchnię działek ewidencyjnych, w stosunku do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności oraz informacje o sposobie wykorzystania działek rolnych. Szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać wnioski dotyczące przyznania płatności obszarowych, określa w rozporządzeniu minister właściwy do spraw rolnictwa, mając na względzie zabezpieczenie przed nieuzasadnionym przyznawaniem płatności, zawarcie we wnioskach danych niezbędnych do prawidłowego przyznania płatności oraz przepisy Unii Europejskiej. Ustalony wzór formularza zawiera zatem rubryki, których prawidłowe uzupełnienie przez wnioskodawcę ma umożliwić organowi ustalenie okoliczności faktycznych, które zdaniem ubiegającego się o dopłatę uzasadniają przyznanie dopłaty w określonej wysokości. Dane zawarte we wniosku mają także umożliwiać weryfikację ich prawdziwości. Z przepisów krajowych, jak również z przepisów Unii Europejskiej wynika, że postępowanie w sprawach dotyczących płatności obszarowych jest sformalizowane. Nie jest bez znaczenia, w jakiej formie przekazywane są właściwemu organowi dane, od których uzależniona jest wysokość dopłaty. Udzielenie dopłaty we wnioskowanej wysokości uzależnione jest od prawidłowego zadeklarowania we wniosku wielkości powierzchni działek użytkowanych rolniczo, w przypadku natomiast wezwania przez organ wnioskodawcy do korekty wniosku, od prawidłowej korekty sporządzonej również na urzędowym formularzu. Nie jest więc dopuszczalne - co do zasady - uzupełnianie wniosku w innej formie. Organ jest związany danymi wskazanymi we wniosku albo w korekcie. Na organie przyjmującym wniosek producenta rolnego o przyznanie płatności objętej ustawą z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy wniosek spełnia wymogi ustalone w przepisach szczególnych i ewentualnego wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych tego wniosku. Jednakże za treść merytoryczną tego wniosku, w tym także w zakresie żądanych płatności, odpowiedzialność ponosi wnioskodawca. Nie można generalnie wyłączyć w postępowaniu w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych obowiązków organu wynikających z przepisów art. 7 i 9 k.p.a., jednak nie mogą one być tak daleko posunięte, aby organ miał ponosić odpowiedzialność za stronę merytoryczną wniosku producenta rolnego. W przeciwnym razie, organ musiałby niejednokrotnie stawać przed koniecznością przeprowadzenia odpowiednich dochodzeń sprawdzających w zakresie treści wniosku. W konsekwencji musiałby podejmować czynności z urzędu, prowadzące do konwalidacji niezgodnego z prawdą oświadczenia wnioskodawcy, a to już nie należy do obowiązków organu. Co więcej podważałoby to sens przepisów dyscyplinujących wnioskodawców w zakresie żądanych dopłat, w tym przewidujących finansową odpowiedzialność producentów rolnych z tytułu ubiegania się o pomoc nie znajdującą koniecznych podstaw faktycznych i prawnych. Trzeba pamiętać, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Wobec tego zauważyć należy, iż przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosujemy "odpowiednio", ale z zastrzeżeniem. Nie oznacza to jednak, że przepisy K.p.a. mogą być modyfikowane, a jedynie nie stosuje się ich w przypadkach inaczej uregulowanych przepisami Unii Europejskiej lub ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych obowiązują zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów K.p.a. W wymienionych sprawach organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Przepis art. 77 § 1 K.p.a. został zatem zastąpiony przez art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy. Analizując powyższe przepisy należy dojść do wniosku, iż zasada prawdy materialnej jest uregulowana w omawianej ustawie inaczej niż w K.p.a. To na stronie składającej wniosek i powołującej się na pewne okoliczności faktyczne ciąży obowiązek zgromadzenia i przestawienia materiału dowodowego. Organ administracji publicznej w sprawach z zakresu ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie jest zwolniony z obowiązku rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego i wyjaśniania wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia, zwłaszcza w kontekście zasad praworządności i zasady prawdy obiektywnej. Ponownie trzeba podkreślić, że na organie administracji publicznej przyjmującym wniosek strony o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy żądanie spełnienia kryteria wynikające z przepisów i ewentualne wezwanie strony do usunięcia braków wniosku. Za treść wniosku i treść uzupełnienia (korekty) odpowiada strona. W rozpatrywanej sprawie skarżąca, po weryfikacji wniosku została wezwana do jego uzupełnienia w ściśle i precyzyjnie określonym zakresie. Miała tylko i wyłącznie wyjaśnić różnicę między powierzchnią gruntów rolnych na działce ewidencyjnej [...] a sumą powierzchni części działek rolnych w granicy działki ewidencyjnej oraz powierzchnią gruntów rolnych na działce ewidencyjnej - niezgłoszonych do programów pomocowych i powierzchnią gruntów rolnych na działce ewidencyjnej – zalesionych. Tą różnicę w deklarowanych powierzchniach strona wyjaśniła 17 września 2010r. przez złożenie, jej zdaniem, już kompletnego wniosku. Tą korektą organ był oczywiście związany. Strona mając wątpliwości mogła korzystać z pomocy urzędników i analizować – w momencie składania wyjaśnień – czy dostatecznie wyjaśniła nieścisłości części wspólnej wniosku jakie podniósł organ w wezwaniu. Dotyczyło to także kompletności wniosku w sensie sprawdzenia, czy wszystkie strony formularza zostały złożone i prawidłowo wypełnione, oraz czy oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych (tzw. Sekcja VII) i oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych (Sekcja VIII) koresponduje z zapisami kart graficznych stanowiących załączniki do wniosku. Przy takiej analizie strona z łatwością ustaliłaby ewentualny brak karty 3e/4 a w konsekwencji pominięcie działek rolnych Ul, Ul1, WI, WI1, YI, YI1, ZI, ZI1, AAB, AAB1 o łącznej powierzchni 36,13 ha w obrębie [...], działka ewidencyjna nr [...]. W sprawie nie zachodzi zatem wymienione powyżej a zarzucane skargą naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego. Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że zmiany wniosku sprowadzające się do innej liczby i powierzchni działek rolnych nie są oczywistym błędem w rozumieniu art. 21 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Sąd nie dopuścił dowodu z protokołu kontroli Agencji Rynku Rolnego z 25 czerwca 2010 r., gdyż niezależnie od jej wyniku organ mógł przyznać stronie tylko płatności do wykazanych we wniosku (korekcie) działek a nie do działek skontrolowanych, czy też faktycznie użytkowanych rolniczo. To strona decyduje o zakresie wniosku. Poza tym przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. ma zastosowanie tylko w razie potrzeby wyjaśnienia istotnych wątpliwości a takie w sprawie nie występowały. Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu z mocy art. 151 P.p.s.a.