II SA/Op 146/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 lutego 2007 r. G. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...], uchylającą rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Opola z dnia [...], nr [...], w sprawie wymeldowania J. W. z pobytu stałego w O. przy ul. [...] oraz orzekającą odmowę wymeldowania J. W. z w/w pobytu stałego. W wykonaniu zarządzenia z dnia 20 marca 2007 r., Sąd pismami z dnia 21 marca 2007 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, a także do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł., a to wszystko w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Powyższe wezwania doręczono skarżącemu osobiście w dniu 27 marca 2007r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Pomimo skutecznego doręczenia wezwań, G. W. nie zastosował się do ich treści, w zakreślonym przez Sąd terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Dokonując oceny skargi G. W. pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzeń Sądu, bowiem skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi przez nadesłanie jej odpisu oraz nie uiścił wpisu od skargi. W myśl art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Natomiast zgodnie z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od skargi pobiera się wpis, który w niniejszej sprawie, według przepisu § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), jest wpisem stałym i wynosi 100 zł. Niezachowanie wymogów formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu od skargi, powoduje konieczność wezwania skarżącego przez Sąd do uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania - odrzucenie skargi na podstawie odpowiednio art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Przepisy te stanowią bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3) oraz od której - pomimo wezwania - nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3). Pisma Sądu o usunięcie braków formalnych skargi przez doręczenie jej odpisu, a także uiszczenie wpisu od skargi, zostały skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 27 marca 2007 r. Wskazany przez Sąd siedmiodniowy termin upływał zatem w dniu 3 kwietnia 2007 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.