II SA/Op 15/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na decyzję Opolskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) w przedmiocie skreślenia z listy uczniów na skutek wniosku pełnomocnika skarżącego z urzędu o uzupełnienie wyroku w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił w punkcie 1 zaskarżoną decyzję Opolskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy uczniów skarżącego R. R., w punkcie 2 określił, że decyzja nie podlega wykonaniu, a w punkcie 3 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na wyżej wskazaną kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych), składa się wpis od skargi uiszczony przez skarżącego w kwocie 200 zł oraz kwota 240 zł z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez pełnomocnika z urzędu. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem na piśmie został doręczony pełnomocnikowi skarżącego ustawionemu z urzędu adwokatowi A. S. w dniu 9 marca 2009 r. Pełnomocnik z urzędu w dniu 16 marca 2009 r. (data stempla pocztowego), złożył wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez zamieszczenie w nim orzeczenia w przedmiocie przyznania nieopłaconych kosztów pomocy prawnej świadczonej przez niego na rzecz skarżącego. Pełnomocnik w uzasadnieniu wniosku wskazał, że tut. Sąd nie rozstrzygnął o kosztach pomocy prawnej, pomimo złożenia przez niego stosownego oświadczenia, iż koszty te nie zostały poniesione przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz .U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie natomiast z obowiązującym na tle art. 157 § 1 P.p.s.a., orzecznictwem: "Jeżeli sąd pierwszej instancji zamieści w wyroku dodatkowe orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, to weryfikacja tego orzeczenia jest możliwa wyłącznie w drodze zażalenia, jeżeli strona nie składa skargi kasacyjnej (art. 194 § 1 P.p.s.a., pkt 9 i art. 227 § 1 P.p.s.a., a nie wniosku o uzupełnienie wyroku (wniosek a contarario z art. 157 § 1 P.p.s.a.). Nie jest bowiem dopuszczalny wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli zawiera on rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje bowiem tylko w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania, lecz w mniejszym rozmiarze niż żądała strona, przysługuje jej na to postanowienie zażalenie, które nie przysługiwałoby, jeżeli sąd w ogóle nie wypowiedziałby się w orzeczeniu o kosztach postępowania. Nie można bowiem zaskarżyć orzeczenia, które nie istnieje." (patrz. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2005 r., FZ 336/05, publik. B. Dauter {w;}, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Oficyna Wydawnicza a Wolters Kluwer business, Warszawa 2007, s. 225). Orzeczenie o kosztach zamieszczone w wyroku z dnia 30 stycznia 2009 r., tut. Sąd oparł na zasadzie art. 200 P.p.s.a., stanowiącego, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw strony reprezentowanej przez adwokata określono w art. 205 § 2 P.p.s.a., zaliczono do nich wynagrodzenie adwokata, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W wyroku zasądzono na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów sądowych, czyli wpisu od skargi w kwocie 200 zł (dwieście złotych – k -32 akt) oraz wynagrodzenie adwokata w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych. Wynagrodzenie adwokata zostało wyliczone według stawek minimalnych obowiązujących na podstawie §18 ust. pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie innej, niż której przedmiotem jest należność pieniężna lub skarga na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego. Jeżeli pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu chciał kwestionować istniejące w wyroku orzeczenie o kosztach, powinien to był uczynić w drodze zażalenia, natomiast nie ma podstaw do uzupełnienia wyroku w tym zakresie, gdyż jak wskazano wyżej uzupełnienie może mieć miejsce jedynie w wypadku, gdyby orzeczenia o kosztach nie było w wyroku w ogóle. W związku z powyższym na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.