II SA/Op 15/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew z terenu nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 grudnia 2021 r. A. A. (zwana dalej skarżącą) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew z terenu nieruchomości. Na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu z dnia 18 stycznia 2022 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie dwóch odpisów skargi osobiście podpisanych lub potwierdzonych za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Wezwania zawierały pouczenie, że czynności tych należy dokonać w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżąca odebrała wezwania w dniu 8 lutego 2022 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k. 22 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie przesłała wymaganych odpisów skargi ani nie uiściła wymaganego wpisu sądowego od skargi (por. zapisek urzędowy - k. 25 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzą przesłanki do jej odrzucenia, wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a. Jedną z tych przesłanek jest nieuzupełnienie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tej kwestii wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga - jako szczególne pismo procesowe - powinna nie tylko czynić zadość ogólnym wymaganiom każdego pisma w postępowaniu sądowym, ale również należy do niej dołączyć - w myśl art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. - m.in. jej odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowiący, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Ponadto - zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Opłaty sądowe obejmują wpis oraz opłatę kancelaryjną. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Oceniając dopuszczalność wniesionej w sprawie skargi, odnotować trzeba, że zawierała ona braki fiskalne w postaci nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi, a także braki formalne polegające na niedołączeniu dwóch odpisów skargi dla uczestników postępowania. Z tego powodu wezwano skarżącą do uzupełnienia powyższych braków, a wezwania w tym przedmiocie zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu 8 lutego 2022 r. Wyznaczony przez Sąd siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności rozpoczął zatem bieg w dniu 9 lutego 2022 r. i upłynął w dniu 15 lutego 2022 r. (wtorek). Pomimo upływu wskazanego terminu skarżąca nie nadesłała dwóch odpisów skargi ani nie uiściła wymaganego wpisu od skargi. Skarżąca nie uzupełniła więc braków formalnych i fiskalnych skargi. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a.