II SA/Op 150/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. i P. W. w przedmiocie odsetek od odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 grudnia 2009 r. B. W. i P. W. wnieśli skargę, w której domagali się wypłacenia odsetek przysługujących im z tytułu przedłużenia wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość przez Wojewodę Opolskiego. Wskazali również, że wypłata odszkodowania w kwocie 1.797,06 zł. nastąpiła 9 grudnia 2009 r. W uzupełnieniu skargi, skarżący w piśmie z dnia 7 stycznia 2010 r. podali, że ich żądanie dotyczy zasądzenia na ich rzecz jako właścicieli wywłaszczonej nieruchomości odsetek od odszkodowania "za przewlekłe lata niewypłaconego odszkodowania w terminie". W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 stycznia 2010 r. skarżący wezwani zostali do usunięcia braków formalnych skargi przez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. W zakreślonym przez Sąd terminie B. i P. W. wyjaśnili (pismo z dnia 4 lutego 2010 r.), że skarżą Wojewodę Opolskiego, który podjął decyzję z dnia 29 sierpnia 2005 r., nr [...], i chodzi im o wypłacenie odsetek od kwoty 1.640 zł za wywłaszczoną przez ten organ nieruchomość. Jednocześnie podkreślili, że zasądzenie odsetek ma nastąpić z uwagi na "przewlekłe – przeterminowane wypłacenie odszkodowania przez Wojewodę Opolskiego, które urzędowo się należą". W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podniósł, że pisma skarżących nie można traktować jako skargi. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, iż wskazaną przez skarżących decyzją z dnia 29 sierpnia 2005 r. stwierdził, że nieruchomość pozostająca w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa zajęta pod drogę publiczną zaliczoną do kategorii "drogi wojewódzkie", stanowiąca własność skarżących stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa własnością Województwa Opolskiego. Następnie podał, że na żądanie skarżących, Starosta Opolski w nawiązaniu do decyzji z dnia 29 sierpnia 2005 r., decyzją z dnia 8 maja 2006 r. ustalił odszkodowanie na ich rzecz za przedmiotową nieruchomość w wysokości 1640,00 zł. Decyzję Starosty Wojewoda utrzymał w mocy. Końcowo organ podkreślił, że wskazywana przez skarżących decyzja nie określała wysokości odszkodowania ani jego wypłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei w § 2 tej regulacji postanowiono, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, po myśli art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Natomiast, stosownie do treści art. 4 P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W świetle powyższych regulacji prawnych należy stwierdzić, że skarżący nie wskazali żadnej decyzji, postanowienia lub aktu wydanego w postępowaniu administracyjnym, ani też czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które mogłyby stanowić przedmiot skargi. Nie wskazali również, że skarżą bezczynność organu, w rozumieniu cyt. wyżej art. 3 § 1 pkt 8 P.p.s.a. Natomiast z pism skarżących wyraźnie wynika, że domagają się zasądzenia odsetek od wypłaconego im odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, przy czym od razu też zauważyć wypada, że skarżący z powyższym żądaniem zwrócili się po raz pierwszy w piśmie skierowanym do tut. Sądu. Jak wynika z materiału dokumentacyjnego sprawy, wskazywana przez B. i P. W. decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 29 sierpnia 2005 r. była wyłącznie decyzją stwierdzającą, że nieruchomość stanowiąca własność skarżących staje się z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa własnością Województwa Opolskiego. Decyzja ta nie dotyczyła ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość czy też wypłaty odsetek od tego odszkodowania. W oparciu o powyższe ustalenia stwierdzić trzeba, że żądanie skarżących o zasądzenie odsetek od wypłaconego odszkodowania, w sytuacji gdy nie wydano w tym zakresie żadnego aktu administracyjnego, wykracza poza ustawowy zakres kognicji przyznanej sądowi administracyjnemu. Podkreślić również wypada, że Sąd - ze względu na charakter podejmowanych orzeczeń - nie jest uprawniony do wydawania wyroków zasądzających, ustalających lub kształtujących prawo. Mając na uwadze powyższe, wobec tego, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych uznać należało, że zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stąd, postanowiono jak w sentencji.