II SA/Op 151/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. G., działając przez pełnomocnika radcę prawnego S. H., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia z dnia 28 stycznia 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Strzeleckiego z dnia 24 września 2015 r., nr [...] w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A i B do czasu ustania przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, wniósł o wstrzymanie jej przez Sąd. W uzasadnieniu podniósł, że w aktach przedmiotowej sprawy nie ma jakiegokolwiek dokumentu, czy też innego dowodu, z którego wynikałoby, że występują u niego obecnie przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii A i B. Wniosek o wstrzymanie uzasadniał tym, że uprawnienie do kierowania pojazdami w obecnych czasach jest wręcz konieczne w życiu codziennym, stanowi element normalnego funkcjonowania, umożliwia zapewnienie środków do życia, stanowi bufor bezpieczeństwa w razie wystąpienia nagłych zdarzeń, w tym zdrowotnych, gdy konieczne jest szybkie przemieszczanie się. Szczególnie, że skarżący wykorzystuje samochód m.in. w celu dojazdu do miejsca swojego zatrudnienia. Pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami pozbawi go możliwości wykonywania pracy, jako źródła dochodu. Skarżący podniósł, że biorąc pod uwagę, przede wszystkim upływ czasu, jaki minął od jego ostatniego badania, bezzasadne na tę chwilę byłoby pozbawienie go prawa jazdy, bez uprzedniego ponownego zbadania, czy występują u niego przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Wstrzymanie wykonania decyzji jest konieczne, aby nie wywołać nieodwracalnych negatywnych skutków w jego życiu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2018 r., nr [...], odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Treści art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wprowadza zasadę, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (§ 1). Ustawodawca przewidział jednak możliwość przyznania skarżącemu tymczasowej ochrony, stanowiąc, że w razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie (§ 2 pkt 1). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§3). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (§ 6). Z powyższych regulacji wynika, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma za cel tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności ta tymczasowa ochrona strony postępowania następuje do czasu prawomocnego rozpoznania skargi przez Sąd, jednak nie przesądza o treści ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Ochrona ta ma charakter specjalny i odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia. W świetle zacytowanych przepisów bezspornym jest, że wstrzymanie wykonania decyzji jest konsekwencją wystąpienia jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę majątkową, także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 10 grudnia 2010 r., II OZ 1265/10, opubl. CBOSA na stronach internetowych NSA). Przewidziana prawem możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, że sąd jest zobligowany uwzględnić wniosek strony skarżącej w każdym przypadku. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, który winien przedstawić konkretne okoliczności świadczące o tym, że uwzględnienie jego wniosku procesowego jest zasadne, czyli wskazać, w czym miałoby wyrażać się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy zaskarżony akt zostanie wykonany. Rozpoznając wniosek sąd powinien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy w kontekście art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. W tym zakresie sąd rozstrzyga w drodze postanowienia, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Dokonując oceny wniosku w świetle przedstawionych wyżej zasad, należało uznać, że skarżący nie wskazał przekonujących przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A i B. Nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Jedyny argument podniesiony we wniosku dotyczył pozbawienia skarżącego możliwości zarobkowania w związku z brakiem możliwości dojazdu do pracy, czy też po pomoc na wypadek jakiś wypadków zdrowotnych prowadzonym przez siebie samochodem. Skarżący nie wyjaśnił jednak, gdzie pracuje i czy nie ma możliwości dostania się do pracy w inny sposób niż prowadzonym przez siebie samochodem, czyli np. środkami komunikacji publicznej. Odnośnie udania się samochodem po pomoc w razie kłopotów zdrowotnych, to skarżący nie wyjaśnił, czy nie może w tym względzie liczyć na pomoc członków rodziny. Cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami wiąże się z pewnymi uciążliwościami, jednakże są to normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami, które – same w sobie – nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nawet znaczne odległości można pokonać dzięki korzystaniu z transportu publicznego, co na pewno utrudnia, ale nie uniemożliwia wykonywania pracy, czy zwrócenie się o pomoc w wypadku wystąpienia komplikacji zdrowotnych. Oczywistym jest, że inne formy podróżowania mogą być mniej komfortowe niż przemieszczanie się własnym samochodem, jednak spadek komfortu nie może być traktowany, jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku lub znacznej szkody. Skarżący nie wykazał natomiast, aby w jego przypadku utrata uprawnień do kierowania pojazdami przekraczała powyższe typowe następstwa w stopniu pozwalającym uznać, że zaistniały okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy utratą przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami a pozbawieniem go możliwości zarobkowania, czy uzyskania pomocy w wypadku problemów zdrowotnych. Ponadto odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest podyktowana także interesem osób trzecich – w tym przypadku bezpieczeństwem uczestników ruchu drogowego, dla którego istotne jest, aby po drogach poruszały się osoby spełniające wymagania ustawowe. Dlatego też wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być z tego względu uzasadnione okolicznościami szczególnymi. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel orzeczenia o utracie uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi (por. postanowienia NSA z 19 lutego 2013 r., I OZ 70/13 i z 1 lipca 2011 r., OZ 456/11 oraz postanowienie WSA w Gliwicach z 12 maja 2011 r., IV SA/Gl 371/11, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie zaś okoliczności nie zostały w niniejszej sprawie wykazane. Sąd nie badał natomiast podniesionych przez skarżącego zarzutów odnośnie prawidłowości zaskarżonej decyzji, procesu jej wydania i doręczenia, a także aktualności znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wyników badań psychiatrycznych skarżącego, gdyż ocena meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie jest dopuszczalna. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.