II SA/Op 153/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. – N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z dnia 4 marca 2011 r., J. T. – N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia [...], nr [...], którą uznano, że wypłacony J. T. – N. zasiłek pielęgnacyjny, za okres od 1 sierpnia 2007 r. do 31 grudnia 2009 r., w łącznej kwocie 4437 zł jest nienależnie pobranym świadczeniem rodzinnym i podlega zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami. Pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu poinformowało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, że J. T. – N. zmarła. Organ przesłał do tut. Sądu kserokopię odpisu skróconego aktu zgonu, z którego wynika, że skarżąca zmarła w dniu 15 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) – zwanej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że w sprawie zgłasza się osoba, którego interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W niniejszej sprawie skarga wniesiona została na decyzję wydaną w sprawie ustalenia nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego. W myśl art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) zasiłek ten, stanowiący świadczenie rodzinne, przyznawany jest w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji i przysługuje on niepełnosprawnemu dziecku, osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz osobie, która ukończyła 75 lat. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 wskazanej ustawy, do zwrotu pobranych świadczeń rodzinnych obowiązana jest osoba, która je nienależnie pobrała. Stosownie do tego dostrzec trzeba, że bezwątpienia sporne świadczenie, w przedmiocie którego wydano zaskarżoną decyzję, ściśle związane jest z osobą skarżącej. Celem zasiłku pielęgnacyjnego jest bowiem udzielenie pomocy pieniężnej na zaspokojenie potrzeb danej osoby, zaś do zwrotu tego świadczenia obowiązana jest jedynie osoba, która pobrała je nienależnie. Jednoznaczne tym samym jest, że obowiązek zwrotu świadczenia nie podlega dziedziczeniu i nie dotyczy interesu prawnego innych osób. Mając na względzie powyższe, wobec śmierci skarżącej uznano, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka uzasadniająca umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, o której mowa w art. 161 §1 pkt 2 P.p.s.a. Z tego też powodu orzeczono jak w sentencji.