II SA/Op 156/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik - spr. Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi J. K. i M. K. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Przedmiot postępowania stanowi skarga J. i M. K. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...]., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim z dnia [...] nakazującą skarżącym rozbiórkę szopy inwentarskiej (kurnika) położonej w O. przy ulicy [...], na działce o nr ewid. A. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim, po przeprowadzeniu w dniu 18 sierpnia 2009r. kontroli, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego służącego jako zaplecze budowy na kurnik, a zlokalizowanego w O. przy ulicy [...]. J. K., w piśmie z dnia 20 września 2009r., skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim podała, że drewniana szopa wykonana została wiosną 1998r. i służyła do przechowywania materiałów budowlanych oraz narzędzi. Z uwagi na to, że jej część była niezagospodarowana rozpoczęła w niej hodowlę kurcząt. W szopie nadto przechowuje obecnie drewno na opał. W trakcie postępowania w dniu 2 listopada 2009r. przeprowadzono oględziny nieruchomości w wyniku, których stwierdzono istnienie szopy inwentarskiej o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, krytym eternitem. Obiekt oddalony jest o 0,8 m od ogrodzenia sąsiedniej posesji, na długości 60 cm wzdłuż granicy nieruchomości, Szerokości szopy nie ustalono z uwagi na brak możliwości wejścia a na teren posesji skarżących. Decyzją z dnia [...].,nr [...], opartą o przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim nakazał J. i M. K. rozbiórkę szopy inwentarskiej (kurnika), zlokalizowanego w O. przy ul. [...], na działce o nr ewid. A. W uzasadnieniu organ wskazał, że szopa usytuowana jest w odległości 0,5m od granicy działki 0,5m od ściany budynku garażowego posesji sąsiadów P.P. B. Ściany i konstrukcja dachu wykonane są z materiałów palnych (żerdzi, desek, krawędziaków), zaś pokrycie dachu wykonane z materiałów niepalnych. Szopa służy do chowu kur oraz przechowywania drewna. Właściciele obiektu nie posiadają dokumentów potwierdzających legalność budowy. Organ ustalił jednocześnie, że w dniu 18 lipca 2007r. J. i M. K. zawiadomili o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego. Ujęty w zawiadomieniu budynek gospodarczy to obiekt murowany o wym. 6,40x9,50m usytuowany w zupełnie innej części działki niż sporna szopa inwentarska. Na zatwierdzonym przez Urząd Rejonowy w O. planie realizacyjnym, który stanowił załącznik do pozwolenia na budowę, projektant nie naniósł żadnego obiektu tymczasowego. Jednocześnie z zapisów w dzienniku budowy wynika, że roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę rozpoczęto w dniu 6 listopada 1998r. Wskazując na powyższe organ uznał, że przedmiotowa szopa inwentarska wybudowana została wiosną 1998r. tj. w momencie, kiedy inwestor nie dysponował jeszcze ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a na posesji nie były jeszcze prowadzone żadne roboty budowlane związane z budową budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego. Przytaczając przepisy art. 3 pkt 1 i 2, art. 36 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 12, 24 i 25 Prawa budowlanego stwierdził, że nie jest to obiekt tymczasowy, ale budowla pełniąca funkcje użytkowe budynku inwentarskiego i wymagająca pozwolenia na budowę. Wyliczenie, bowiem zawarte w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego jest wyliczeniem zamkniętym, a zatem budowa innego rodzaju obiektów tymczasowych niż wymienione w przepisie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej uzasadniał organ, że przedmiotowy obiekt budowlany podlega regulacjom wynikającym z przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oceniając przedmiotowy obiekt podkreślił organ, że narusza on przepisy § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także § 270 ust. 2 i § 271 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (aktu obowiązującego w chwili popełnienia samowoli budowlanej). Wskazując na przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego organ stwierdził, że niemożliwym jest zalegalizowanie przedmiotowego obiektu, gdyż narusza on przepisy dotyczące warunków technicznych. Z treścią powyższej decyzji nie zgodzili się J. i M. K. We wniesionym odwołaniu domagali się zmiany zaskarżonej decyzji. Przedstawiali przyczyny podjęcia czynności przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim oraz artykułowali zarzuty dotyczące sposobu postępowania pracowników organu. Nie godzili się z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji i podkreślali, że szopa znajduje się w odległości 0,8m od granicy działki, a nie 0,5m jak napisano oraz kwestionowali ustalenia dotyczące wykonania jej z materiałów łatwo palnych. Dodatkowo podnieśli, że zwracali się do Burmistrza i urzędników z zapytaniem, co do warunków wybudowania tego obiektu i uzyskali informację, że pozwolenie na budowę nie jest wymagane. Pismem z dnia 21 grudnia 2009r. odwołujący uzupełnili złożone odwołanie i akcentowali w nim, że otrzymali ustną decyzję, że na wybudowanie spornej szopy nie potrzebują pozwolenia na budowę. Ponownie wskazując na pracowników Urzędu Miejskiego w O. (wymienionych z nazwiska w treści odwołania na s. 2) stwierdzali, że otrzymali pouczenie, że na tego rodzaju obiekty nie są zobowiązani do opracowania planu i mogą je wybudować bez fundamentów. W wyniku rozpatrzenia odwołania Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu zaskarżoną decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, wskazując w rozważaniach, że sporny obiekt podlega rygorom ustawy Prawo budowlane, gdyż nie mieści się w zamkniętym katalogu obiektów budowlanych dla wzniesienia, których ustawodawca przewidział możliwość jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Zdaniem organu odwoławczego, ustawodawca wybudowanie przedmiotowej szopy wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, pomimo, że obiekt ten nie jest posadowiony na fundamentach. Nie zgodził się także z twierdzeniami skarżących, że szopa stanowi obiekt tymczasowy. Obiekt wybudowany został po 1998r., bez wymaganego pozwolenia na budowę i stąd też stanowi on samowolę budowlaną, do której zastosowanie mają przepisy art. 48 i nast. ustawy Prawo budowlane. W dalszej części uzasadnienia organ przytaczając brzmienie przepisu art. 48 Prawa budowlanego stwierdził, że brak jest możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu, gdyż wybudowana szopa narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ w szczególności wskazał na przepisy § 12 dotyczące usytuowania obiektu od granicy działki oraz przepisy dotyczące oddzielenia pożarowego - § 271 ust. 2 i 3. We wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący J. i M. K. domagali się anulowania lub zmiany zaskarżonych decyzji i wydania bardziej korzystnej dla nich. Skarżący podali, że kurnik wraz z pomieszczeniem gospodarczym, które miało służyć do przechowywania materiałów budowlanych wybudowali około 14 lat temu, za zgodą władz zwierzchnich. Po zakończeniu budowy domu mieszkalnego zmodernizowali zużyte elementy tego obiektu i przeznaczyli go na hodowlę drobiu. Skarżący domagali się odpowiedzi czy dozwolona jest hodowla inwentarza, czy też nie. W piśmie z dnia 5 lutego 2010r., stanowiącym uzupełnienie złożonej skargi, skarżący wskazywali, że budynek sąsiada posadowiony został w granicy oraz, że z tyłu szopy przy granicy znajduje się płot betonowy o wysokości 2m i długości 16m. Wybudowany przez sąsiada w granicy budynek jest piętrowy, który nie jest żadnym garażem, jak twierdzi sąsiad. W dalszej części pisma podkreślano, że szopa miała charakter tymczasowy i została przekształcona na kurnik. Skarżący akcentowali, że w już w marcu 1997r. zwrócili się do pracowników Urzędu Miasta w O. z zapytaniem czy winni posiadać plan budowy szopy i wychodka, które chcą wykonać z desek i bez fundamentów na własnej działce. Uzyskali wówczas odpowiedź negatywną i stąd też wybudowali sporną szopę. Skarżący uważają, że cała sytuacja jest zemstę sąsiada T. K. za wydarzenia, jakie miały miejsce w dniu 20 lipca 2009r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podawaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo wskazując na bezzasadność twierdzeń skarżącej, że na wybudowanie spornego obiektu nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, którym skarżący się nie legitymują. Podnoszone zaś w skardze głównie zarzuty natury socjalnej nie mogą być brane pod uwagę w przypadku samowoli budowlanej. Postanowieniem z dnia 4 marca 2010r. skarżący zwolnieni zostali od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla skarżących adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przewidziane w powyższym przepisie ustawy ustrojowej kryterium legalności dokonywanej przez sąd kontroli, umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego - na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - zarówno rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), jak i dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Nadto zasadność skarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów wykazała, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z porządku prawnego. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu na podstawie zawiadomienia z dnia 8 września 2009r. i zakończonym decyzją opartą o przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej zwanej Prawo budowlane, zgodnie z którym "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę". Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt – szopa inwentarska (kurnik) jest konstrukcji drewnianej, bez fundamentów i służy do chowu kur w ilości około 45 sztuk. Ściany i konstrukcja jednospadowego dachu wykonane są z materiałów palnych, zaś pokrycie dachu z materiałów niepalnych. Szopa wykonana została wiosną 1998r., a skarżący nie dokonali zgłoszenia jej wykonania, ani nie legitymują się pozwoleniem na jej wybudowanie i te w/w okoliczności nie są negowane przez skarżących. Skarżący nie godzą się z poczynionymi przez organ ustaleniem, że sporny obiekt posadowiony jest w odległości 0,5m od granicy działki i 0,5m od ściany budynku garażowego na posesji sąsiada. Twierdzą w tym zakresie, że odległość wynosi 0,8m. W tym momencie można już stwierdzić, że w istocie, gdyby twierdzenia skarżących dotyczące położenia przedmiotowego obiektu budowlanego dotyczyły większych różnic odległości obiektu od granicy niż przyjęte przez organ w ramach ustaleń stanu faktycznego to, te zastrzeżenia, co do usytuowania obiektu od granicy mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to wobec treści przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz.690 ze zm.). Na wstępie rozważań zauważyć należy, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, ustanawiają generalną zasadę zgodnie z którą budowę obiektów budowlanych można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego lub zgłoszenia. Wyjątki od tej zasady zawarte zostały w przepisach art. 29 i 30 ustawy. Przepisy te umożliwiają wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia. Art. 28 ust. 1 ustawy stanowi, bowiem, że: "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30". Podkreślić należy nadto, że wyjątki zawarte w art. 29 do art. 30 ustawy stanowią listę zamkniętą. Są one taksatywnie wyliczone, a zatem niedopuszczalne jest stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m (...), a także wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione zostały także, a to wobec brzmienia przepisu art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Powyższe oznacza, zatem że w sytuacji, gdy tymczasowy obiekt budowlany będzie użytkowany w miejscu ustawienia /montażu/ w okresie dłuższym niż 120 dni, to budowa takiego obiektu wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przywidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego). Oznacza to, że do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych należą w szczególności takie obiekty, które charakteryzują się tym, że są niepołączone trwale z gruntem, zaś w ustawie wymieniono jedynie przykładowy katalog takich obiektów. Wyliczenie tych obiektów nie ma charakteru zamkniętego i stanowi wskazówkę interpretacyjną, że także inne obiekty posiadające podobne właściwości będą zaliczały się do tymczasowych obiektów budowlanych. Szczególne cechy, jakimi charakteryzuje się tymczasowy obiekt budowlany, nie zmieniają faktu, że zawsze będzie to obiekt budowlany, a jego wzniesienie, należy kwalifikować jako budowę-wykonywanie obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, co wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przepis nie zwalnia z tego obowiązku. Wskazać należy także, a to wobec stanowiska pełnomocnika skarżących, że przepisy ustawy z 1994r. zawierają legalną definicję budynku. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 wskazanej ustawy budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, iż (a contrario) obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w komentowanym przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek, w tym i budynek gospodarczy. Taki też pogląd prezentowany jest w literaturze przedmiotu: Z. Niewiadomski. Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 43. Brak w przedmiotowym obiekcie fundamentów, a zatem trwałego związania z gruntem determinuje jego charakter jako tymczasowego obiektu budowlanego i prowadzi do konkluzji, że należy ona do kategorii budowli (art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane), a nie budynków. Zarówno jednak budynki, jak i budowle zdefiniowane w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego zaliczają się do obiektów budowlanych i są z mocy art. 28 tej ustawy objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę przed ich wzniesieniem chyba, że na podstawie art. 29 Prawa budowlanego zostały wyłączone z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. O tym, że przedmiotowy obiekt, usytuowany na działce skarżących należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany świadczy zatem zarówno konstrukcja obiektu (ściany, dach, brak trwałego połączenia z gruntem) jak i ich przeznaczenie (magazynowanie drewna oraz chów kurcząt). Wobec powyższego należy uznać, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, iż usytuowany na nieruchomości obiekt należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekty budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Co więcej z charakterystyki tego obiektu budowlanego oraz ze sposobu jego użytkowania wynika, że nie mieści się on w kategorii obiektów oraz robót budowlanych, które nie są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż nie są to tymczasowe obiekty budowlane o jakich mowa w obecnym art. 29 ust 1 pkt 12 ustawy, a zatem inwestorzy, będący jednocześnie właścicielami, zobowiązani byli na ich budowę uzyskać stosowne pozwolenie na budowę. W stanie prawnym obowiązującym od 11 lipca 2003r. istnieje zasada, według której obiekty budowlane wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę lub wymaganego zgłoszenia podlegają zalegalizowaniu o ile budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 i art. 49 b ustawy). Procedura legalizacyjna może być jednakże przeprowadzona tylko wtedy, gdy wybudowany obiekt budowlany nie narusza m.in. przepisów techniczno-budowlanych. Przepisy, bowiem art. 48 i art. 49b ustawy nie dopuszczają możliwości legalizowania i użytkowania obiektu budowlanego wybudowanego samowolnie, bez spełnienia warunków technicznych, przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym oraz zagrażających bezpieczeństwu pożarowemu. Przeprowadzone przez organy administracji postępowanie dowodowe doprowadziło do prawidłowego ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalony w sprawie stan faktyczny, poza dotyczącym usytuowania przedmiotowej szopy inwentarskiej od granicy ( czy 0,5m jak przyjął organ, czy jak twierdzą skarżący 0,8m) w zasadzie nie jest negowany przez skarżących. Przyznają oni, bowiem we wszystkich pismach, że wybudowali przedmiotowy obiekt wiosną 1998r., który miał służyć do przechowywania materiałów budowlanych podczas budowy budynku mieszkalnego. Na jego budowę nie uzyskali pozwolenia, ani też nie dokonali zgłoszenia, bowiem zarówno Burmistrz Olesna, jak też urzędnicy Urzędu Miejskiego w O. w marcu 1997r. poinformowali ich, że na budowę tego typu obiektów nie są wymagane plany. Wobec takiej informacji skarżący uznali, że na budowę przedmiotowego obiektu nie jest wymagane pozwolenie, ani też zgłoszenie. Przeprowadzanie, zatem przez organy dowodu z zeznań świadków wskazanych w treści odwołania na okoliczność, że w marcu 1997r. udzielono skarżącym informacji, że dla tymczasowego obiektu budowlanego nie jest wymagane sporządzenie projektu (planu jak to określają skarżący), ani uzyskanie pozwolenia na budowę nie spowodowałoby możliwości zmiany dokonanych ustaleń i uznanie, że budowa przedmiotowego obiektu stałaby się legalną i zgodną z prawem. W sprawie istotne jest bowiem to, że inwestor budując obiekt nie posiadał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę ani też nie dokonał zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego właściwemu organowi w prawem przewidzianej formie. Zarówno bowiem z treści odwołania, skargi oraz pism je uzupełniających wynika, że skarżący wiosną 1997r. prowadzili jedynie ustalenia dotyczące tego czy do wykonania w/w obiektu wymagane jest wykonanie planów. Skarżący nie twierdzą, że występowali z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, czy też dokonali zgłoszenia budowy w/w obiektu. Z przeprowadzonych oględzin wynika, że obiekt nie nadaje się do legalizacji, ponieważ nie spełnia warunków technicznych i stanowi zagrożenie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz.690 ze zm.) w § 12 ust. 1 stanowią, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1) lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Jednocześnie ustęp 6 tegoż paragrafu przewiduje, że budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4. Sporny obiekt nie spełnia warunkowi dotyczących w/w odległości i jest usytuowany w mniejszych niż przewidziane odległościach, nawet przyjmując twierdzenia skarżących za zasadne w tej części to jest 0,8m, a nie 0,5m jak ustaliły organy. Nadto zasadnie organy nadzoru budowlanego uznały, a to wobec brzmienia §§ 271 i 272 w/w rozporządzenia, że odległości między zewnętrznymi ścianami budynków (obiektów) niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego nie powinna być mniejsza niż 8m. Budynki zaś mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indywidualnej oraz budynki mieszkalne zagrodowe i gospodarcze, ze ścianami i dachami z przykryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, powinny być sytuowane w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12 (§ 272 ust. 2). W przypadku budynku usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki winna być od strony sąsiedniej działki ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5 ((§ 272 ust. 3). Obiekt budowlany wykonany przez skarżących położony jest w odległości 0,5 m od ściany budynku garażowego sąsiada i wykonany jest z materiałów łatwopalnych (konstrukcja drewniana na którą składają się żerdzie, deski i krawędziaki), a zatem takie jego położenie narusza przepisy przeciwpożarowe. W związku z powyższym nie powinno budzić wątpliwości to, że nie było możliwe doprowadzenie ww. obiektów do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, a w takiej sytuacji organy zobligowane były do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę (por. wyrok NSA z 14 października 1999r, IV SA 1625/97, LEX nr 47796, zd. pierwsze). Skoro, zatem skarżący wybudowali tymczasowy obiekt budowlany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, oraz obiekt ten nie spełnia warunków technicznych, to tym samym nie nadaje się do legalizacji i podlega rozbiórce. Ze wskazanych przyczyn powoływane w skardze okoliczności dotyczące potrzeby korzystania ze względów zdrowotnych z własnych produktów, konfliktu sąsiedzkiego, a także podeszłego wieku skarżących, pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O nieopłaconych kosztach pomocy z urzędu Sąd orzeknie w formie odrębnego postanowienia.