II SA/Op 158/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na Prokuratora Okręgowego w Opolu w przedmiocie postępowania karnego na skutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić skarżącemu adwokata. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 8 lutego 2010r., został przekazany referendarzowi sądowemu do rozpoznania, wniosek R. B. o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi w/w na Prokuratora Okręgowego w Opolu. Skarżący w złożonym wniosku zażądał zwolnienia go od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Uzasadniając swoją prośbę podał, że z uwagi na złą sytuację finansową nie stać go na wynajęcie zawodowego pełnomocnika. W części wniosku odnoszącej się do stanu rodzinnego, majątku i dochodów, wnioskodawca wykazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z niepełnoletnią córką, a także nie posiada żadnego majątku, ani dochodów. Pismem z dnia 9 lutego 2010r. referendarz wezwał skarżącego do usunięcia braków złożonego wniosku, przez wskazanie źródeł utrzymania córki, która wykazana została we wniosku jako osoba tworząca z wnioskodawcą wspólne gospodarstwo domowe, a także wyjaśnienia czy skarżący pozostaje w związku małżeńskim; jeżeli tak, to jakie dochody uzyskuje jego małżonka. Ponadto zażądano, aby wnioskodawca przedłożył zaświadczenie wydane przez Dyrektora Zakładu Karnego w zakresie ewentualnego zatrudnienia. Odpowiadając na wezwanie referendarza, skarżący w piśmie z dnia 14 lutego 2010r. oświadczył, że nie pozostaje w związku z małżeńskim, ani w konkubinacie. Na utrzymanie wykazanej we wniosku córki ma zasądzone alimenty w wysokości 200 zł miesięcznie, lecz zalega z ich spłatą na kwotę ok. 7.000 zł. W zakładzie karnym nie pracuje zarobkowo, na potwierdzenie czego przedłożył zaświadczenie wydane przez Dyrektora Zakładu Karnego w K. (por. k-36 akt sądowych). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dale w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: R. B. wniósł o przyznanie mu pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Powyższe ustalenie determinuje dalszy tok postępowania, albowiem określa zakres żądania skarżącego, a co za tym idzie wskazuje na przesłanki, jakie musi on spełnić, aby żądana pomoc została mu udzielona. A zatem podać trzeba, że w myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z powyższej regulacji wynika, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, przyznawaną w ramach specjalnej pomocy Państwa osobom, które nie są w stanie pokryć samodzielnie kosztów postępowania. Prawo pomocy ma zastosowanie w stosunku do osób, które pomimo wykazanych starań i przy największym możliwym wysiłku nie mogłyby ponieść kosztów, ponieważ ich dochód jest wybitnie niski albo nie osiągają żadnego dochodu. Przyznanie prawa pomocy następuje więc w szczególnych przypadkach. W ocenie rozpoznającego wniosek, taka szczególna sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku i dane zawarte w oświadczeniu wnioskodawcy, w szczególności brak dochodów, majątku i oszczędności, a także nie wykonywanie pracy zarobkowej, co zostało także potwierdzone przez Dyrektora Zakładu Karnego, należało uznać, iż skarżący wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych pozwalających na poniesienie wydatków związanych z opłatami sądowymi i wynajęciem profesjonalnego pełnomocnika. Stąd spełnia przesłanki warunkujące przyznanie mu prawa pomocy w tym zakresie. Wobec powyższego referendarz, na mocy przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uznał o konieczności przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym i orzekł, jak w sentencji postanowienia.