II SA/Op 16/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. i B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia odrzucić skargę B. M. Pismem z dnia 10 grudnia 2007 r. J. M. i B. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], Nr [...] o ustaleniu dla P.P.H. "A" s.c. B. M. i J. M., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni ręcznej oraz stacji paliw wraz z przebudową części istniejącego pawilonu handlowego na terenie działki nr A, położonej przy ul. [...] w O. wraz z niezbędnymi przyłączami i urządzeniami infrastruktury oraz budową zjazdu, z działki Nr A i B, stanowiącej pas drogowy ulicy [...]. Pismami z dnia 15 stycznia 2008 r. Sąd wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi, przez jej podpisanie oraz nadesłanie w 9 egzemplarzach odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Wyżej wskazane wezwania, zawierające pouczenie, iż niezastosowanie się do ich treści w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwań, spowoduje odrzucenie skargi, zostały odebrane w imieniu skarżących, przez ich syna – K. M., w dniu 22 stycznia 2008 r. O powyższym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W terminie zakreślonym przez Sąd do dokonania żądanych czynności, zostały doręczone odpisy skargi, uiszczony wpis, a także skarżący J. M. podpisał w swoim imieniu wniesioną skargę. Skarżąca B. M., do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie podpisała wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu ( pkt 1 ), wniesienie po terminie ( pkt 2 ), nieuzupełnienie braków formalnych ( pkt 3 ), zawisłość sprawy ( pkt 4 ), brak zdolności sądowej lub procesowej ( pkt 5 ) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn ( pkt 6 ), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Dokonując oceny skargi wniesionej przez B. M., pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzenia Sądu, a w szczególności wezwania do nieuzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie. W myśl bowiem art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać podpis strony. Niezachowanie wymogów formalnych skargi, może skutkować wezwaniem skarżącego przez Sąd w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania – odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie usunięto w wyznaczonym terminie. Doręczenia zastępczego pisma Sądu wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi, dokonano w dniu 22 stycznia 2008 r., w trybie art. 72 P.p.s.a., do rąk dorosłego domownika – syna skarżącej K. M. Zgodnie z przywołaną regulacją, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Potwierdza to adnotacja listonosza na zwrotnym potwierdzeniu odebrania wezwania w pkt 1 d. Skoro doręczenie było skuteczne, termin do dokonania żądanej czynności upływał w dniu 29 stycznia 2008 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżąca B. M. nie zastosowała się jednak do wezwania Sądu i nie podpisała wniesionej skargi. Wobec powyższego, jej skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co też Sąd orzekł, jak na wstępie postanowienia.