II SA/Op 160/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów postanawia: odrzucić skargę. W. S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2013 r., nr [...], w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Opolu z dnia 31 marca 2014 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisów skargi w dwóch egzemplarzach oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te doręczono skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2014 r., do rak dorosłego domownika, żony skarżącego – J. S.. W dniu 10 kwietnia 2014 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Op160/14, odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 12 maja 2014 r., do rąk dorosłego domownika, syna skarżącego – P. S., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (k. 33 akt sądowych). Skarżący nie wniósł od tego postanowienia sprzeciwu. Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Odnośnie braków formalnych skargi podać trzeba, że w myśl art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, wymaganych przez podane przepisy P.p.s.a., warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. - uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis, który w myśl § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), wynosi w niniejszej sprawie 200 zł. Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz do uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie; oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jej dwóch odpisów oraz wezwał do uiszczenia wpisu. Pisma Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostały przesłane na adres skarżącego podany w skardze i doręczone mu pod tym adresem w dniu 4 kwietnia 2014 r., w trybie art. 72 P.p.s.a., w myśl którego jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Z tego względu, zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin rozpoczął bieg w dniu 5 kwietnia 2014 r. i upływał skarżącemu z końcem dnia 11 kwietnia 2014 r. (piątek). Skoro we wskazanym przez Sąd terminie nie doszło do uzupełnienia braku formalnego skargi, stąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - skarga powinna zostać odrzucona. Takie stanowisko Sądu uzasadnia także treść uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (dostępna na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), która ma moc wiążącą. W punkcie 1 tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Odnośnie wpisu od skargi wyjaśnić przyjdzie, że skarżący składając w dniu 10 kwietnia 2014 r., a zatem w terminie otwartym do uiszczenia wpisu, wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, przerwał upływ biegu terminu do uiszczenia wpisu. Jednakże pomimo tego, że postanowieniem referendarza sądowego WSA w Opolu z dnia 9 maja 2014 r. odmówiono przyznania mu prawa pomocy, Sąd uznał, że niecelowe będzie wyznaczanie skarżącemu ponownie terminu do uiszczenia wpisu do skargi, którego obowiązek uiszczenia wynikał z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 marca 2014 r. Jak już wyżej wskazano, Sąd w pierwszej kolejności ocenia dopuszczalność skargi pod kątem spełnienia przez nią m.in. warunków formalnych, do których należy przesłanie odpowiedniej liczby jej odpisów. Jeśli bowiem skarga jest niedopuszczalna z przyczyn formalnych, to nawet gdyby doszło do uiszczenia wymaganego wpisu, skarga nie mogłaby zostać uznana za skutecznie wniesioną do Sądu i dlatego podlegała obligatoryjnemu odrzuceniu na podstawie ww. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji.