II SA/Op 163/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 1 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej przez E. S., jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 1 marca 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia 27 grudnia 2016 r., nr [...], nakazującą skarżącej rozbiórkę wybudowanego blaszanego budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr a w [...]. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Na skutek interwencji Spółdzielni A w [...] dotyczącej tego, że E. S. wzniosła w ramach samowoli budowlanej obiekt na działce nr a w [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim (zwany dalej PINB) przeprowadził w dniu 8 września 2015 r. kontrolę na miejscu i stwierdził, że ww. wybudowała na tej działce od strony ulicy dojazdowej blaszany budynek gospodarczy. Następnie, zawiadomieniem z dnia 18 września 2015 r. PINB poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie legalności istniejącego obiektu na działce nr a. W dniu 6 października 2015 r. organ przeprowadził z udziałem strono oględziny, w wyniku których ustalił, że przedmiotowy budynek posiada wymiary 5,0 m x 6,10 m, a wysokość w najwyższym punkcie wynosi 2,15 m. Boczna ściana obiektu znajduje się w odległości 30 cm, a ściana tylna - 41 cm od ogrodzenia działki. Budynek posiada dwa otwory drzwiowe i posadowiony jest na betonowych bloczkach. Obecna podczas oględzin E. S. oświadczyła, że obiekt ten powstał po 1 lipca 2015 r. Na wezwanie organu, pismem z dnia 11 stycznia 2016 r., Wójt Gminy [...] wyjaśnił, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka położona jest w granicach obszaru górniczego - złoża kruszywa naturalnego "[...]". Z planu tego wynika, że: 1) tereny odkrywkowego wydobywania kopalin, przeznaczone są docelowo do rekultywacji i zagospodarowania w kierunku wodnym - jako zbiornik wodny o funkcji rekreacyjnej, hodowlanej i przeciwpożarowej; 2) tereny odkrywkowego wydobywania kopalin, przeznaczone są do rekultywacji przez wtórne wypełnienie nakładem (zwałowiska wewnętrzne), a docelowo do zagospodarowania sportowo-rekreacyjnego; 3) obrzeża wyrobisk górniczych, docelowo przeznaczone są do rekultywacji i zagospodarowania sportowo-rekreacyjnego; 4) obrzeża wyrobisk górniczych, docelowo przeznaczone są do rekultywacji i zagospodarowania jako zieleń niska-trawiasta. W piśmie tym wyjaśniono również, że w planie zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się budowę obiektów kubaturowych i instalacji urządzeń zakładu górniczego w okresie eksploatacji złoża, w związku z czym wszelkie inne obiekty, niespełniające zakładanego celu, są niezgodne z tym planem. Wójt Gminy [...] przesłał też PINB dodatkowe informacje dotyczące przedmiotowej działki. Wskazał, że znajduje się ona na terenie, który został wyłączony z rejestru obszaru górniczego, a Starosta [...] decyzją z dnia 6 lutego 2013 r., nr [...], orzekł o zakończeniu procesu rekultywacji terenu. Z treści tej decyzji wynika, że na podstawie wniosku właściciela działki, tj. Spółdzielni A w [...], po pozytywnym zaopiniowaniu przez Wójta Gminy [...] oraz przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...], zakończono rekultywację terenu z przeznaczeniem na zbiornik wodny. Z kolei, pismem z dnia 25 stycznia 2016 r. pełnomocnik E. S. wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na "brak naruszenia prawa w niniejszej sprawie." PINB w powiecie krapkowickim decyzją z dnia 5 lutego 2016 r., nr [...], nakazał E. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego blaszanego budynku gospodarczego na działce nr a w [...]. W uzasadnieniu wskazał na realizację przedmiotowego obiektu w ramach samowoli budowlanej i brak możliwości legalizacji obiektu z powodu jego niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ dodał, że teren, na którym zrealizowano samowolę, przeznaczony jest do zagospodarowania jako zbiornik wodny o funkcji rekreacyjnej, hodowlanej i przeciwpożarowej, natomiast sporny obiekt nie spełnia żadnej z tych funkcji. W wyniku rozpoznania odwołania od ww. decyzji Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej zwany OWINB), działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., decyzją z dnia 21 czerwca 2016 r., nr [...], uchylił decyzję PINB i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia OWINB wskazał, że postępowanie przed organem pierwszej instancji było prowadzone wadliwie. Zwrócił uwagę, iż wbrew ustaleniom organu E. S. dokonała zgłoszenia budowy budynku gospodarczego na przedmiotowej działce, jednak zaistniała wątpliwość, czy zgłoszenie to nie wygasło przed przystąpieniem do jego budowy. W ponownie prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym PINB w dniu 22 lipca 2016 r. przesłuchał E. S. - jako inwestora, która zeznała, że budowę spornego blaszaka rozpoczęła pod koniec czerwca 2012 r., a zakończyła po 1 lipca 2015 r. Do akt administracyjnych sprawy włączone zostały także mapy, wykonane przez D. L. z Biura Usług Geodezyjno-Kartograficznych w [...], przedstawiające przedmiotowy teren (k - 43 i 44). Decyzją z dnia 23 września 2016 r., nr [...], PINB w powiecie krapkowickim nakazał E. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego blaszanego budynku gospodarczego na działce nr a w [...]. W uzasadnieniu podniósł, że E. S. dokonała zgłoszenia budowy budynku gospodarczego, które zostało przyjęte bez sprzeciwu Starosty [...]. W zgłoszeniu podano jednak wymiary budynku 5 m x 5 m, a wybudowany budynek posiada inne, tj. 5 m x 6,10 m. PINB stwierdził więc, że przedmiotowy obiekt został wybudowany bez zgłoszenia budowlanego. Dodał, że lokalizacja przedmiotowego obiektu jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W następstwie rozpoznania odwołania od ww. decyzji, OWINB w Opolu decyzją z dnia 23 listopada 2016 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż PINB prowadził postępowanie w oparciu o nieprawidłowo dobrany tryb. Uwzględniając powyższe, w kolejnym postępowaniu PINB w powiecie krapkowickim wydał decyzję z dnia 27 grudnia 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlanego, którą nakazał E. S. rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia PINB opisał prowadzone postępowanie w sprawie i przedstawił dokonane ustalenia wraz z przywołaniem przepisów mających zastosowanie w tej sprawie. Podał, iż przedmiotowy budynek gospodarczy o konstrukcji blaszanej posiada wymiary 5,0 m x 6,10 m, a wysokość w najwyższym punkcie to 2,15 m. Boczna ściana obiektu znajduje się w odległości 30 cm, a ściana tylna 41 cm od ogrodzenia działki. Budynek posiada dwa otwory drzwiowe i posadowiony jest na bloczkach betonowych. Natomiast ze zgłoszenia budowlanego z dnia 8 maja 2012 r. na przedmiotowej działce planowano budowę budynku wolnostojącego gospodarczego o wymiarach 5 m x 5 m. Ze zgłoszenia wynika również, że budynek był przeznaczony na stróżówkę i miał posiadać fundament z bloczków betonowych. Od zgłoszenia tego Starosta [...] nie wniósł sprzeciwu. PINB argumentował, że wykonany budynek znajduje się na terenie, gdzie po zakończeniu eksploatacji kruszywa - zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - budowa tego typu jest niedozwolona, w świetle regulacji wynikającej z § 9 pkt 1, pkt 5 - 6 ww. planu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. S., wskazując, że jej zdaniem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nakazuje na przedmiotowym terenie jedynie rozbiórkę obiektów związanych z zakładem górniczym, dopuszczając jednocześnie budowę obiektów niezwiązanych z zakładem górniczym. W związku z tym stwierdziła, że zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. OWINB w Opolu uznał odwołanie za bezzasadne i przywołaną na wstępie decyzją z dnia 1 marca 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Podniósł, iż w pierwszej kolejności należało w tej sprawie ustalić zakres i czas wykonanych przez E. S. robót budowlanych, co zostało wykazane w sposób jednoznaczny. Organ też przyznał, że fakt skutecznego zgłoszenia budowlanego, na podstawie którego E. S. rozpoczęła budowę i przeprowadziła ją niezgodnie ze zgłoszeniem nie pozwala na przyjęcie, że wybudowano sporny blaszak bez zgłoszenia. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, jako do obiektu wybudowanego niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4). Natomiast według art. 51 ust. 7 tej ustawy, przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W okolicznościach tej sprawy, organ uznał, iż należy od razu wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty sprawy na zasadzie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Podstawą zaskarżonej decyzji jest zatem art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Na podstawie tych przepisów organ nadzoru budowlanego obowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami, w wypadku, gdy nie jest możliwe przeprowadzenie procesu jego legalizacji. Przy czym działka, na której zrealizowano sporny obiekt objęta jest zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy [...] z dnia 2 sierpnia 2001 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]." Zgodnie z tym planem obszar, na którym zrealizowano sporny obiekt znajdował się poprzednio w zasięgu odkrywkowego wydobywania kopalin, przeznaczonego do rekultywacji i zagospodarowania w kierunku wodnym - jako zbiornik wodny o funkcji rekreacyjnej, hodowlanej i przeciwpożarowej (§ 9 planu). Natomiast rekultywacja przedmiotowego gruntu została zakończona, co potwierdza decyzja Starosty [...] z dnia 6 lutego 2013 r. Dokonując rozważań w kwestii legalizacji organ podniósł, że jeżeli w treści miejscowego planu ustalono przeznaczenie terenu w kierunku wodnym - jako zbiornik wodny o funkcji rekreacyjnej, hodowlanej i przeciwpożarowej, to należy przyjąć, iż odmienne przeznaczenie, np. pod zabudowę jest niedopuszczalne. Nie godząc się z decyzją OWINB E. S. - nada reprezentowania przez pełnomocnika wniosła skargę, zarzucając organowi błędne stwierdzenie, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane są niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu. W ocenie skarżącej, zapisy w planie określające dalsze zagospodarowanie terenu po likwidacji zakładu górniczego w kierunku wodnym i rekreacyjnym nie ustanawiają zakazu budowy obiektów kubaturowych lub dalszego istnienia obiektów kubaturowych nie związanych z zakładem górniczym, których zamiar budowy został wcześniej przyjęty bez sprzeciwu. Akcentowała, że skoro Starosta [...] nie wniósł sprzeciwu od dokonanego przez nią zgłoszenia w maju 2012 r., to znaczy, iż blaszany budynek gospodarczy nie był sprzeczny z zapisami planu terenu górniczego. W świetle powyższego żądała uchylenia zaskarżonej decyzji. Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 163/17, skarżąca została zwolniona od wpisu sądowego od skargi (k-67). W odpowiedzi na skargę OWINB w Opolu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości zajęte stanowisko w sprawie wraz z uzasadnieniem zawartym w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości skargę wraz z podaną w niej argumentacją. Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do przedmiotu kontroli przypomnieć na wstępie przyjdzie, że zaskarżoną decyzją Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 1 marca 2017 r., nr [...], utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia 27 grudnia 2016 r. nakazującą E. S. rozbiórkę wybudowanego blaszanego budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr a w [...]. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.), nadal zwanej ustawą Prawo budowlane. Od razu też podnieść przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie, z racji jednoznacznego ustalenia kwestii wybudowania przez skarżącą blaszanego budynku gospodarczego niezgodnie z warunkami dokonanego przez nią zgłoszenia, Sąd podziela stanowisko obu organów orzekających, iż w tym przypadku zastosowanie ma tryb legalizacyjny z art. 51 ustawy Prawo budowlane. Budowa obiektu na podstawie dokonanego skutecznie zgłoszenia na wskazanej działce, lecz w innych wymiarach niż zakładano w zgłoszeniu nie pozwala na przyjęcie w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, że budowa odbyła się bez wymaganego zgłoszenia budowlanego. W takich okolicznościach zastosowanie znajdą przepisy art. 50 - 51 ustawy Prawo budowlane, jako do obiektu wybudowanego niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). W tej sprawie - co należy podkreślić - okolicznością bezsporną jest fakt, iż skarżąca skutecznie zgłosiła w dniu 8 maja 2012 r. zamiar budowy (na działce nr a w [...]) blaszanego budynku gospodarczego o wymiarach 5 m x 5 m, a wybudowała o wymiarach 5 m x 6,10 m. Boczna ściana obiektu znajduje się w odległości 30 cm, a ściana tylna - 41 cm od ogrodzenia działki. Z uwagi również na zarzuty skargi zaakcentować trzeba, że prowadzenie robót w oparciu o zgłoszenie, wobec którego nie wniesiono sprzeciwu, nie uwalnia inwestora od zarzutu przewidzianego w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, bowiem przepis ten przewiduje ingerencję organów nadzoru budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 tej ustawy (por. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 301/16 i powołane w nim orzeczenia, LEX nr 2175942). Wobec powyższego, zasadnym staje się przywołanie ww. przepisów stanowiących, iż na zasadzie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Działając natomiast na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, powinien w drodze decyzji: 1) nakazać zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nałożyć, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wedle postanowień art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tej ustawy. Oznacza to, że nakazy określone w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie zawsze muszą być poprzedzone postanowieniem wydanym w trybie art. 50 ust. 1. W wypadku bowiem, gdy roboty budowlane zostały już zakończone, należy od razu wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty sprawy na zasadzie art. 51 ust. 1. Na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego obowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami, w sytuacji, gdy nie jest możliwe przeprowadzenie procesu jego legalizacji. Odnosząc powyższe rozważania prawne o charakterze ogólnym do realiów kontrolowanej sprawy dostrzec trzeba, że trafnie organ przyjął, iż działka nr a w [...], położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]", zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] dnia 2 sierpnia 2001 r., Nr [...], znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem GW, oznaczającym tereny odkrywkowego wydobywania kopalin (kruszywa naturalnego), przeznaczone docelowo do rekultywacji i zagospodarowania w kierunku wodnym - jako zbiornik wodny o funkcji rekreacyjnej, hodowlanej i przeciwpożarowej (§ 9 pkt 1 planu). Ponadto w § 9 pkt 1 ppk 6 ww. planu dopuszczono budowę obiektów kubaturowych i instancję urządzeń zakładu - do likwidacji po zakończeniu eksploatacji złoża. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, podzielić należało stanowisko obu organów, że z uwagi na zakończenie rekultywacji, co nastąpiło 6 lutego 2013 r., na mocy decyzji Starosty [...], nie ma możliwości budowy obiektów kubaturowych na wskazanym terenie. Zatem raz jeszcze podkreślić trzeba, że jeżeli w treści tak szczegółowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]" ustalono przeznaczenie terenu w kierunku wodnym - jako zbiornik wodny o funkcji rekreacyjnej, hodowlanej i przeciwpożarowej, to też należy przyjąć, że odmienne przeznaczenie, np. pod zabudowę jest niedopuszczalne. Zauważyć również przyjdzie, że dołączony do akt sprawy rysunek planu obrazuje teren oznaczony symbole GW, na którym zaznaczono kontur całego przyszłego zbiornika, wewnątrz którego znajduje się działka, na której zrealizowano sporny obiekt. W ustaleniach funkcjonalnych terenu GW przyjęto, że "tereny odkrywkowego wydobywania kruszywa (wyrobiska górnicze) przeznaczone docelowo do rekultywacji w kierunku wodnym - zbiornik o funkcji rekreacyjnej i hodowlanej." Zatem teren oznaczony w ww. planie symbolem GW, przeznaczony jest w całości pod zbiornik wodny. Ponadto, jak akcentował organ odwoławczy, teren przyległy do zbiornika wodnego oznaczony symbolem GS, będzie pełnił funkcję rekreacyjną, do którego dostęp zapewniony będzie z drogi znajdującej się na działce nr b. Z kolei działka ta w części oznaczonej symbolem GW również ma zostać zalana w celu powstania przedmiotowego zbiornika. Zgodnie natomiast z § 14 tego planu, na obu wylotach tej drogi przewidziano urządzenie punktów czerpania wody do celów przeciwpożarowych. Punkty te są wyraźnie zaznaczone na planie, z którego wynika, że w miejscu ich usytuowania droga będzie się kończyć, a zaczynać zbiornik wodny. Powyższe w sposób jednoznaczny poświadcza, że cały obszar oznaczony symbolem GW jest przeznaczony pod zbiornik wodny. W realiach niniejszej sprawy prawidłowo organy przyjęły, że sytuowanie budynków na tym terenie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zarzut skarżącej o niewłaściwej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego okazał się bezpodstawny. Podobnie, Sąd nie może również podzielić opinii skarżącej, że w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zastosowanie w niniejszej sprawie tego przepisu wiązało się z naruszeniem przez sporny obiekt budowlany wyżej cytowanych zapisów planu miejscowego. W tym miejscu należy powtórzyć, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje właściwy organ nadzoru budowlanego w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w pkt 2 i 3 ust. 1 art. 51 tej ustawy. Skoro w rozpoznawanej sprawie brak było prawnych możliwości doprowadzenia spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem ze względu na przywołane wyżej postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd zasadnie organy wydały nakaz rozbiórki. Jak zgodnie akcentowały organy, cały obszar oznaczony symbolem GW, na którym znajduje się działka a, został przeznaczony w planie miejscowym pod zbiornik wodny, co wyklucza możliwość legalizacji spornego obiektu. Przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego dokonał oceny zrealizowanej budowy pod kątem zgodności z ustaleniami ww. planu, tj. czy teren, na którym został usytuowany obiekt, jest przeznaczony pod tego typu zabudowę, czy też jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę, jak i czy w ogóle nie jest przewidziany pod zabudowę. Powyższe ma także odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów omawianej ustawy oraz przepisów prawa miejscowego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko i argumentację organu, uznając tym samym, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.