II SA/Op 165/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu w przedmiocie odmowy dostępu do ośrodka wsparcia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 marca 2020 r. W. W. złożonym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu podniosła, że "wnosi pozew cywilny przeciwko A w [...], ponieważ od dnia 11 marca 2020 r. pozwana Kierownik tej placówki nie wpuszcza jej do A". Skarga ta została zarejestrowana w Dzienniku korespondencji Sądu pod nr II DK/Op10/20 i przesłana do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i przesłania akt sprawy. Pismem z dnia 9 czerwca 2020 r. organ udzielił odpowiedzi na skargę wnosząc o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, i podnosząc, że - w jego ocenie - skarga W. W. stanowi skargę powszechną z Działu VIII K.p.a. na pracownika A w [...] i nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Organ nie wskazał żadnej decyzji, postanowienia, czy też innego aktu albo innej czynności lub bezczynności organu, który strona zaskarżyłaby wprost do niego. W nadesłanych przez organ aktach sprawy znajdowała się decyzja organu pierwszej instancji z dnia 13 kwietnia 2020 r. nr [...] wydana przez A w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Opolu działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola zmieniająca decyzję z dnia 17 grudnia 2019 r. nr [...] udzielającą K. W. i W. W. schronienia w formie miejsca noclegowego od 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r., w ten sposób, że udzielono miejsca noclegowego od dnia 12 marca 2013 r. do 30 czerwca 2020 r. tylko K. W. Decyzja ta była zaadresowana do K. W. i zawierała pouczenie o prawie odwołania się strony od niej w terminie 14 dni od dnia doręczenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Opolu z dnia 12 czerwca 2020 r., wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez: jednoznaczne oznaczanie przedmiotu zaskarżenia i w tym zakresie wskazanie oświadczenia czy wnosi skargę na decyzję, postanowienie, czy też inny akt albo inną czynność lub bezczynność organu. Jeśli tak to o wskazanie daty oraz numeru zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności) bądź określenie, na czym polega skarżona bezczynność oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Wezwanie to zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do niego w terminie 7 dni od dnia doręczenia spowoduje odrzucenie skargi. Jednocześnie przesłano skarżącej odpis odpowiedzi organu na skargę. Odpowiadając na to wezwanie pismem procesowym z dnia 11 czerwca 2020 r. skarżąca ponownie powtórzyła zarzuty przeciwko działaniom pracownika A w [...], nie oznaczyła natomiast żadnego przedmiot zaskarżenia tj. nie wskazała decyzji, postanowienia, czy też innego aktu albo innej czynność lub bezczynność organu, który zaskarża do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna m.in. czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast każde pismo strony powinno zawierać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia oraz podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a także wymienienie załączników (art. 46 § 1 P.p.s.a.). Dodatkowo powinna zawierać: wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, a także określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) albo innej czynności lub bezczynności organu, który zaskarża do sądu administracyjnego, w wyznaczonym przez Sąd terminie nie usunęła braku formalnego skargi. Nie wskazała decyzji, postanowienia, innego aktu albo innej czynności, który stanowić by mógł przedmiot rozpoznania przez sąd administracyjny. Jednocześnie Sądowi wiadomo jest, że w aktach sprawy znajduje się decyzja z dnia 13 kwietnia 2020 r. na podstawie, której odebrano skarżącej prawo schronienia w A w [...]. Decyzja ta jako akt wydany przez organ I instancji, nie może jednak być zaskarżona do WSA w Opolu, gdyż zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r. poz. 695), od decyzji wydanej w pierwszej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. Nie budzi wątpliwości, że opisana wyżej decyzja z dnia 13 kwietnia 2020 r. wydana została w pierwszej instancji. Tym samym, w myśl art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronie przysługiwało prawo do wniesienia od tej decyzji odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Z akt sprawy, a w szczególności z odpowiedzi na skargę organu z dnia 9 czerwca 2020 r. nie wynika natomiast, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji z dnia 13 kwietnia 2020 r. do organu II instancji. Zresztą skarżąca wniosła niniejszą skargę w dniu 23 marca 2020 r., czyli przed wydaniem decyzji z dnia 13 kwietnia 2020 r. W tej sytuacji i mając dodatkowo na uwadze, że nie wyczerpała trybu zaskarżenia z art. 52 § 1 P.p.s.a., warunkującą prawidłowe wniesienie skargi, nie można było przyjąć, że chce kwestionować właśnie ten akt organu I instancji. Reasumując jeżeli W. W. nie usunęła braku formalnego skargi, bowiem nie wskazała zaskarżonego aktu lub czynności, mogących stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego, to skarga taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.