II SA/Op 166/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zażalenia na bezczynność w sprawie równoważnika za remont lokalu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 kwietnia 2009 r. W. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], Nr [...], nieuwzględniające zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K., w przedmiocie nie wydania decyzji administracyjnej w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę, radca prawny J. F., działająca z upoważnienia zaskarżonego organu, wniosła o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie. Uzasadniając żądanie odrzucenia skargi podniosła, że zaskarżone postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, wydane w trybie art. 37 K.p.a., nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wnosząc o oddalenie skargi, przedstawiła stanowisko organu uwzględniające merytoryczne przesłanki wydania przedmiotowego postanowienia. Wobec braku na skardze prezentaty w jakiej dacie i gdzie została złożona skarga, Sąd wezwaniem z dnia 29 maja 2009 r. zażądał od pełnomocnika organu przedstawienia informacji – czy skarga została złożona przez skarżącego bezpośrednio w biurze podawczym lub innej komórce Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, czy przesłana pocztą. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 4 czerwca 2009 r., poinformowano Sąd, że skarga została złożona przez skarżącego osobiście w dniu 11 maja 2009 r. w sekretariacie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (skargi nie zarejestrowano) i tego samego dnia przekazano ją do Wydziału Zaopatrzenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu, gdzie została zarejestrowana w książce korespondencji wchodzącej pod numerem 1658. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) – zwaną dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z kolei, zgodnie z § 3 art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach, a ponadto - na podstawie art. art. 4 P.p.s.a. - do zadań tych sądów należy również rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak również sporów kompetencyjnych między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Podkreślić należy, że powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, a co za tym idzie, sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w zacytowanych przepisach. Zaskarżone postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nie mieści się we wskazanym katalogu. Niniejszy skład orzekający podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SAB 177/00 (niepublikowane, zamieszczone na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym rozpoznanie zażalenia na podstawie przepisu art. 37 K.p.a. "nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie ale w drodze czynności nadzorczej która - gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia - nie mogłaby być zaskarżona" do sądu administracyjnego. Dalej, w komentowanym postanowieniu słusznie zauważono, że "Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 K.p.a. warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie". Zgodzić się trzeba też z poglądem, że stanowisko wyrażone przez organ wyższego stopnia ma zatem charakter wpadkowy (incydentalny) i stronie nie przysługuje prawo wniesienia na nie zażalenia (wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002, nr 3, poz.116). Warto odnotować, iż o braku zażalenia na przedmiotowe postanowienie został skarżący pouczony, co wynika z treści postanowienia. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić trzeba, że poza właściwością tut. Sądu pozostaje rozpoznanie skargi na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], Nr [...]. W tym stanie rzeczy skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Na koniec odnotować trzeba, że wobec niespełnienia przesłanki właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał o braku konieczności odnoszenia się do kwestii dopuszczalności skargi pod kątem terminowości jej wniesienia, tj. w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § P.p.s.a.). Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.