II SA/Op 166/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant Referent stażysta Anna Prusak - Kania po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na rozkaz personalny Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nagrody jubileuszowej funkcjonariusza Policji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Strzelcach Opolskich z dnia [...], nr [...] 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Powiatowy Policji w Strzelcach Opolskich rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 3, art. 111 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261 ze zm.) oraz § 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913 ze zm.), odmówił funkcjonariuszowi Policji - M. S. wypłaty nagrody jubileuszowej w wysokości 100% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, tj. za 25 lat służby. Uzasadniając powyższe stanowisko organ odwołał się do treści art. 107 ustawy o Policji, regulującego kwestię przedawnienia roszczeń policjantów o wypłatę uposażenia i innych świadczeń pieniężnych oraz stwierdził, że zarzut przedawnienia jest brany pod uwagę w sytuacji, gdy policjant wystąpi z roszczeniem po upływie terminu przewidzianego w ust. 1 tego przepisu, a więc po upływie 3 lat od dnia wymagalności roszczenia, przy czym zaznaczył, że roszczenie staje się wymagalne każdorazowo w dniu powstania uprawnienia. W przypadku nagrody jubileuszowej dzień wymagalności określony został w § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r., według którego policjant nabywa prawo do nagrody w dniu upływu wymaganego okresu służby. Następnie organ podał, że 24 sierpnia 2010 r. nadkom. M. S. przedstawił zaświadczenie dokumentujące czas trwania studiów na Politechnice P.. W tym samym dniu organ pierwszej instancji wydał w celach ewidencyjnych rozkaz personalny nr [...] o zaliczeniu okresu trwania studiów (4 lata i 6 miesięcy) do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej i stwierdził, że na dzień 24 sierpnia 2010 r. M. S. posiadał łączną wysługę 28 lat, 5 miesięcy i 20 dni. Wobec powyższego 25 - letni okres łącznej wysługi przypadał na dzień 6 marca 2007 r. W tych okolicznościach faktycznych organ uznał, że roszczenie o nagrodę jubileuszową, które stało się wymagalne w dniu 6 marca 2007 r. uległo przedawnieniu z dniem 6 marca 2010 r. Jednocześnie wyjaśnił, że znajdujący się w aktach osobowych policjanta dyplom ukończenia studiów, z uwagi na brak w nim informacji o czasie odbywania studiów, nie jest dokumentem pozwalającym zaliczyć okres studiów do okresu służby, od którego zależy nabycie nagrody jubileuszowej. Natomiast stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Organ uznał również, że w sprawie M. S. nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, które usprawiedliwiałyby fakt niewykonania powyższego obowiązku i nieprzedstawienia zaświadczenia w terminie, a zatem nie może zastosować art. 107 ust. 2 ustawy o Policji. W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. nie zgodził się z stanowiskiem organu pierwszej instancji, wedle którego odmowa wypłaty należnej nagrody jubileuszowej uzasadniona jest przedawnieniem roszczenia, spowodowanym zaniedbaniem obowiązków określonych w § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. oraz treścią art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Zdaniem odwołującego, przepis o przedawnieniu, tj. § 5 ust. 4 powyższego rozporządzenia nie dotyczy nagród jubileuszowych, gdyż sposób ich obliczania i wypłacania reguluje rozporządzenie z dnia 19 czerwca 2002 r., wydane na podstawie art. 111 ust. 2 ustawy o Policji. Zarzucił również, że w sytuacji, gdy nie zostały spełnione warunki określone w art. 9 K.p.a., skarżony organ nie mógł skutecznie powołać się na przepis o przedawnieniu. Podniósł, że o jego wykształceniu pracodawca wiedział od momentu przyjęcia go do służby i od tego też momentu w aktach osobowych znajduje się dyplom ukończenia wyższej uczelni. W ocenie odwołującego, obowiązkiem pracownika kadr było niezwłoczne poinformowanie go o brakujących dokumentach. Podkreślił, że przy przyjęciu do pracy wykonano odpisy indeksu, który zawierał informacje o czasie trwania studiów. Ponadto w całym okresie pełnienia służby posługiwał się stopniem naukowym "mgr inż.". Niezrozumiałym również dla odwołującego jest fakt, że o wypłacenie nagrody winien zwrócić się do pracodawcy raportem. Nagroda jubileuszowa za 25 lat pracy została przez niego wypracowana i powinna zostać wypłacona z urzędu w dniu wydania rozkazu personalnego z dnia 24 sierpnia 2010 r. Nie może natomiast ponosić ujemnych konsekwencji przeoczenia terminu przez pracodawcę. Ponadto organ ma możliwość skorzystania z regulacji zawartej w art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, bowiem o braku dokumentów nie został przez pracodawcę poinformowany. Natomiast okolicznością usprawiedliwiającą nieprzedstawienie zaświadczenia o ukończeniu studiów jest fakt, że do akt osobowych został dołączony wypis z indeksu, który jest dokumentem wystarczającym do zaliczenia okresu studiów do wysługi, od której zależy przyznanie nagrody jubileuszowej. W wyniku rozpatrzenia odwołania Opolski Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu orzeczenia zrelacjonował stan faktyczny sprawy, a następnie stwierdził, że zarzut odwołania, iż organ pierwszej instancji naruszył art. 9 K.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W tym zakresie argumentował, że M. S. w toku całego postępowania był informowany o jego etapach i przysługujących mu uprawnieniach. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że sposób prowadzenia akt osobowych i gromadzenia w nich dokumentacji nie jest regulowany przepisami K.p.a., ale został określony w zarządzeniu Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r., nr 678. Ponadto podkreślił, że zaskarżony rozkaz został wydany na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, a nie na podstawie § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Dalej, odwołując się do treści § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. stwierdził, że do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej wlicza się faktyczny okres studiów w wymiarze nie większym niż przewidziany programem nauczania i nie może on być większy niż 5 lat. Warunkiem zaliczenia okresu studiów jest uzyskanie dyplomu ich ukończenia, co też zostało spełnione w przypadku M. S.. Jednakże ani powyższy dokument, ani też odpis z indeksu nie określa, na jaki okres był przewidziany program studiów, a tym samym dokumenty te nie mogą stanowić podstawy zaliczenia okresu studiów do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej. Natomiast zgodnie z § 1 ust. 2 cyt. rozporządzenia obowiązek udokumentowania spoczywa na zainteresowanym i od złożonych przez niego dokumentów zależy, czy uzyska prawo do nagrody jubileuszowej. Odnosząc się do treści art. 107 ustawy o Policji, regulującego kwestię przedawnienia roszczeń oraz § 3 rozporządzenia z 19 czerwca 2002 r., Komendant podzielił ustalenia organu pierwszoinstancyjnego, że roszczenie o wypłatę przedmiotowej nagrody stało się wymagalne w dniu upływu wymaganego okresu służby (25 lat), tj. w dniu 6 marca 2007 r., a w dniu 6 marca 2010 r. - po upływie 3 lat - uległo przedawnieniu. Zdaniem organu, odwołujący już w momencie zapoznania się w dniu 14 września 2006 r. z rozkazem personalnym przyznającym mu nagrodę jubileuszową po 20 latach służby, winien się zorientować, że w tym czasie okres studiów nie został mu zaliczony do okresu uprawniającego do nabycia nagrody. Końcowo, Komendant zgodził się z organem pierwszej instancji, że wobec M. S. nie zachodzą wyjątkowe okoliczności usprawiedliwiające niewywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku udokumentowania prawa do nagrody jubileuszowej, które uzasadniałyby zastosowanie regulacji określonej w art. 107 ust. 2 ustawy o Policji. W skardze na powyższą decyzję M. S. wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Zarzucił organowi, mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, a także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadniając powyższe zarzuty ponowił argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo podniósł, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów procedury, bowiem nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego sprawy. Tym samym organ nie mógł zastosować przepisu prawa materialnego dotyczącego przedawnienia roszczenia o wypłatę nagrody jubileuszowej. Dalej dowodził, że zawarte w indeksie zapisy dotyczące nauki przez dziewięć semestrów dawały możliwość obliczenia programowego okresu trwania studiów. Potwierdza to również organ odwoławczy w kwestionowanej decyzji, nie wskazując jednocześnie, że w aktach osobowych brak jest odpisu indeksu. Zdaniem skarżącego, błędnie jest założenie, że zaświadczenie z Politechniki P. z dnia 13 sierpnia 2010 r. złożone wraz z raportem z dnia 17 sierpnia 2010 r. jest dokumentem pierwotnym, stanowiącym podstawę do naliczenia należności z tytułu nagrody, gdyż było ono jedynie potwierdzeniem faktu, o którym pracodawca wiedział już od momentu przyjęcia skarżącego do służby. Skarżący podniósł również, że po zapoznaniu się z rozkazem personalnym w sprawie przyznania nagrody jubileuszowej za 20 lat służby, zwrócił się z zapytaniem do pracownika kadr, dlaczego nie został mu zaliczony okres studiów do wyliczonej wysługi lat. W odpowiedzi uzyskał informację, że wysługa lat z tytułu studiów dziennych doliczana jest do emerytury w momencie złożenia raportu o nią, a okres ten liczony jest jako lata nieskładkowe po 0,7% za każdy rok do łącznego wymiaru emerytury. Takim stwierdzeniem, według skarżącego, pracownik kadr wprowadził go w błąd. M. S. zakwestionował również ustalenia organu odnośnie dnia, w którym roszczenie z tytułu nagrody stało się wymagalne i wskazał, że 25 lat wysługi osiągnął w dniu 4 marca 2007 r. W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Dodatkowo wskazał, że w aktach osobowych skarżącego brak jest odpisów jego indeksu. Ponadto nieuprawnione jest twierdzenie, że obowiązkiem pracownika kadr było poinformowanie M. S. o konieczności dostarczenia odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, gdyż ustawodawca nałożył na zainteresowanego obowiązek udokumentowania powyższego prawa. Końcowo organ zaznaczył, że zarzut odnośnie niewłaściwego określenia dnia wymagalności roszczenia nie dotyczy istoty sprawy i wymaga wyjaśnienia w kadrach. W trakcie rozprawy sądowej skarżący podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte oraz podkreślił, że spełnia wymogi do otrzymania wnioskowanej nagrody jubileuszowej. Nadto podał, że w jego aktach osobowych znajdowały się notatki dotyczące indeksu, które najprawdopodobniej zostały z akt usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Tak też się stało w rozpatrywanej sprawie, bowiem Sąd wziął pod uwagę także te uchybienia, które nie zostały podniesione przez skarżącego. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz objętej rozpoznaniem Sądu - na podstawie art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że podjęto je z naruszeniem prawa. Wskazanie przyczyn takiego stanowiska należy poprzedzić przypomnieniem, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego stała się sprawa związana z wypłaceniem M. S. nagrody jubileuszowej w wysokości 100% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, tj. za 25 lat służby, o którą to nagrodę wystąpił raportem z dnia 24 sierpnia 2010 r., dołączając do niego zaświadczenie dokumentujące czas trwania odbytych studiów. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwanej dalej ustawą, oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Po zaliczeniu funkcjonariuszowi do okresu służby czasu studiów organy decyzyjne obu instancji zgodnie uznały, że M. S. posiadał na dzień 24 sierpnia 2010 r. łączną wysługę 28 lat, 5 miesięcy i 20 dni, a 25-letni okres łącznej wysługi przypadał na dzień 6 marca 2007 r. Ponadto stanęły jednomyślnie na stanowisku, że roszczenie skarżącego o przyznanie przedmiotowej nagrody jubileuszowej uległo przedawnieniu z dniem 6 marca 2010 r. Wobec takiego rozstrzygnięcia wskazać w pierwszym rzędzie trzeba, że stosownie do treści art. 108 ust. 1 ustawy policjantowi przysługują określone tym przepisem świadczenia pieniężne, w tym nagrody jubileuszowe (pkt 3), których wysokość określono w art. 111 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tą regulacją, po 25 latach służby nagroda jubileuszowa wynosi 100% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. W wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 2 ustawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913), z którego wynika, że do takiego okresu wlicza się m.in. okres studiów w szkole wyższej przewidziany programem nauczania w łącznym wymiarze nie większym niż 5 lat, pod warunkiem uzyskania dyplomu ich ukończenia (§ 1 ust. 1 pkt 2). W omawianym akcie wykonawczym określono, że policjant nabywa prawo do nagrody jubileuszowej w dniu upływu wymaganego okresu służby (§ 3). Poza tym nałożono na policjanta obowiązek udokumentowania prawa do nagrody jubileuszowej (§ 1 ust. 2) oraz postanowiono, że do dokumentowania okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące przy ustalaniu wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego policjantów (§ 1 ust. 3), co w niniejszej sprawie oznacza odpowiednie zastosowanie m.in. § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Po myśli tego przepisu, dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, w tym także omawiany okres studiów w wyżej szkole, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Opierając się na podanych wyżej regulacjach, organy administracji pierwszej i drugiej instancji akcentowały przede wszystkim powinność funkcjonariusza wykazania stosownymi dokumentami okresów podlegających wliczeniu do stażu służby, a odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazały na brak w dokumentach osobowych skarżącego informacji dotyczącej programowego czasu trwania studiów. Informacja ta pojawiła się dopiero w raporcie z dnia 24 sierpnia 2010 r. i na jej podstawie ustalono, że 25-letni okres łącznej wysługi przypadł na dzień 6 marca 2007 r. Tak więc organy decyzyjne nie zakwestionowały, że funkcjonariusz nabył prawo do żądanej nagrody jubileuszowej, jednak zastosowały przepis art. 107 ust. 1 ustawy, wedle którego roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jednocześnie orzekające w sprawie organy nie skorzystały z przewidzianej w ust. 2 art. 107 ustawy możliwości nieuwzględnienia przedawnienia, gdyż stanęły na stanowisku, wedle którego nie zaktualizowała się przesłanka w postaci zaistnienia wyjątkowych okoliczności usprawiedliwiających spóźnione dochodzenie roszczenia. Dokonując oceny tego stanowiska Sąd uznał, że jest ono przedwczesne. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy za niewystarczającą należy uznać argumentację sprowadzającą się do ogólnych uwag dotyczących, po pierwsze, niewywiązania się M. S. z obowiązku przedłożenia w odpowiednim terminie zaświadczenia potwierdzającego przewidziany programem nauczania okres ukończonych studiów, a po drugie, niekwestionowania przez skarżącego wysługi lat zaliczonej przy przyznaniu nagrody jubileuszowej za 20 lat służby. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, z punktu widzenia regulacji art. 107 ust. 2 ustawy samo niedochowanie obowiązku złożenia stosownego dokumentu, zawierającego wszystkie niezbędne informacje pozwalające na jego wykorzystanie, jest bez znaczenia. Znaczenie mogą mieć natomiast przyczyny takiego stanu rzeczy, a tych organy w pełni nie badały i nie oceniały. Z kolei, co do drugiego argumentu, który pojawił się dopiero w zaskarżonej decyzji, stwierdzić trzeba, że materiał dokumentacyjny sprawy nie potwierdza, by organy decyzyjne próbowały w jakikolwiek sposób wyjaśnić - samodzielnie lub z udziałem M. S. - czy godził się on z określoną w 2006 r. wysługą lat służby (sugestia taka pojawiła się w zaskarżonej decyzji), przy czym podkreślenia wymaga, że skarżący wskazuje na podjęcie wcześniejszych starań o wliczenie okresu studiów do wysługi lat i na błędną informację w tym zakresie udzieloną przez pracownika kadr. W ocenie Sądu, z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., orzekające w sprawie organy nie rozważyły argumentacji skarżącego, który tłumaczył powody spóźnionego wystąpienia o zaliczenie dodatkowego okresu do okresu służby, a tym samym nie wyświetliły całości okoliczności sprawy, które nie są obojętne dla jej ostatecznego rozstrzygnięcia, oraz pominęły całkowicie to, że wypłaty nagrody jubileuszowej nie dokonuje się wskutek wniosku strony. Ponadto, zdaniem Sądu, mając na względzie możliwość skorzystania z wyjątku od art. 107 ust. 1 ustawy, przedmiotem bardzo wnikliwej oceny organów, znajdującej swój wyraz w decyzji sporządzonej zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a., winny stać się takie okoliczności, jak podnoszony przez M. S. fakt złożenia przy rozpoczęciu służby, we właściwej komórce organizacyjnej Policji, odpisu dyplomu potwierdzającego ukończenie studiów, a więc posiadanie przez pracodawcę informacji o wykształceniu pracownika i wpisywanie w wielu dokumentach osobowych tytułu "mgr inż."; a także brak ze strony pracowników kadr, których zadaniem jest dbałość o poprawność akt osobowych, sygnału dotyczącego konieczności uzupełnienia tego dokumentu, tak, by pracownik nie poniósł szkody wskutek niewiedzy. Podkreślić należy, nie kwestionując samego obowiązku udokumentowania przez funkcjonariusza okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej, że odmiennego potraktowania wymaga sytuacja, w której zainteresowany nie wykazuje żadnej aktywności w udokumentowaniu przysługujących mu uprawnień, i sytuacja taka, gdy stosowne dokumenty składa, lecz są one niekompletne. W badanej sprawie odrębnego zbadania wymagało również, czy i ewentualnie u kogo M. S. zasięgał informacji na temat możliwości zaliczenia okresu studiów do wysługi lat, od której uzależnione jest nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, zwłaszcza, że już w odwołaniu skarżący podnosił ten argument. Natomiast w toku ponownego rozpoznania sprawy, w ramach prowadzonego z udziałem strony postępowania wyjaśniającego, weryfikacji będzie wymagało twierdzenie skarżącego o wprowadzeniu go w omawianym zakresie w błąd przez pracownika kadr KPP w S., gdyż ustalenia w tym przedmiocie mogą ewentualnie pozwolić na wypłatę niedochodzonego w porę świadczenia pieniężnego. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że uwzględnienie lub nieuwzględnienie wyjątkowych okoliczności, o jakich mowa w art. 107 ust. 2 ustawy objęte jest uznaniem administracyjnym. Zgodnie z art. 80 K.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, dlatego warunkiem swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów jest wcześniejsze przeprowadzenie zgodnego z regułami prawa procesowego postępowania wyjaśniającego dotyczącego istotnej okoliczności sprawy. Zatem, stosownie do wymogu art. 77 § 1 K.p.a., nakazującemu zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a także zgodnie z wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, również w przypadku gdy organ działa w ramach uznania administracyjnego, nie może uchylić się od dokonania konkretnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych mających wpływ na wynik sprawy. Natomiast zaniechanie przez organ podjęcia koniecznych czynności wyjaśniających, zwłaszcza gdy - jak w niniejszym przypadku - strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, stanowi o uchybieniu wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Dokonując nadal oceny podjętych w sprawie aktów podnieść trzeba, że z uwagi na zastosowane normy prawne dokładnego ustalenia wymagała w pierwszym rzędzie data, od której przedmiotowe roszczenie stało się wymagalne. Od niej bowiem biegnie termin przedawnienia, o jakim mowa w art. 107 ust. 1 ustawy, zaś upływ terminu przedawnienia jest przesłanką materialnoprawną, która powoduje, że skarżącemu nie przysługuje roszczenie z tytułu prawa do należności pieniężnych, w tym także do nagrody jubileuszowej. Poza tym nie można zapominać, że zaskarżona decyzja dotyczy kwestii związanych z zaliczeniem do wysługi lat dodatkowego okresu, od którego zależy prawo do nagrody jubileuszowej, oraz z przedawnieniem roszczenia, dlatego w tym postępowaniu konieczne jest, by organy administracji - dokonując merytorycznego rozpoznania sprawy i formułując podjęte rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami art. 107 K.p.a. - w sposób pełny, przystępny dla zainteresowanej strony oraz pozwalający na przeprowadzenie kontroli, przedstawiły sposób dokonanych wyliczeń matematycznych odnośnie okresu służby uwzględnionego przy określaniu prawa skarżącego do nagrody jubileuszowej oraz wyjaśniły, w jaki sposób ustaliły daty istotne z punktu widzenia stosowanych regulacji. Powyższego niewątpliwie zabrakło w wydanych w sprawie decyzjach, choć komentowane zagadnienia winny stanowić przedmiot ustaleń i element postępowania dowodowego w sprawie o przyznanie przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Tymczasem skarżący stawia zarzut dokonania błędnego określenia terminu wymagalności roszczenia na dzień 6 marca 2007 r., który to zarzut - bazując na danych podanych przez organy - wydaje się zasadny. W tej mierze odnotowania wymaga z gruntu wadliwe stanowisko organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, wedle którego komentowane ostatnio kwestie nie dotyczą "istoty sprawy" i wymagają wyjaśnienia "w komórce kadrowej macierzystej jednostki". Z tych wszystkich przyczyn Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec konieczności uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, obejmującego także kwestie związane z ustaleniem daty wymagalności przedmiotowego roszczenia, Sąd nie wypowiadał się co do pozostałych zarzutów skargi. Już teraz jednak można wskazać, że organy administracji zobowiązane są do stosowania regulacji dotyczących przedawnienia roszczeń, zaś przyczyny spóźnionego ich dochodzenia badane są pod kątem wystąpienia wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 107 ust. 2 ustawy. Z kolei wskazane w skardze przepisy art. 101 ust. 1 ustawy oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, nie stanowiły i nie powinny były stanowić podstawy prawnej kontrolowanych decyzji, a skarżący nie sprecyzował, na czym - jego zdaniem - polegało ich naruszenie. Ponadto, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut sprzeczności podjętych decyzji z zasadami współżycia społecznego, jako że podstawą rozstrzygnięć administracyjnych nie są przepisy Kodeksu cywilnego, zaś w przepisach K.p.a. nie ma odpowiednika przepisu art. 5 Kodeksu cywilnego, co oznacza, że organy administracyjne nie mają podstaw do rozstrzygania spraw zgodnie z zasadami współżycia społecznego lub zasadami słuszności. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, uwzględniając uwagi Sądu, należy poczynić prawidłowe ustalenia w sprawie, uzupełnić postępowanie dowodowe oraz ocenić zebrany materiał dokumentacyjny, przedstawiając stosowną argumentację w decyzji. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Orzeczenie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia przepis art. 152 P.p.s.a.