II SA/Op 168/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi E. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: ustanowić E. G. radcę prawnego. Postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę E. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 grudnia 2016 r., nr [...], z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 16 maja 2017 r., co wynika z pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k-20 akt). Następnie, E. G. zwróciła się do tut. Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Uzasadniając żądanie skarżąca wskazała na długi okres oczekiwania na alimenty, jakie orzeczeniem sądu powszechnego, zasądzono na rzecz dzieci. Oświadczyła, że tworzy wspólne gospodarstwo domowe wraz z trójką dzieci (w tym dwójką niepełnoletnich), a dochód tego gospodarstwa domowego kształtuje się na poziomie 1.759 zł, w tym z tytułu zasiłku rodzinnego (559 zł) oraz alimentów i świadczenia "500+" (1.200 zł). Wykazała stałe wydatki z tytułu opłaty czynszu (170 zł), opłaty za energię (170 zł) i "rat" (199 zł). Skarżąca nie wykazała innych składników majątkowych oraz źródeł utrzymania rodziny. Na skutek zarządzenia referendarza wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, przez przedłożenie kopii dokumentów potwierdzających wysokość otrzymywanego przez członków rodziny skarżącej dochodu miesięcznego, a także wyciągów z posiadanych przez nią i członków jej gospodarstwa domowego rachunków bankowych z ostatnich trzech miesięcy. Zażądano udokumentowania miesięcznego utrzymania mieszkania wnioskodawczyni oraz przedłożenia specyfikacji ponoszonych kosztów utrzymania siebie i członków rodziny wnioskodawczyni. Zwrócono się także o wyjaśnienie co należy rozumieć pod użytym w formularzu wniosku, w rubryce pn. "zobowiązania" – pojęciem: "raty", w szczególności czego dotyczą i z jakiego tytułu powstały. Zobowiązano także do wskazania przyczyn zaistnienia zadłużenia. W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca w piśmie nadesłanym w dniu 27 czerwca 2017 r. za pośrednictwem poczty (data stempla), oświadczyła, że uzyskuje dochody z tytułu zasiłku rodzinnego – 569 zł, z tytułu świadczenia "500+" na dwoje dzieci, tj. 1.000 zł oraz alimentów – 1.200 zł. Ponosi wydatki mieszkaniowe: z tytułu czynszu - 167 zł, energii elektrycznej – 107 zł, kosztów biletu miesięcznego syna – 127 zł, zakupu środków czystości – 100 zł, kosztów zakupu ubrań i obuwia – 200 zł, codziennych zakupów w wysokości 30 zł oraz rat pożyczki – 220 zł miesięcznie (zaciągniętej w dniu 24 listopada 2016 r. na opłacenie szkolenia syna, na które kierowany jest raz w roku przez szkołę, a którego koszt wynosi 1.200 zł). Skarżąca oświadczyła także, że posiada zadłużenie z tytułu opłat mieszkaniowych w wysokości 2.000 zł, ponieważ w październiku odmówiono jej "dotacji mieszkaniowej", którą wcześniej otrzymywała. Do akt sprawy dołączyła umowę pożyczki oraz decyzję z dnia 20 grudnia 2016 r. dotyczącą ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w wysokości po 400 zł na dwójkę dzieci skarżącej. Działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. ) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.," zważono, co następuje: Skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, a zatem stosownie do art. 245 § 1 P.p.s.a., Stosownie zatem do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., stwierdzić nadzy, że przyznanie prawa pomocy w tym zakresie następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej, która uprawnia do przyznania jej prawa pomocy. Referendarz ocenę taką przyjął po dokonaniu analizy sytuacji E. G. i jej dzieci, przedstawionej we wniosku i złożonych na żądanie referendarza, dokumentów i oświadczeń. Referendarz uwzględnił zatem status rodzinny skarżącej, dochody oraz jej stan majątkowy i uznał o konieczności udzielenia pomocy. Za takim poglądem przemawia przede wszystkim niski dochód jaki skarżąca i członkowie jej rodziny uzyskują z tytułu świadczeń socjalnych i z funduszu alimentacyjnego, kształtujący się na poziomie ok. 2.769 zł miesięcznie, przy łącznej kwocie wykazanych wydatków miesięcznych w wysokości ok. 1.821 zł. Zdaniem referendarza, który posiada wiedzę życiową co do przeciętnych, niezbędnych kosztów utrzymania mieszkańca kraju, wysokość dochodu uzyskiwana przez członków rodziny skarżącej, nie gwarantuje jej zaoszczędzenia środków na dodatkowe, inne cele, takie jak np. wydatki na pełnomocnika z wyboru. Wykazane niskie dochody oraz brak zgromadzonych oszczędności wskazują na trudności z wygospodarowaniem środków na opłacenie pełnomocnika z urzędu, bez uszczerbku swojego koniecznego utrzymania. Referendarz uznał zatem, ze skarżąca spełnia przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., referendarz orzekł jak w sentencji.