II SA/Op 171/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. – N. i D. N. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić z urzędu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Skarżący małżonkowie A. K. – N. i D. N. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę z dnia 16 marca 2006 r., zatytułowaną, jako zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie przekazania wniosku B. i A. R. z dnia 10 czerwca 2005 r. uzupełnionego pismem podpisanym przez pełnomocnika radcę prawnego A. J. W. z dnia 3 marca 2006 r. dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 18 kwietnia 2005 r., nr [...] Starosty [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą skarżącym pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w K. przy ul. [...] na terenie działki nr A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu działając na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przesłał w dniu 21 marca 2006 r. skargę do Wojewody [...], celem udzielenia przez niego odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych I i II instancji. W odpowiedzi na skargę z dnia 19 kwietnia 2006 r. organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że zaskarżone postanowienie było prawidłowe i przekazywało wniosek państwa R. do załatwienia zgodnie z właściwością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w dniu 25 kwietnia 2006 r. wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wpis ten skarżący uiścili w ustawowym terminie. Następnie w dniu 11 maja 2006 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęło pismo Wojewody [...] przekazujące odpis postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...] wydanego w wyniku zażalenia A. K. – N. i D. N. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] znak [...], umarzające postępowanie zażaleniowe, z tej przyczyny, iż składający nie mieli przymiotu strony w postępowaniu o przekazaniu podania B. i A. R. na podstawie art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego do organu właściwego. Postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. o umorzeniu postępowania zażaleniowego, zawierało pouczenie, że jest ono ostateczne i przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem organu I instancji, na które wniesiono zażalenie do organu II instancji, czyli do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Prawo wniesienia zażalenia wynikało z art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, skarżący złożyli na to postanowienie zażalenie do właściwego organu, a następnie złożyli je, jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Skarga zatem na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] o przekazaniu podania Państwa R. do organu właściwego, jako skarga na akt I instancji, była niedopuszczalna. Nie zmienia tego fakt, że środek zaskarżenia od tego postanowienia, jakim było zażalenie został uprzednio złożony do właściwego organu, zgodnie z poglądami wyrażonymi w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych "Brak wyczerpania środków zaskarżenia /art. 52 § 1 p.p.s.a./ ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ administracyjny.(...) Stosownie bowiem do § 2 cyt. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany przez organ administracyjny. Z tego względu skarga (na akt I instancji) podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 52 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a." (patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r., sygn. akt I SA 2813/03, niepubl.). Ponadto niedopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu I instancji, potwierdzają kolejne orzeczenia sądów administracyjnych, jak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1705/05, niepubl., zgodnie, z którym skarga jest niedopuszczalna jeśli została złożona na akt I instancji, z uwagi na niezachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania. Następnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2005 r., sygn. akt FSK 1957/04, mówiący, iż "WSA nie naruszył przepisów postępowania, które zobowiązują go do odrzucenia skargi w sytuacji, gdy skarga nie jest dopuszczalna /art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a./, a takim przypadkiem jest wniesienie skargi na decyzję bez wyczerpania przysługujących stronom w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia /art. 52 § 1 p.p.s.a./." Wobec powyższego skargę na podstawie art. 58 §1 pkt 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako niedopuszczalną należało odrzucić i orzec jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach sądowych uzasadnia art. 232 § 1 p.p.s.a., bowiem postanowienia wydawane w związku z odrzuceniem skargi skierowanej do sądu od razu, a nie za pośrednictwem organu, powinny również zawierać orzeczenie o zwrocie całego wpisu (patrz: B. Dauter {w:}, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 569).