II SA/Op 176/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Biura Urządzania Lasów i Geodezji Leśnej w [...] Przedsiębiorstwo Państwowe Oddział w [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty wynagrodzenia postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej przez Biuro Urządzania Lasów i Geodezji Leśnej w [...] Przedsiębiorstwo Państwowe Oddział w [...], jest decyzja Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z dnia [...], nr [...] w sprawie nakazu wypłacenia określonym pracownikom wynagrodzenia za czas wykonywania czynności kierowcy oraz jazdy samochodem w charakterze pasażera, za miesiące od stycznia do września 2006 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 kwietnia 2007 r., przesłanym za pismem z dnia 17 kwietnia 2007 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo to zostało doręczone skarżącemu na adres siedziby wskazany w skardze w dniu 20 kwietnia 2007 r., do rąk osoby upoważnionej do odbioru przesyłek, o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W terminie zakreślonym przez Sąd do dokonania wpisu od skargi, wpłynęło pismo skarżącego z dnia 26 kwietnia 2007 r. informujące o tym, że nie uiści on żądanej opłaty sądowej, a to wobec uchylenia przez Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu zaskarżonej decyzji. Następnie, w piśmie procesowym z dnia 7 maja 2007 r., skarżący cofnął wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, do jakich należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 220 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (§ 1 zd. pierwsze), natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Na podstawie art. 231 P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1 – 5 rozporządzenia, a do tych spraw należy sprawa w przedmiocie nakazu wypłaty wynagrodzenia, wpis stały wynosi 200 zł. Przywołane wyżej przepisy regulują skutki nieuiszczenia należnej opłaty sądowej i przesądzają o tym, że nieopłacone pismo nie wywołuje żadnych skutków. Przepisy te mają pierwszeństwo przy podejmowaniu przez sąd czynności w wyniku wniesionego pisma i implikują, że do czasu uzupełnienia brakującego wpisu nie jest możliwe rozpoznawanie przez sąd żadnych innych wniosków, składanych przez skarżącego w przedmiocie objętym wniesioną i nieopłaconą skargą. W szczególności sąd nie może rozpoznać wniosku o cofnięcie skargi i w przypadku bezskutecznego upływu terminu do jej opłacenia jest obowiązany skargę odrzucić na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, a wezwanie to zostało skutecznie doręczone w dniu 20 kwietnia 2007r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem w dniu 27 kwietnia 2007 r. Wprawdzie pismem procesowym z dnia 7 maja 2007 r. skarżący cofnął wniesioną skargę, co mogłoby stanowić podstawę do umorzenia przez Sąd postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jednak z przyczyn wyżej wskazanych należało w pierwszym rzędzie wziąć pod uwagę okoliczność, iż w zakreślonym przez Sąd terminie nie został uiszczony wymagany wpis, a zatem wniesiona i nieopłacona skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie przywołanego wyżej przepisu art. 220 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.