II SA/Op 177/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Bogusz asesor sądowy Grażyna Jeżewska – spraw. Protokolant: st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie funkcjonariusza Straży Pożarnej oddala skargę. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w G. decyzją z dnia [...], nr [...] w sprawie wypłacenia przysługujących świadczeń pieniężnych zwolnionemu st. ogn. A. P., na podstawie art. 43 ust.2 pkt.5, działając w oparciu o art. 93 ust. l pkt 6, art. 98 ust. l pkt 1, 3 i art. 95 ust. l ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230), przyznał odprawę emerytalną w wysokości 4,8 uposażenia zasadniczego w kwocie - 11.126.40 zł., oraz ekwiwalent pieniężny za nie wykorzystany w danym roku przejazd na koszt MSWiA dla l osoby w wysokości 54.85 zł., a także nagrodę roczną za 2004r w wymiarze 3/12, tj. w kwocie - 579.48 zł. Na podstawie art.107 § 4 Kodeksu Postępowania Administracyjnego odstąpił od uzasadnienia decyzji. W odwołaniu od tej decyzji A. P. wniósł o uznanie okresu od 1.06.1990r. do dnia 31.08.1990r. jako okresu tak zwanej gotowości do podjęcia pracy w stanie pełnej dyspozycji do wykonywania służby, jako że nie nastąpiła w rozumieniu prawa przerwa w zachowaniu ciągłości stałego zatrudnienia i domagał się ponownego przeliczenia odprawy emerytalnej poprzez uznanie wskazanego okresu. Podniósł, że w ramach tzw. reorganizacji służb pożarniczych miał zostać przeniesiony do pracy w KRSP [...]. Wobec tego kupił mieszkanie w N. Wyraził zgodę na natychmiastowe przeniesienie, ponieważ nie było możliwości dojeżdżania ponad 120km. do pracy na trasie [...] – [...]. Proces restrukturyzacji Ośrodka przedłużał się, jednak miał "obowiązek być w pełnej dyspozycji do podjęcia służby". Wykonał polecenie, został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy, gdzie złożył oświadczenie, że w każdej chwili będzie powołany do służby. Uzyskał informację, że okres wyczekiwania na pracę w gotowości do jej podjęcia będzie krótki i nie będzie to wpływać na ciągłość zatrudnienia. Nie miał wpływu na decyzję o przeniesieniu, dotrzymał swoich warunków i cały wskazany okres był w pełnej dyspozycji jednocześnie, regulując swoje sprawy lokalowe, zatem zachodzą w jego przypadku przesłanki do warunkowego zaliczenia okresu wyczekiwania na ponowne powołanie i zwiększenie wysokości odprawy. Decyzją z dnia [...], nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w O., na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawił tok postępowania administracyjnego. Ustosunkowując się do podnoszonych zarzutów stwierdził, że bezsporny jest fakt, iż A. P. nabył prawo do odprawy zgodnie z art. 98 ust. l pkt l ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.). Wyliczenie odprawy jest zgodne z postanowieniami art. 99 w/w ustawy który określa, że wysokość odprawy dla strażaka mianowanego na stałe równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym i ulega zwiększeniu o 20% za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby. Natomiast z akt sprawy wynika, że skarżący w okresie od 1.10.1985r. do 31.05.1990r. pełnił służbę w Komendzie Wojewódzkiej Straży Pożarnych we W. i zwolnienie nastąpiło na jego prośbę. W Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w N. podjął służbę dopiero 1.09.1990r. Tak więc w okresie od 1.06.1990r. do 31.08.1990r. wystąpiła przerwa w zatrudnieniu. W tym stanie nie ma podstaw do zaliczenia tego okresu do okresu pełnienia służby. Stosownie do postanowień art. 99 ust. l ustawy o Państwowej Straży Pożarnej "nieprzerwaną służbę" należy liczyć od dnia 1.09.1990r., czyli od dnia podjęcia służby w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w N. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu A. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że w trakcie postępowania administracyjnego niewyjaśnione zostały wszystkie istotne fakty, które mają szczególne znaczenie. Organ II instancji nie zbadał, z jakiego powodu został przeniesiony ze służby w Ś. do N. Tymczasem w ramach reorganizacji miał być służbowo przeniesiony do N, ponieważ nie było możliwości dojazdu, dla dobra służby sprzedał mieszkanie w Ś. i zakupił w N., gdyż "na drugi dzień, bez przerwy w zatrudnieniu, miałem podjąć służbę w N.", zatem bez jego winy nastąpiła przerwa w zatrudnieniu. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 lipca skarżący zwrócił uwagę, że przerwa w zatrudnieniu, która nie została przez niego zawiniona miała miejsce przed wejściem w życie przepisów o odprawach emerytalnych dla strażaków. Podkreślił, że całe swoje życie zawodowe był związany z pożarnictwem i z własnej inicjatywy nie miał zamiaru tego zmieniać. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270- zwaną dalej Prawo o postępowaniu). Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (por. w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Bezsporne w sprawie jest, że skarżący A. P. w związku ze zwolnieniem ze służby na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230 ze zm. – zwaną dalej ustawą) uzyskał prawo do odprawy, gdyż w myśl art. 98 ust. 1 pkt 1ustawy, strażak zwolniony ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 i art. 43 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 oraz ust. 3 pkt 3-5, otrzymuje odprawę. Zgodnie z art. 99 ust. l ustawy "Wysokość odprawy dla strażaka mianowanego na stałe równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok." Odnosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż na dzień zwolnienia ze służby, tj. 31 marca 2004r. skarżącemu ustalono odprawę w wysokości 4,8 miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku w wysokości 3 miesięcznego uposażenia za pięć lat służby oraz za kolejne 9 lat nieprzerwanej służby. Do okresu nieprzerwanej służby stanowiącego podstawę do ustalenia wysokości odprawy uwzględniono służbę w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w N. i Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w G. w okresie 1.09.1990 do 31.03.2004r. Z akt sprawy wynika również, że skarżący od 1. 07. 1978 r. pracował w jednostkach ochrony przeciwpożarowej, w tym w Komendzie Wojewódzkiej Straży Pożarnych we W. od 1.10.1985 do 31.05.1990r. Z świadectwa pracy Nr [...] z dnia 8 czerwca 1990r. wynika, że skarżący z Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnych we W. zwolnił się na własną prośbę z dniem 31.05.1990r., zatem jego twierdzenie, że został przeniesiony w ramach reorganizacji jednostki są chybione. O przyjęcie do służby w byłej Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w N. skarżący zwrócił się z wnioskiem z dnia 13.08.1990r. i został przyjęty z dniem l września 1990r. na wniosek, a nie w ramach przeniesienia. W okresie wyczekiwania na zatrudnienie w Straży Pożarnej, jak oświadcza w odwołaniu, zarejestrował się w Urzędzie Pracy, zatem uznał, iż jest osobą poszukującą pracy. Wobec tego nie można wskazanego okresu pozostawania poza służbą uznać za okres "w tak zwanej gotowości do podjęcia pracy", tym bardziej, że ustawa nie przewiduje takiej możliwości. Również okoliczność braku dojazdu z byłego miejsca zatrudnienia do nowego miejsca zamieszkania nie ma wpływu na zajęte stanowisko przez organy PSP. Nie ma także znaczenia w sprawie fakt, że przerwa w zatrudnieniu, która w ocenie skarżącego nie została przez niego zawiniona, miała miejsce przed wejściem w życie przepisów o odprawach emerytalnych dla strażaków, bowiem organy administracji publicznej zobligowane są do rozstrzygania spraw w oparciu o obowiązujące przepisy. Po myśli art. 99 ust. 1, zdanie pierwsze, zasadą jest, iż wysokość odprawy dla strażaka mianowanego na stałe równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Jedynymi przesłankami które mają wpływ na zwiększenie wysokości odprawy to wysługa ponad pięć lat w straży pożarnej oraz dalsza nieprzerwana służba za każdy pełny rok (20%), uprawniająca do odprawy w maksymalnej wysokości równej sześciomiesięcznemu uposażeniu wraz z dodatkami. Sąd zauważa, że wykładnia językowa pozwala na uznanie, że użycie wyrazów – "nieprzerwanej służby" i ich wzajemna więź oznacza, iż chodzi o służbę trwającą, istniejącą stale bez przerw, nieustannie, ustawicznie. Jak wynika z akt, skarżący w okresie od 1.06.1990r. do dnia 31.08.1990r. pozostawał poza służbą, czyli nie trwała ona nieustannie, przeto organ prawidłowo przyjął, że "nieprzerwaną służbę" należy liczyć od dnia 1.09.1990r. Zdaniem Sądu, powyższy stan faktyczny i prawny wskazuje, że skarga skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Organ prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy i ustalił sens normy prawnej zawartej w art. 99 ust. 1 ustawy, a także nie naruszył przepisów proceduralnych. Mając zatem powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.