II SA/Op 179/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Op 179/13 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca J. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 czerwca 2013 r. skarga ta została oddalona, a wyrok wraz z uzasadnieniem sporządzonym na wniosek skarżącej został jej doręczony w dniu 29 lipca 2013 r. Skarżąca w dniu 16 sierpnia 2013 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ustanowił dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, wyjaśniając jej jednocześnie, że od kosztów sądowych w sprawie jest ustawowo zwolniona z mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu w dniu 18 września 2013 r. (data stempla pocztowego), przesłał do Sądu kopię pisma z tego samego dnia, adresowanego do radcy prawnego A. W., prowadzącej praktykę w Opolu, o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej. Pełnomocnik J. G. w dniu 1 października 2013 r. (data stempla pocztowego), złożyła w imieniu skarżącej skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 czerwca 2013 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku tym wskazała, iż o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem z urzędu dowiedziała się z pisma Dziekana OIRP w Opolu z 18 września 2013 r., doręczonego na adres jej rodziców w dniu 20 września 2013 r. i przekazanego jej w dniu 24 września 2013 r. Pismo z dnia 18 września 2013 r., było skierowane na adres ul. [...] w [...], a pełnomocnik w pismach procesowych skierowanych do tut. Sądu, wskazała adres swojej Kancelarii Prawnej, jako ul. [...] w [...]. W tej sytuacji wniesienie przez nią skargi kasacyjnej w ustawowym terminie nie było możliwe, wobec czego wnosi o przywrócenie terminu w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie, choć na początku zauważyć należy, że doręczenie aktu wskazującego radcę prawnego A. W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej J. G., nastąpiło na adres wskazany na potrzeby korespondencji z Okręgową Izbę Radców Prawnych w Opolu przez pełnomocnika, a jeżeli nastąpiła zmiana adresu z ulicy [...] na ulicę [...], należało o tym Dziekana Izby powiadomić. Jest to jednak okoliczności drugorzędna, bo korespondencja między O.I.R.P. w [...], a pełnomocnikiem miała miejsce i tak już po upływie terminu z art. 177 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. W pierwszej kolejności należy odnotować, że ustanowiona dla skarżącej z urzędu pełnomocnik wskazała, że w dniu 24 września 2013 r. dowiedziała się o wyznaczeniu jej do sprawy. Sąd przyjął tę datę za wiarygodną, gdyż jak wynika z akt sprawy, korespondencja dla pełnomocnika faktycznie została przesłana na inny adres, niż aktualna siedziba jego kancelarii. W dniu 1 października 2013 r. pełnomocnik złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną. Dlatego należało ustalić czas ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd w tej kwestii kierował się poglądami utrwalonymi w orzecznictwie. Przykładem może być pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II GZ 8/09, (dostępnym w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 551906), według którego w sytuacji ustanowienia pełnomocnika z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy przyjąć, że dniem, z którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, nie później jednak niż dzień, którym upłynęło 30 dni od momentu kiedy strona dowiedziała się o fakcie jego ustanowienia. Przenosząc ten pogląd na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że pełnomocnik J. G. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie 7 dni od daty dowiedzenia się o wyznaczeniu do reprezentowania skarżącej. Sąd przyjął, że podana przez pełnomocnika we wniosku data "24 września 2013 r.", stanowi datę ustania przyczyny uchybienia terminu. W oparciu o całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż przedstawiona przez pełnomocnika skarżącej argumentacja może stanowić pozytywną przesłankę pozwalającą na przywrócenie uchybionego terminu. W ocenie Sądu nie bez znaczenia dla kwestii przywrócenia terminu jest tu zachowanie się samej skarżącej, która mieszcząc się w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej i nie czyniąc tego w końcowym jego okresie, lecz w połowie tego terminu, zwróciła się do Sądu o wyznaczenie jej profesjonalnego pełnomocnika w celu udzielenia pomocy w zaskarżeniu wyroku. Analizując zatem stan faktyczny sprawy, w kontekście powołanych przepisów P.p.s.a. oraz orzecznictwa sądowego, Sąd uznał, że zarówno skarżąca, jak i jej pełnomocnik nie zawinili w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, co uprawdopodobnili, zachowując jednocześnie wyżej opisany wymóg formalny z art. 87 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.