II SA/Op 18/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 19 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy poświadczenia uprzednich zgód przewozowych dotyczących broni i amunicji oddala skargę. M. B. (w dalszej części jako skarżący, strona), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 19 listopada 2019 r., nr [...], nazwane przez niego "decyzją", a dotyczące odmowy poświadczenia uprzednich zgód przewozowych związanych z zakupieniem, za pomocą środków porozumiewania się na odległość, broni i amunicji w [...] i na [...], w postaci: pistoletu gazowego [...] kal. [...] mm, pistoletu gazowego [...] kal. [...] mm, pistoletu gazowego [...] kal. [...] mm, naboi gazowych kal. [...] mm oraz rewolweru [...] kal. [...] mm, nr [...], naboi [...] kal. [...] w ilości 100 szt. oraz karabinu [...] kal. [...], nr [...]. Zaskarżonej "decyzji" zarzucił obrazę przepisów proceduralnych oraz przepisów prawa materialnego, w szczególności: - art. 7 k.p.a. w związku z art. 75, art. 77, art. 78 § 1 k.p.a., wyrażającą się brakiem dostatecznego wyjaśnienia sprawy, niezebraniem wystarczającego materiału dowodowego, brakiem przesłuchania strony w celu umożliwienia wyjaśnienia okoliczności istotnych dla oceny zasadności złożonych wniosków; - art. 12a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wyrażającą się ich wadliwą wykładnią oraz dowolnym przyjęciem, że bezprzedmiotowe jest wydanie uprzednich zgód przewozowych w sytuacji, w której zagraniczni nabywcy, działający w krajach, w których zamówione przez skarżącego broń i amunicja sprzedawane są bez konieczności przedstawienia uprzednich zgód przewozowych, nie czekając na uzyskanie i przesłanie przez skarżącego takich zgód, nadali zamówioną broń i amunicję na adres skarżącego; - błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się przyjęciem, że skarżący nie ma pozwolenia na posiadanie broni gazowej, podczas gdy złożył on wniosek o wydanie stosownego pozwolenia na [...] sztuk broni gazowej i oczekiwał, że uzyska takie pozwolenie zanim zostanie mu przesłana, za pomocą środków porozumiewania się na odległość, broń gazowa. Formułując powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej "decyzji" w całości i poświadczenie przedłożonych przez skarżącego uprzednich zgód przewozowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej "decyzji" w całości i przekazanie sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Opolu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że kwestionowany akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu nie został poprzedzony poczynieniem niezbędnych ustaleń, zaniechano nawet przesłuchania skarżącego. Skarżący wyjaśnił, że uprawia sportowo [...] oraz jest kolekcjonerem broni, zamówił przez internet broń i nie spodziewał się, że zostanie ona przesłana bez uprzedniego dostarczenia przez niego sprzedawcom, uprzednich zgód przewozowych. Skarżący zakładał, że zdąży uzyskać zezwolenie na posiadanie broni gazowej, złożył bowiem stosowny wniosek o wydanie zezwolenia na jej posiadanie. Nadmienił, że ma licencję zawodniczą i spełnia warunki, o jakich mowa w art. 30 ustawy o broni i amunicji. Miał więc pełne podstawy, aby sądzić, że uda mu się załatwić wszystkie wymagane formalności przed sprowadzeniem broni do Polski. Nadmienił, że na terenie [...] i [...] na posiadanie, sprzedaż i przesyłanie tego rodzaju broni, nie są wymagane żadne pozwolenia, czy dodatkowe dokumenty, a więc sprzedawcy niezwłocznie przesłali skarżącemu zamówioną broń. W ocenie skarżącego, analiza treści przepisu art. 12a ust. 1 i ust. 2 ustawy o broni i amunicji prowadzi do wniosku, że samo zamówienie broni, w formie elektronicznej, nie narusza przepisów przedmiotowej ustawy. Przekonywał skarżący, że przepisy ustawy o broni i amunicji nie wykluczają możliwości uzyskania uprzednich zgód przewozowych już po przesłaniu broni do Polski. Skarżący oświadczył, że ważne dla niego jest legalne posiadanie broni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Komendant Wojewódzki Policji przypomniał, że skarżący pismem z dnia 9 listopada 2019 r., doręczonym organowi 13 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o poświadczenie uprzednich zgód przewozowych (trzech egzemplarzy) broni i amunicji, z których wynikało, że zamierza kupić i przywieźć do Polski: 1) z [...] (przedsiębiorca A [...] – [...]) pistolet gazowy [...] kal [...] oraz pistolet gazowy [...] kal. [...]; 2) z [...] (przedsiębiorca B [...]) pistolet gazowy [...] kal. [...] oraz naboje gazowe kal. [...]; 3) ze [...] (przedsiębiorca C [...]) rewolwer [...] kal [...] o nr [...], naboje [...] kal [...] w ilości 100 sztuk oraz karabin [...] kal [...] o nr [...]. Organ zauważył, że skarżący uzyskał, decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 17 października 2019 r., nr [...], pozwolenie na broń palną w celach sportowych w ilości 6 sztuk oraz decyzją z dnia 17 października 2019 r., nr [...], na broń palną w celach kolekcjonerskich w ilości 6 sztuk. W treści ww. decyzji określono rodzaje broni, do posiadania których skarżący jest uprawniony, tj. broni palnej w postaci: broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze 6 mm; broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm - z wyłączeniem broni szczególnie niebezpiecznej; broni gładkolufowej; broni przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego). Organ dowodził, że skarżący posiada pozwolenie do posiadania broni palnej do celów sportowych, jak i kolekcjonerskich. Nie uzyskał jednak pozwolenia do posiadania broni palnej gazowej, tym samym brak było podstaw do poświadczenia uprzednich zgód przewozowych dotyczących broni i amunicji tego rodzaju. Komendant nadmienił, że w dniu 5 listopada 2019 r. organ został poinformowany, że w toku czynności przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, w wyniku przeszukania w miejscu zamieszkania skarżącego w [...] przy ul. [...], został zabezpieczony karabin [...] kal. [...], nr [...]. Oznacza to, że przedmiotowa broń znajdowała się już na terytorium Polski. Zatem, brak było podstaw do poświadczenia przedłożonych przez skarżącego uprzednich zgód przewozowych. Jednocześnie zwrócono skarżącemu trzy egzemplarze uprzednich zgód przewozowych. W przekonaniu organu, wbrew stanowisku skarżącego, zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej, nie spełnia warunków formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a., nie zawiera rozstrzygnięcia, jak i wymienionych w tym przepisie minimum składników niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej. Z tego względu skarga winna zostać odrzucona. Organ odnotował, że skarga do sądu przysługuje jedynie na czynność materialno-techniczną. Natomiast odnosząc się do kwestii merytorycznych, Komendant Wojewódzki Policji podał, że w przypadku karabinu [...] organ uzyskał informację, że znajduje się on już na terytorium Polski, natomiast zgodnie z art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji "(...) uprzedniej zgodzie przewozowej należy przez to rozumieć dokument wystawiany przez nabywcę broni palnej w państwie docelowym transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej, poświadczony przez właściwe władze tego państwa, zaświadczający o zgodności tego nabywcy oraz o objęciu kontrolą przez o państwo tej transakcji". Uprzednia zgoda przewozowa jest potwierdzana dla obywatela polskiego, który zamierza kupić broń za granicą. Wskazana jednostka broni znajdowała się już na terenie Polski, w związku z czym brak było podstaw do wydania uprzedniej zgody przewozowej w odniesieniu do karabinu [...]. Natomiast w odniesieniu do poświadczenia uprzednich zgód przewozowych co do pozostałych egzemplarzy broni gazowej oraz stosownej amunicji organ ustalił, że skarżący nie uzyskał pozwolenia do posiadania broni palnej gazowej. W konsekwencji, brak było podstaw do poświadczenia uprzednich zgód przewozowych dotyczących również broni i amunicji tego rodzaju. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, w tym objęcie sprawy kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu. Z treści skargi M. B. wynika, że dotyczy ona pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 19 listopada 2019 r., którym poinformowano skarżącego, że brak jest podstaw do poświadczenia uprzednich zgód przewozowych dotyczącej broni i amunicji wskazanej przez skarżącego. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeracjami z art. 3 p.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Analizując kwestię właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej skargi należy wyjaśnić, że stosownie do art. 37a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012, poz. 576), w dalszej cześć zwanej ustawą, osobom deklarującym zakup broni palnej lub amunicji w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej właściwy terytorialnie komendant wojewódzki Policji, na ich wniosek poświadcza uprzednią zgodę przewozową. Uprzednia zgoda przewozowa powinna zawierać w szczególności: 1. wskazanie państwa początkowego i docelowego transakcji, 2. nazwę lub imię i nazwisko zbywcy i nabywcy broni palnej lub amunicji, 3. siedzibę i adres lub miejsce zamieszkania i adres zbywcy i nabywcy broni palnej lub amunicji, 4. adres, na który broń palna ma być dostarczona, 5. dane techniczne pozwalające na jednoznaczną identyfikację broni palnej lub amunicji, 6. liczbę egzemplarzy broni palnej lub sztuk amunicji. Organ Policji poświadcza uprzednią zgodę przewozową w terminie nie dłuższym niż 5 dni od dnia jej wpływu do organu. Natomiast, zgodnie z art. 43a ust. 1 ustawy komendant wojewódzki Policji odmawia poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej, jeżeli zachodzą okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń. Organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji jest Komendant Główny Policji (ust. 2 ww. przepisu). Powyższe przepisy zostały dodane do ustawy z dniem 10 października 2007 r. ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. nr 176, poz. 1238). Uprzednia zgoda przewozowa to dokument wystawiany przez nabywcę broni palnej w państwie docelowym transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej, poświadczony przez właściwe władze tego państwa zaświadczający o wiarygodności tego nabywcy oraz o objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji (art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy). Uprawnienia do poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej przysługują wyłącznie komendantom wojewódzkim Policji. Uprzednia zgoda przewozowa potwierdzona jest wyłącznie dla broni palnej wymagającej pozwolenia. Odmowa poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej dokonywana jest w formie decyzji, jeżeli komendant wojewódzki Policji, działając jako organ pierwszej instancji stwierdzi, że zachodzą okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń. Obowiązkiem komendanta jest odmowa poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej, jeżeli stwierdzi przesłanki fakultatywne lub obligatoryjne cofnięcia pozwolenia na broń, wymienione w art. 18 ustawy. Dodać przyjdzie, że nabywca, który kupuje broń "na odległość" musi przed wydaniem broni sprzedającemu dostarczyć dokumenty potwierdzające prawo do nabycia broni. Osoby posiadające miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dostarczają zaświadczenie uprawniające do nabycia broni. W niniejszej sprawie skarżący zakwestionował wystosowane do niego pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 19 listopada 2019 r., w którym przypomniano, że decyzją z dnia 17 października 2019 r. uzyskał pozwolenie na broń palną w celach sportowych w ilości 6 sztuk oraz na broń w celach kolekcjonerskich w ilości 6 sztuk. Komendant Wojewódzki zauważył, że w przedmiotowych decyzjach organ Policji określił rodzaje broni, do posiadania których jest skarżący uprawniony. Poinformował organ Policji, że w wydanym pozwoleniu na broń zarówno do celów sportowych, jak i kolekcjonerskich, nie uzyskał skarżący uprawnienia do posiadania broni gazowej, tym samym nie poświadczono uprzednich zgód przewozowych dotyczących broni i amunicji, którą skarżący zakupił czy zamierzał zakupić i wwieźć na obszar Polski ze [...] oraz [...]. Jednocześnie Komendant Policji poinformował, że w toku czynności przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w wyniku przeszukania w miejscu zamieszkania skarżącego został zabezpieczony karabin [...] kal. [...], nr [...]. Reasumując, organ poinformował, że brak było podstaw do poświadczenia przedłożonych uprzednich zgód przewozowych. Zdaniem skarżącego, pismo to stanowi w istocie decyzję administracyjną, od której przysługuje środek odwoławczy do Sądu. Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z art. 104 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej - § 1; decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji - § 2. Decyzja administracyjna może być wydana wyłącznie w takiej sprawie, która jest sprawą administracyjną, a ponadto przepis prawa przewiduje załatwienie tej sprawy przez organ administracji w formie decyzji. W kwestii poświadczania zgody przewozowej przepis art. 43a ustawy przewiduje formę decyzji, jedynie gdy organ odmawia poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej, jeżeli zachodzą okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń. Wówczas organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego jest Komendant Główny Policji. W niniejszej sprawie pismo z dnia 19 listopada 2019 r. nie zawiera rozstrzygnięcia odmawiającego uprzedniej zgody przewozowej z uwagi na cofnięcie pozwolenia na broń. Dostrzec przyjdzie, że w piśmie tym Komendant Wojewódzki Policji poinformował skarżącego i wywiódł, że nie uzyskał on uprawnienia do posiadania broni gazowej, co do której chciał uzyskać poświadczenie uprzednich zgód przewozowych, tym samym brak jest podstaw do przedmiotowego poświadczenia. Zatem, zgodzić się przyjdzie z organem, że pismo to stanowiło czynność materialno-techniczną, od której przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4, art. 52 § 2 oraz art. 54 p.p.s.a., o czym prawidłowo skarżący został pouczony. Wskazać również należy, że stosownie do art. 127 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, w tym przypadku od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji do Komendanta Głównego Policji. Przepis art. 127 k.p.a. realizuje konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą każda sprawa indywidualna, rozpoznawana i rozstrzygana decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Powtórzyć przyjdzie, że z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że skarżący zakwestionował stanowisko organu przedstawione w piśmie z dnia 19 listopada 2019 r. skargą wniesioną bezpośrednio do Sądu. Zatem, gdyby nawet przyjąć, tak jak tego chce skarżący, że ww. pismo, stanowi decyzję administracyjną, to zauważyć przyjdzie, że w sprawie nie wniesiono odwołania. Z art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika wyraźnie, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, w odniesieniu do decyzji - odwołanie. Zatem niewniesienie odwołania powoduje, że skarga na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., winna zostać odrzucona Natomiast, w ocenie Sądu, zaskarżony akt, jak wyżej wywiedziono, stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wydaną na podstawie art. 37a ustawy. Stąd skarga jest dopuszczalna, co powoduje konieczność poddania kwestionowanego aktu kontroli merytorycznej. Dokonując takiej oceny, według Sądu, na aprobatę zasługuje stanowisko organu Policji, że brak było podstaw do poświadczenia uprzednich zgód przewozowych w odniesieniu do broni gazowej zakupionej w [...] i na [...], wymienionej w skardze. Bezsprzecznie skarżący nie legitymował się uprawnieniami do posiadania tych egzemplarzy broni gazowej, co do której domagał się potwierdzenia uprzednich zgód przewozowych. Okoliczności tej skarżący nie kwestionuje, a wręcz przyznaje w skardze. Z akt wynika, że skarżący uzyskał decyzją z dnia 17 października 2019 r. pozwolenie na broń palną posiadaną w celach sportowych i kolekcjonerskich, pozwolenie to nie obejmuje broni gazowej. Wobec powyższego, stanowisko organu, prawidłowo przedstawione i umotywowane w piśmie z dnia 19 listopada 2019 r. i znajdujące oparcie w omówionym przepisie art. 37a ustawy, było prawidłowe, a wniesiona skarga nie znajdowała usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do zarzutów skargi powiedzieć wyjaśnić należy, że Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności organ ustalił prawidłowo wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne, kierując się zasadami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wnikliwie też ocenił dowody zgromadzone w sprawie, w tym wniosek o wydanie pozwolenia na broń gazową, dokumenty potwierdzające dostarczenie skarżącemu broni wskazanej w skardze - stosownie do art. 80 k.p.a., a w kwestionowanym akcie podał prawidłową podstawę prawną. Dodatkowo, w kontekście zarzutów skargi powiedzieć przyjdzie, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli, nie jest kolejną bądź zastępczą instancją w postępowaniu administracyjnym. W okolicznościach niniejszej sprawy oznacza to, że Sąd nie był uprawniony, o co wnosił skarżący, do poświadczenia przedłożonych przez niego uprzednich zgód przewozowych. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek skarżącego o uzupełnienie postępowania dowodowego w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. Rekapitulując, Sąd uznał działanie organu Policji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości.