II SA/Op 181/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie WSA Teresa Cisyk WSA Ewa Janowska – spr. Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. G. i P. G. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 25 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda Opolski decyzją z dnia 25 lutego 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. po rozpoznaniu odwołania A. i P. (małżonków) G. utrzymał w mocy decyzję Starosty Oleskiego z dnia 28 grudnia 2012 r., nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Starosta Oleski decyzją z dnia 28 grudnia 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. j. [...] E. i K. B. w [...], pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego na działkach położonych w [...] przy ul. [...], nr ewidencyjny gruntów, działki nr - a, b, c, d, kategoria obiektu [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji właściciele sąsiedniej nieruchomości (oznaczonych dotychczas jako działki o nr ewid.: e i f) - A. i P. G. zarzucili skarżącemu rozstrzygnięciu nieuwzględnienie "art. 203 i 204 działu V Bezpieczeństwa Konstrukcji - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w powiązaniu z § 16 i § 4 uchwały Nr IX/58/11 Rady Miejskiej Olesna z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...]". Wskazali, że rozstrzygnięcie organu I instancji zezwala na budowę w granicy działki, czterokondygnacyjnego budynku o fundamentach 1,2 m i stopach fundamentowych 2,30 m, co jest niewystarczające dla planowanej przez nich w przyszłości budowy budynku podpiwniczonego na posiadanych działkach. Podnieśli, że dla bezpieczeństwa kwestionowanego przez nich budynku niezbędna jest minimalna głębokość fundamentów co najmniej 3 m. Podkreślili, że w [...] w kamienicach o płytszych fundamentach, przy których wybudowano kolejne obiekty o głębszych fundamentach, wszędzie powstały pęknięcia, mimo należytej staranności. Akcentowali, że w trakcie realizacji przez nich inwestycji "nikt nie jest w stanie dać gwarancji, że tym razem nie stanie się podobnie, albo jeszcze gorzej, bo kolejna budowa może się zacząć w krótkim czasie, po wybudowaniu budynków przez E. i K. B." Dodali, że grunt świeżo poruszony będzie podatniejszy na niekontrolowany ruch, dlatego też wnieśli o uwzględnienie zgłoszonych zastrzeżeń lub przyznanie prawa budowy na dowolną głębokość fundamentu, ale w odległości 3 m od granicy działki, co jednocześnie będzie oznaczało rezygnację z zabudowy zwartej". Wywodzili, że w istocie decyzja organu I instancji wprowadziła ograniczenia w prawie dysponowania ich nieruchomością. Wojewoda Opolski, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach swojej decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, po czym stwierdził, że zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy zaznaczył, że projektowana inwestycja objęta jest obszarem oznaczonym w uchwale Rady Miejskiej Olesna nr IX/58/11 z dnia 29 czerwca 2011 r. (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z 2011 r., nr 88, poz. 1135) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: [...], [...], [...] i [...], symbolem 1 M/U (teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej). Zgodnie z § 6 pkt 8 lit. c planu miejscowego dopuszcza się na terenie o przeznaczeniu mieszkalno-usługowym budowę w granicy działki. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że został zachowany warunek wymagany przepisem § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Jednocześnie wskazał, że ściana projektowanego budynku od strony działek nr d i g (należących do A. i P. G.) jest ścianą bez otworów okiennych, bowiem zaprojektowanych pustaków szklanych (luksferów) nie traktuje się jako otwory okienne. Wojewoda Opolski podniósł, iż obowiązujące przepisy prawa nie przewidują sytuacji, w której realizacja zamierzeń inwestora byłaby uzależniona od uzyskania akceptacji właściciela sąsiedniej działki, ale w każdej sytuacji ich realizacja winna być zgodna z przepisami prawa materialnego. Dowodził, że za opracowanie projektu budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 1a Prawa budowlanego odpowiada uprawniony projektant. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości ingerencji w rozwiązania konstrukcyjne przyjęte przez uprawnionego projektanta. Nie ma również uprawnień do dokonania przez projektanta zmiany przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych zaproponowanych przez strony postępowania administracyjnego. Organ zaakcentował, że zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, o ile wymagane jest sprawdzenie projektu budowlanego, dołącza do niego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nadto Wojewoda zwrócił uwagę, że projekt budowlany został sporządzony przy uwzględnieniu opinii geologicznej z lipca 2012 r., sporządzonej przez uprawnione osoby. Z opinii tej jednoznacznie wynika, że "w podłożu działki przewidzianej pod budowę projektowanego budynku usługowo-mieszkalnego, pod 0,8 - 2,1 m, warstwą nienośnych gruntów nasypowych występują grunty rodzime nośne - piaski i pyły nadające się do bezpośredniego posadowienia fundamentów; przy ustalaniu głębokości posadowienia fundamentów należy uwzględnić warunki posadowienia przyszłego budynku nr [...]". Organ nadmienił, że przepisy powszechnie obowiązujące nie regulują kwestii posadowienia fundamentów, regulacje te znajdują się w Polskiej Normie PN-81-B-0302, ustanowionej przez Polski Komitet Normalizacji, Miar i Jakości. Jednocześnie organ odwoławczy przyjął, że w sprawie nie został naruszony przepis § 204 ust. 5 przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., ponieważ projekt został sporządzony z poszanowaniem zaleceń opinii geologicznej, tak, aby wykonanie nowego budynku nie naruszyło konstrukcji istniejącego budynku na działce nr h (ul. [...]). W ocenie organu, budynek usytuowany na działce g jest budynkiem usługowym, a projektowana inwestycja również nie naruszy jego konstrukcji. Natomiast zarzuty podnoszone przez skarżących dotyczą budynku, który w przyszłości ewentualnie będą mieli zamiar budować. Sumując, organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji nie mógł uzależnić wydania pozwolenia na budowę od tego, czy budowa budynku usługowo - mieszkalnego będzie w przyszłości ograniczać zabudowę na działce sąsiedniej, w sytuacji gdy w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wnioskowana inwestycja spełnia wymogi wynikającego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz stwierdził, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy proceduralne. W skardze na powyższą decyzję A. i P. G., wnosząc o uchylenie decyzji II, jak i I instancji wskazali na naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy projekt budowlany został sporządzony z naruszeniem § 203 i § 204 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w powiązaniu z § 16 i § 4 uchwały Rady Miejskiej Olesna z dnia 2 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi skarżący ponowili zarzuty przedstawione w odwołaniu, po czym dodali, że decyzja uwzględnia jedynie interes inwestora- wnioskodawcy. Zarzucili, że inwestor musi uwzględnić budynek przy ul. [...] i zadbać o to, by nie stworzyć zagrożenia dla istniejącego budynku. Oznacza to, że również i skarżący, prowadząc budowę będą także zobligowania do przestrzegania § 204 ust. 5 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Zatem będą zmuszeni do troski o istniejący budynek, a ich obawy w tym zakresie są obecnie pomijane. Nie godzili się z zaskarżoną decyzją pozwalającą na wykonanie budynku bez głębokich fundamentów w sąsiedztwie działki objętej planem śródmiejskiej zabudowy wysokiej. Kwestionowali stanowisko organów obu instancji przyjmujące, że odpowiedzialność za stan rzeczy, wynikający z zaskarżonych aktów, ponoszą jedynie projektanci. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Uczestnik postępowania - A E. i K. B. spółka jawna w [...] wniosł o oddalenie skargi, przychylając się do stanowiska organu i akceptując argumentację przedstawioną przez organy obu instancji, działających w ich przekonaniu, na mocy przepisów prawa i w ich granicach. Podniósł, że art. 33 Prawa budowlanego nie ustanawia żadnej normy, której naruszenia dopuściłby się inwestor. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej, co zostało potwierdzone stosownym oświadczeniem projektanta. Argumentował, że fakt planowanej, ewentualnej w przyszłości inwestycji, która będzie również zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie może mieć wpływu na wydawanie decyzji w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy zamierzenie budowlane (projekt) spełnia wymagania prawem przewidziane. Przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 532/00, stwierdził, że planowane posadowienie budynku na sąsiednim gruncie nie stanowi przesłanki, która pozwoliłaby na niewydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem uczestnika postępowania, wskazywanie przez skarżących na naruszenie ich interesu, co mogłoby wskazywać w domyśle na naruszenie zasad współżycia społecznego, nie może również być brane pod uwagę, gdyż taka przesłanka nie została wskazana, jako wymagana, w Prawie budowlanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" P.p.s.a). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Na wstępie rozważań wskazać przyjdzie, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Dz. U. z 2010., nr 243, poz.1623 r. ze zm., dalej Prawo budowlane). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w nich zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich. Roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Ponadto pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analizując niniejszą sprawę należy wskazać, iż wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, zawierając również wszystkie elementy wymienione w tym przepisie. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. W tym zakresie wskazać nadto należy, iż w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 tejże ustawy. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego, uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Braków takich Sąd jednak nie dostrzegł. Inwestor spełnił bowiem wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno - budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Z lektury skargi i pism kierowanych przez skarżących do organów administracji architektoniczno - budowlanej wynika, iż zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do usytuowania planowanej inwestycji. Skarżący sprzeciwiają się lokalizacji obiektu w granicy z własną nieruchomością, przy założeniach konstrukcyjnych planowanego budynku, a przedstawionych w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Odnosząc się do tego zagadnienia wyjaśnić należy, że zgodnie z zapisem § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, bądź 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Owszem, co do zasady nie wolno realizować obiektów w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią nieruchomością, tym niemniej w przepisach prawa przewidziane są wyjątki, które w sprawie niniejszej znalazły zastosowanie. W sytuacji, gdy na terenie, na którym ma być realizowana inwestycja budowlana, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to już na mocy jego ustaleń następuje ustalenie przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu - art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W takiej sytuacji starosta dokonuje samodzielnej interpretacji ustaleń planu i wydaje pozwolenie na budowę, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przede wszystkim z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy projektowana inwestycja objęta jest obszarem oznaczonym w uchwale Rady Miejskiej Olesna nr IX/58/11 z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Oleśnie w rejonie ulic: [...], [...], [...] i [...], symbolem 1 M/U – teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Wskazany plan miejscowy w § 6 pkt 8 lit. c dopuszczał na terenie o przeznaczeniu mieszkalno-usługowym i usługowym w terenie 1M/U, lokalizację budynków w granicy działki budowlanej. Jak wyżej powiedziano ustalenia planu miejscowego wiążą organy administracji architektoniczno-budowlanej. Ustosunkowując się zatem do zarzutu skargi, stanowiącego o sprzeczności wniosku inwestora z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyjaśniać należy, iż ten akt prawa miejscowego nie zawiera zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w granicy nieruchomości. Tym samym budowę w granicy uznać należy za dopuszczalną, gdy jest zgodna z przepisem prawa powszechnie obowiązującym, a takim niewątpliwie jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżących, planowana inwestycja w parametrach określonych w pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projekcie budowlanym skutkować będzie w przyszłości problemami technicznym w realizacji zamierzanego przez nich przedsięwzięcia, co wiązać się może ze zwiększonymi kosztami inwestycji. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nakłada na organ obowiązek sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji sporządzonej przez projektanta, a dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o członkostwie projektanta we właściwej izbie samorządu zawodowego. Jednocześnie należy dokonać sprawdzenia, czy został wykonany obowiązek zweryfikowania projektu budowlanego przez inną osobę, posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Również osoba sprawdzająca musi się legitymować aktualnym zaświadczeniem o członkostwie we właściwej izbie samorządu zawodowego, albowiem wpis na listę członków właściwej izby oraz wpis do centralnego rejestru stanowi podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Powyższe wymogi, z całą pewnością powinny być przedmiotem rzetelnego sprawdzenia przez organ. W razie niekompletności projektu co do wymaganej dokumentacji, właściwy organ nakłada na inwestora w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia projektu o niezbędne dokumentu w określonym terminie. Taka okoliczność sprawie nie wystąpiła. Dodatkowo zważyć przyjdzie, że projekt został sporządzony przy uwzględnieniu wniosków wypływających z opinii geologicznej, a organ rozważył, czy w rozumieniu § 204 przepisów Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. konstrukcja budynku nie będzie stanowiła zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników budynku istniejącego na działce 2611. Jeszcze raz powiedzieć przyjdzie, że właściwy organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Stąd nie można zakwestionować przyjętych przez inwestora rozwiązań o realizacji budynku bez głębokich piwnic, skoro w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organom uchybień w prowadzonym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika wyraźnie, że projekt został poddany analizie pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przy uwzględnieniu regulacji art. 20 ust. 1 pkt 1-1a i ust 4 Prawa budowlanego. Konkludując, wyjaśnić należy, iż podnoszone w toku całego postępowania argumenty skarżących sprowadzają się w gruncie rzeczy do nieakceptowania przez nich planowanej inwestycji. Skarżący uważają, że inwestycja w planowanych parametrach stanowi naruszenie zasady uwzględniania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W kontekście tak stawianych zarzutów wskazać należy, iż naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Tak więc ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają. Innymi słowy, w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r., IV SA 3483/02, Lex Nr 156958). Skoro zaś wymogi przewidziane tymi przepisami zostały zachowane to nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich. Reasumując, wskazać wypada, iż organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę. Jednocześnie organy administracji architektoniczno - budowlanej w sposób kompleksowy rozstrzygnęły wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżących w toku postępowania. W tej sytuacji, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.