II SA/Op 181/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 26 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. M. jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu (dalej ARMiR) z dnia 26 lutego 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z siedzibą w Lewinie Brzeskim z dnia 26 listopada 2014 r., nr [...], o ustaleniu M. M. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że w latach 2005-2010 wpłynęły do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu wnioski z danymi i podpisem: "M. M.", dotyczące przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Na skutek rozpoznania wniosków, organ wydał 5 decyzji przyznających stronie wnioskowaną płatność, tj.: 1) decyzją z dnia 10 lipca 2006 r., nr [...], przyznał płatność na rok 2006 w łącznej wysokości 2.173,60 zł do pakietu ochrona gleb i wód (K01c); 2) decyzją z dnia 18 stycznia 2008 r., nr [...], przyznał płatność na rok 2007 w wysokości 2.158,00 zł do pakietu ochrona gleb i wód (K01c); 3) decyzją z dnia 28 października 2008 r., nr [...], przyznał płatność na rok 2008 w wysokości 2.756,00 zł do pakietu ochrona gleb i wód (K01c); 4) decyzją z dnia 17 listopada 2009 r., nr [...], przyznał płatność na rok 2009 w wysokości 1.820,00 zł do pakietu ochrona gleb i wód (K01c); 5) decyzją z dnia 19 października 2010 r., nr [...], przyznał płatność w na rok 2010 w wysokości 1.886,80 zł do pakietu ochrona gleb i wód (K01c). Następnie, postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z dnia 10 lipca 2006 r. i z dnia 18 stycznia 2007 r., podając w uzasadnieniu, iż dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Z kolei, postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., organ pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzjami przyznającymi płatność na lata 2007-2010, z uwagi na uzyskanie informacji, że w tym okresie M. M. nie użytkował działek zgłoszonych we wniosku o dofinansowanie. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu wydał w dniu 4 sierpnia 2014 r. pięć decyzji (nr [...], nr [...], [...], [...], [...]), mocą których uchylił decyzje przyznające płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w latach 2006-2010 i umorzył w całości postępowanie w tym zakresie. W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy znajdują się ponadto: a) pismo D. M. (żony M. M.), z którego wynika, że rodzice M. M., pomimo przepisania gospodarstwa w roku 2006, nadal prowadzili działalność rolniczą i w latach 2007-2012 składali wnioski o przyznanie płatności, fałszując podpisy syna; b) zawiadomienie z dnia 12 czerwca 2012 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na fałszowaniu podpisów M. M. na wnioskach o przyznanie płatności składanych w ARiMR; c) postanowienie Prokuratora Rejonowego w Brzegu z dnia 29 października 2012 r. o umorzeniu - z powodu śmierci S. M. - dochodzenia w sprawie sfałszowania podpisów na dokumentach dotyczących otrzymania dotacji obszarowych, wypełnionych na M. M. w okresie od 2005 r. do 2011 r. i przedłożonych w Agencji przez S. M.; d) zawiadomienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu z siedzibą w Lewinie Brzeskim o podejrzeniu popełnienia przestępstwa fałszowania dokumentów w postaci wniosków o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na lata 2007-2011 oraz wniosków o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na lata 2007-2010; e) opinia biegłego sądowego z dnia 12 grudnia 2013 r., nr [...], z której wynika, że wnioski o przyznanie płatności na lata 2005-2010 oraz wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na lata 2005-2010 zostały podpisane przez S. M.; f) postanowienie Prokuratora Rejonowego w Brzegu z dnia 17 grudnia 2013 r. o umorzeniu śledztwa prowadzonego w sprawie fałszowania podpisów przez S. M. Zawiadomieniem z dnia 29 września 2014 r. Kierownik Bura Powiatowego ARiMR w Brzegu z siedzibą w Lewinie Brzeskim wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, przyznanych mocą decyzji z 10 lipca 2006 r., z 18 stycznia 2008 r., z 28 października 2008 r., z 17 listopada 2009 r. i z 19 października 2010 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ decyzją z dnia 26 listopada 2014 r. - wydaną m.in. na podstawie art. 104 K.p.a., art. 29 ust. 1, 1a, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. nr 98, poz. 634, z późn. zm.) w zw. z art. 5 ust. 1a, ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2008 r. nr 229, poz. 2273, z późn. zm.) oraz w zw. z § 11 ust. 1 i ust. 2, § 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 174, poz. 1809, z późn. zm.), art. 28 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173), art. 49 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. WE Nr 327 z 12.12.201 r., str. 11 z późn. zm. – zwanego dalej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2419/2001) oraz art. 73 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141, s. 18, z późn. zm. - zwane dalej rozporządzeniem nr 796/2004) w zw. z art. 136 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345, s. 1, z późn. zm.), i art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316, s. 65 - zwane dalej rozporządzeniem nr 1122/2009) - ustalił M. M. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w łącznej kwocie 10.774,40 zł. Jednocześnie organ wskazał numery rachunków, na które należy zwrócić ustaloną kwotę i podał, że w przypadku niedokonania zwrotu w terminie 60 dni od daty doręczenia decyzji, od ww. kwoty naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na fakt wydania decyzji w sprawie płatności za przedmiotowe lata i odnotował okoliczność realizacji tych płatności. Podał także, że w dniu 25 maja 2002 r. do Biura Powiatowego ARiMR zgłosiła się D. M. - żona M. M., która poinformowała, że jej teściowe prawdopodobnie w latach 2007-2012 składali wnioski o przyznanie płatności, podrabiając podpis swojego syna. Wyjaśniła również, że teściowe przepisali w 2006 r. swoje gospodarstwo na syna M. w zamian za rentę z KRUS, lecz nadal uprawiali ziemię i nie dopuszczali syna do użytkowania. Dnia 7 listopada 2012 r. do organu wpłynęło postanowienie Prokuratury Rejonowej w Brzegu o umorzeniu dochodzenia w sprawie sfałszowania podpisów na dokumentach dotyczących otrzymania dotacji obszarowych na M. M. w okresie od 2005-2011 r. i przedłożonych w Agencji przez S. M. - z powodu śmierci S. M. Z postanowienia tego wynikało, że w dniu 25 kwietnia 2005 r. do Biura Powiatowego Agencji został złożony wniosek o wpis do ewidencji producentów na nazwisko – M. M., w celu nadania numeru identyfikacyjnego. Oprócz danych osobowych dokument wskazywał również numer konta bankowego, na który miały być przekazywane środki finansowe z ARiMR. W latach 2005-2008 decyzje były odbierane przez rodziców M. M., natomiast za lata 2009-2011 były odbierane przez D. M. W toku prowadzonego postępowania przesłuchano M. M., który zakwestionował autentyczność swego podpisu na okazanych mu dokumentach, złożonych w ARiMR w latach 2007-2011. M. M. zeznał, że będąc właścicielem działek rolnych, nie uprawiał ich. Pole - za jego zgodą - uprawiał jego ojciec i to on ponosił wszelkie koszty. Dopiero po śmierci S. M., która miała miejsce w listopadzie 2011 r., M. M. zajął się uprawą. Podał, że z tego co pamięta, w 2005 r. na konto wpłynęły pieniądze z ARiMR, które wybrał i przekazał ojcu, lecz nie wiedział, z jakiego tytułu one wpłynęły. Do korzystania z konta upoważnił ojca, który dokonywał wypłat środków pieniężnych pochodzących z Agencji. Jak ustalono, M. M. zapoznał się z decyzjami, odebranymi przez jego żonę – D. M., w sprawie przyznanych dopłat w latach 2009, 2010 i 2011, co potwierdził w swoich zeznaniach, jednak nie powiadomił Agencji o fakcie, iż o żadne dopłaty się nie stara. Wskutek zawiadomienia organu, Prokurator Rejonowy w Brzegu powołał biegłego sądowego z zakresu pisma ręcznego i okazało się, że szereg dokumentów, w tym wnioski pomocowe za lata 2005-2010 zostały podpisane przez S. M., z tym że we wniosku z 25 maja 2005 r. "Oświadczenie" zostało podpisane również przez M. M. W tym stanie rzeczy organ stwierdził, że M. M. nie składał w latach 2005-2011 do Agencji żadnych wniosków o przyznanie płatności oraz nie uprawiał gruntów zadeklarowanych w przedmiotowych wnioskach, a także nie składał podpisów pod wnioskami o przyznanie płatności. Pomimo, że na jego konto bankowe wpływały nienależne środki pomocowe, nie poinformował o tym fakcie Agencji. W ocenie organu, w tej sytuacji ma zastosowanie przepis art. 28 ust. 1 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173 - zwanej dalej ustawą), według których pomoc i pomoc techniczna, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub przepisy ustawy stanowią inaczej, a właściwość i tryb ustalania kwot pomocy i pomocy technicznej, pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, są określone w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, chyba że przepisy wydane na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 lub pkt 3 stanowią inaczej, jak też art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji dotyczący ustalenia kwot nienależnie pobranych środków publicznych. Dalej, organ przypomniał, że decyzje przyznające płatności za sporne lata zostały uchylone, a postępowanie w tych sprawach umorzono, zatem strona utraciła uprawnienie do uzyskania tych płatności, w związku z czym środki pieniężne w łącznej wysokości 10.774,40 zł, przekazane na rachunek bankowy strony, zostały pobrane bezpodstawnie, co uzasadnia ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności. Ponadto organ wyliczył, że każda z kwot płatności przyznanych w poszczególnych latach przekracza kwotę stanowiącą równowartość 100 euro, tym samym w odniesieniu do płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Organ nie stwierdził również, by wystąpiły przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności. W odwołaniu od powyższej decyzji M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania wznowieniowego. Zarzucił organowi pierwszej instancji, że dokonał ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, nie uchylając uprzednio decyzji w sprawie przyznania płatności. W ocenie odwołującego, decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności została skierowana do podmiotu, który nie był stroną postępowania w sprawie przyznania płatności, ponieważ podpisy pod wnioskami o przyznanie płatności na lata 2005-2010 złożył S. M. Poza tym organ błędnie przyjął, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do wyłączenia obowiązku zwrotu płatności, bowiem płatność została dokonana na skutek błędu organu, ponieważ to on powinien kontrolować, czy wniosek pochodzi od osoby w nim wskazanej. W wyniku rozpoznania odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia 26 lutego 2015 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po zrelacjonowaniu stanu faktycznego wskazał na mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Stwierdził, że dla płatności za 2006 r. zastosowanie ma art. 71 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady(WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (DZ. Urz. WE Nr L 153/30 z dnia 30.04.2004 r.), który stanowi, że w przypadku zaistnienia nienależnych płatności, indywidualny beneficjent środka rozwoju obszarów wiejskich jest zobowiązany do zwrotu kwoty zgodnie z art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001, zaś na podstawie art. 80 ust 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 wszelkie odniesienia do ostatnio przywołanego rozporządzenia będą interpretowane jako odniesienia do tego rozporządzenia i będą rozumiane zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku III. Zgodnie z tabelą odpowiednikiem art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001, jest art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004, według którego w przypadku dokonania należnej płatności, rolnik zwraca kwotę, powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3, po myśli którego odsetki naliczane są za okres między powiadomieniem rolnika o konieczności zwrotu oraz zwrotem lub potrąceniem. Stosownie do ust. 4 art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004, obowiązek zwrotu należnej płatności nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. W sytuacji, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności, obowiązek zwrotu stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności. Wedle zaś ust. 5 cyt. Rozporządzenia obowiązek określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres miedzy datą płatności pomocy, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat, lecz jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany powyżej jest ograniczony do czterech lat. Z kolei do płatności zrealizowanych za lata 2007-2010 stosuje się art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006, który stanowi, że zastosowanie ma art. 73 rozporządzenia nr 796/2004, zaś dla płatności pobranych za rok 2010, z uwagi na uchylenie rozporządzenia nr 796/2004, zastosowanie ma art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1122/2009. W myśl powołanych regulacji, w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca przedmiotową kwotę powiększoną o odsetki. Natomiast obowiązek zwrotu nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. W sytuacji, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności, obowiązek zwrotu stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności. W przypadku płatności finansowanych w całości lub w części ze środków unijnych, przedawnienie obowiązku zwrotu płatności zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95, następuje po 4 latach od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości lub najpóźniej 8 lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości uwzględniając przerwanie okresu przedawnienia. Organ podkreślił, że płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu, który prowadzi działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym o wskazanej powierzchni i przestrzega określonych wymagań w tym zakresie. Organ odwoławczy podkreślił, że wypłacone nienależnie M. M. środki finansowe w ramach systemu wsparcia bezpośrednich pochodzą z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnych oraz z Europejskiego Funduszu Rolnej Gwarancji, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U z 2014 r. poz. 1438), zwanej dalej ustawą o Agencji. M. M. na mocy decyzji z 10 lipca 2006 r., z 18 stycznia 2008 r., z 28 października 2008 r., z 17 listopada 2009 r. i z 19 października 2010 r. uzyskał odpowiednio płatności na rok 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010. Płatności te zostały zrealizowane w dniach: 5 lutego 2007 r. (rok 2006), 21 lutego 2008 r. (rok 2007), 20 listopada 2009 r. (rok 2008), 18 grudnia 2009 r. (rok 2009) oraz 5 listopada 2010 r. (rok 2010). Płatności zostały zrealizowana na rachunek bankowy wskazany przez M. M. prowadzony przez Bank Spółdzielczy w Brzegu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji zauważył, że w sprawie M. M. - w odniesieniu do płatności za lata 2006-2010 - zostały wydane decyzje o uchyleniu decyzji przyznających płatności oraz umorzeniu postępowań administracyjnych. Jednocześnie podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że stroną niniejszego postępowania jest M. M., ponieważ był on adresatem decyzji administracyjnych. Ponadto płatności przekazano na jego konto bankowe. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji wywodził, że co prawda pobrał je S. M., jednak legitymując się pełnomocnictwem działał w imieniu i na rzecz swego syna, a więc obowiązek zwrotu obciąża M. M., mimo że podpisy na wnioskach o przyznanie płatności zostały nakreślone przez S. M. Dalej, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki zawarte w art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 oraz art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009. W rozważnym przypadku nie może być bowiem mowy o błędzie, ponieważ płatności zostały przekazane na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych. Ponadto w chwili wydania decyzji o przyznaniu płatności na lata 2006-2010 organ nie posiadał informacji, że wnioskodawca nie spełnia warunków do ich przyznania. Poza tym analiza stanu konta, co w sytuacji prowadzenia rozsądnej gospodarki finansowej jest podstawową czynnością, winna doprowadzić stronę do wniosku, że przekazane środki nie są mu należne. Zachowanie odwołującego, który nie reagował na fakt przekazywania mu środków przez Agencję, świadczą o tym, że wyrażał dorozumianą zgodę na działanie swego ojca, mające na celu pozyskanie pieniędzy z ARiMR, co w konsekwencji pozwala też przyjąć, że S. M. działał na rzecz syna. W uzasadnieniu zauważono także, że decyzje w sprawie przyznania płatności na lata 2006-2010 zostały doręczone M. M. zgodnie z art. 43 K.p.a. i bez znaczenia pozostaje okoliczność faktycznego ich przekazania stronie. Następnie organ wyliczył, że każda z płatności za poszczególne lata przekracza kwotę stanowiącą równowartość 100 euro, dlatego nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Nie zaistniały również przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, dotyczące przedawnienia z uwagi na upływ dziesięcioletniego terminu liczonego od dnia powiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń. W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę wyżej wskazane daty wypłaty płatności za lata 2006-2009, uznanych następnie za nienależnie pobrane, oraz datę zawiadomienia o wszczęciu postępowania mającego na celu ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności (29 września 2014 r.), stanowiącego pierwsze powiadomienie o nieprawidłowości, należy stwierdzić, że nie minął jeszcze termin dziesięcioletni. Ponadto nie znajduje w sprawie zastosowania termin czteroletni, ponieważ M. M. otrzymał świadczenia na konto bankowe, nie informując o nienależnym charakterze płatności organów Agencji, zatem nie można uznać, że działał w dobrej wierze. Organ odwoławczy stwierdził również, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji błędnie wskazano termin końcowy obliczania przywołanego okresu, powołując się na dzień wydania decyzji o uchyleniu decyzji i umorzeniu postępowania, jednak owa nieścisłość nie wpływa na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Odnosząc się do płatności za rok 2010, organ podał, że zastosowanie w tym przypadku znajduje art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, zgodnie z którym w przypadku płatności finansowanych w całości lub w części ze środków unijnych, przedawnienie obowiązku zwrotu płatności następuje po 4 latach od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości lub najpóźniej 8 lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości uwzględniając przerwanie okresu przedawnienia. W przedmiotowej sprawie za datę dopuszczenia się nieprawidłowości uznać należy dzień realizacji płatności za rok 2010, tj. 5 listopad 2010 r. W związku z tym nie doszło do przedawnienia, gdyż nie upłynął termin czteroletni. W skardze na powyższą decyzję M. M. zarzucił: 1) rażące naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Agencji, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji pomimo, że z obrotu prawnego nie wyeliminowano skutecznie decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za lata 2006-2010, bowiem zostały one doręczone skarżącemu, który nie był wnioskodawcą w tamtych sprawach, a zatem również nie był stroną przedmiotowego postępowania; 2) naruszenie art. 61 § 1 i 3 K.p.a., poprzez przyjęcie, że skarżący jest stroną postępowania wznowieniowego w zakresie uchylenia decyzji w sprawie przyznania płatności z tytułu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za lata 2006-2010 oraz uznanie, że jest stroną w postępowaniu wznowieniowym, bo jest adresatem decyzji administracyjnej w sprawie przyznania płatności; 3) naruszenie przepisów rozporządzenia nr 796/2004 i przepisów rozporządzenia nr 1122/2009, poprzez nieuprawnione przyjęcie, że skarżący był obowiązany do sprawdzania stanu rachunku bankowego, z którego nie korzystał i nie spodziewał się wpływu żadnych środków; 4) brak ustosunkowania się do zarzutu zgłoszonego w odwołaniu w zakresie wskazania podstawy prawnej nakładającej na skarżącego obowiązek informowania ARiMR o fakcie wpłynięcia środków finansowych przesyłanych przez Agencję; 5) naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez przyjęcie, że S. M. działał pomimo braku formalnego pełnomocnictwa w imieniu syna, na co skarżący wyrażał dorozumianą zgodę, celem pozyskania pieniędzy z ARiMR, oraz poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak i brak konsekwencji w uzasadnieniu stanu faktycznego; 6) nieuwzględnienie przy rozstrzygnięciu sprawy, że środki finansowe z rachunku bankowego skarżącego pobierał jego ojciec, który posiadał umocowanie do tego rachunku udzielone jedynie do środków zgromadzonych, a nie do środków uzyskanych przez pełnomocnika w wyniku sfałszowanego podpisu, co do których to środków skarżący jako właściciel rachunku nie posiadał wiedzy; 7) naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który narusza zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi w istocie powtórzenie argumentów uzasadnienia decyzji pierwszej instancji; 8) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób sprzeczny z przepisami prawa, a w szczególności poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zaskarżenia decyzji Kierownika Powiatowego. W związku z tymi zarzutami skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Brzegu i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także domagał się zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący wniósł również o zwolnienie od kosztów sądowych oraz wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że skarżona decyzja rażąco narusza przepisy prawa, bowiem z obrotu prawnego nie zostały wyeliminowane decyzje przyznające płatności. Organ wykazał się niekonsekwencją, bo w decyzji z dnia 6 lutego 2014 r., nr [...], uchylając decyzję Kierownika Biura Powiatowego w Lewinie Brzeskim i umarzając postępowanie - stwierdził, że skoro skarżący nie składał podpisów pod wnioskiem o przyznanie płatności, to nie mógł być wnioskodawcą oraz stroną postępowania, o której mowa w art. 61 § 1 i 3 K.p.a. Zaakcentował także, że pomimo złożenia wniosku częściowo spersonalizowanego - wystawionego na jego dane - podpis na wniosku nie jest jego podpisem, tym samym nie mógł być stroną postępowania o przyznanie płatności, jak również postępowania wznowieniowego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zmienił stanowisko i obecnie twierdzi, że w odniesieniu do płatności za lata 2006-2010 zostały wydane decyzje o uchyleniu prawomocnych decyzji w sprawie przyznania płatności oraz umorzeniu postępowań administracyjnych, lecz nie odnosi się do kwestii, czy w wyniku wydania tych decyzji i doręczenia ich skarżącemu, skutecznie wyeliminowano z obrotu prawnego prawomocne decyzje o przyznaniu płatności. W ocenie skarżącego, organ pierwszej instancji błędnie i nielogicznie ocenił stan faktyczny sprawy, stwierdzając, że S. M. działał w jego imieniu, na co miał dorozumianą zgodę. Takie stanowisko świadczy o błędnym uzasadnieniu decyzji, co narusza podstawowe zasady K.p.a. Skarżący podniósł również, że organ nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, w tym nie ustosunkował się do zarzutu braku podstawy prawnej do zobowiązania go do przekazywania Agencji informacji o wpływie środków finansowych przekazywanych przez nią na jego konto. Nadto pominął istotną okoliczność, że skoro skarżący nie spodziewał się pieniędzy na rachunku, to rachunku nie kontrolował, to nie ma żadnego znaczenia argument o prowadzeniu rozsądnej gospodarki finansowej. Wywiódł, że w tej sytuacji brak było podstaw do żądania od skarżącego zwrotu wypłaconych środków, których nie pobrał. Podkreślił też skarżący, że z orzecznictwa NSA wynika, iż dochodzenie nienależenie pobranych środków może nastąpić jedynie od podmiotu, który je rzeczywiście podjął. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Op 181/15, referendarz sądowy WSA w Opolu zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w zakresie obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w części przekraczającej 100 zł, w pozostałym zakresie oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem procesowym z dnia 17 sierpnia 2015 r. skarżący ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zajęcie wynagrodzenia za pracę. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Op 181/15, WSA w Opolu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego podtrzymał argumentację skargi i wnioski w niej zawarte. Natomiast pełnomocnik organu podtrzymał wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę. Akcentował, że stroną postępowania jest M. M., a nie jego ojciec S. M. Wyjaśnił także, że decyzje podjęte w trybie wznowieniowym, którymi uchylono decyzje przyznające płatności i umorzono postępowanie, nie były przez skarżącego zakwestionowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie przypomnieć trzeba, że przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu z dnia 26 lutego 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 26 listopada 2014 r. o ustaleniu M. M. wysokości nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych kwocie łącznej 10.774,40 zł, a także o nakazie zwrotu tej kwoty w terminie 60 dni od doręczenia rozstrzygnięcia, z jednoczesnym wskazaniem, że w przypadku braku uiszczenia tej kwoty w wyznaczonym terminie, od dnia następującego po jego upływie zostaną naliczone odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych. Precyzyjne określenie przedmiotu zaskarżenia stało się konieczne w celu wyjaśnienia, że Sąd oceniał w przedmiotowej sprawie działania organów administracyjnych podejmowane w toku postępowania dotyczącego ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności i w tym zakresie nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Wbrew oczekiwaniu skarżącego, Sąd - z uwagi na wskazane związanie granicami danej sprawy - nie mógł objąć swą kontrolą postępowania nadzwyczajnego, w wyniku którego uchylono decyzje przyznające skarżącemu płatności i umorzono postępowania administracyjne w tym zakresie. Zatem, podnoszona w skardze argumentacja, podważająca prawidłowość prowadzonych postępowań wznowieniowych i sformułowanych w nich stanowisk, nie mogła zostać uwzględniona. Materialnoprawną podstawę wydania przedmiotowej decyzji stanowił art. 29 ust. 1 cyt. wyżej i obowiązującej w dacie orzekania przez organ odwoławczy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nadal zwanej w skrócie "ustawą o Agencji", zgodnie z którym organ - właściwy miejscowo kierownik biura powiatowego Agencji - ustala w drodze decyzji administracyjnych, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej lub krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej lub finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Środkiem odwoławczym od takiej decyzji jest odwołanie do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji, jako organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 9 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji). Orzeczenie o obowiązku zwrotu nienależnie uzyskanych płatności ma swoje podstawy również w przepisach unijnych. Nienależnie pobrane środki publiczne dotyczyły płatności za lata 2006-2010, prawidłowo organy wskazały, że odnośnie lat 2006-2009 zastosowanie znajduje przepis art. 73 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004, w myśl którego w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3, po myśli którego odsetki naliczane są za okres pomiędzy powiadomieniem rolnika o konieczności zwrotu oraz zwrotem lub potrąceniem. Stosowana stopa odsetek jest obliczana zgodnie z przepisami prawa krajowego, lecz nie jest ona niższa niż stopa procentowa stosowana w przepisach krajowych w odniesieniu do przypadków zwrotu kwot pieniężnych. Z kolei, odnośnie płatności pobranych za rok 2010 - z uwagi na uchylenie z dniem 1 stycznia 2010 r. ww. rozporządzenia nr 796/2004 - zastosowanie znajduje przepis art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, zgodnie z którym w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca przedmiotową kwotę powiększoną o odsetki naliczone zgodnie z ust. 2, czyli za okres między terminem zwrotu płatności przez rolnika wyznaczonym w nakazie odzyskania środków, który nie może przekraczać 60 dni, a datą zwrotu lub odliczenia. Stosowana stopa odsetek obliczana jest zgodnie z przepisami prawa krajowego, ale nie jest niższa niż stopa procentowa stosowana na mocy przepisów krajowych przy odzyskiwaniu kwot. Przyjdzie odnotować, że w ramach kontroli postępowania prowadzonego na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji chodzi o zbadanie, czy w danej sprawie mamy do czynienia z nienależnym lub nadmiernym pobraniem środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków występuje wówczas, gdy środki te zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnych i nastąpi ich wypłata, a następnie decyzja ta zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Natomiast środków tych należy dochodzić od podmiotu, który je otrzymał. W omawianym postępowaniu zadaniem właściwego organu nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne (czy nastąpiło ostateczną decyzją administracyjną) i czy decyzja organu pierwszej instancji została skierowana do właściwego podmiotu. Zatem, w postępowaniu uregulowanym w art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji, czyli postępowaniu odrębnym od postępowania o przyznanie płatności, należy zbadać, czy dana kwota stanowi kwotę nienależnie lub nadmiernie pobranych środków i czy nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość żądania zwrotu. Dokonując kontroli kwestionowanych decyzji w tak określonych granicach, Sąd w pierwszym rzędzie badał, czy stan faktyczny został wyjaśniony w sposób dostateczny, i w tym zakresie nie stwierdził żadnych braków. W decyzjach organy poruszyły wszystkie istotne kwestie dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonały oceny zgromadzonych dowodów, a inne stanowisko skarżącego co do tej oceny nie świadczy o naruszeniu art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżącemu zostały wypłacone środki publiczne - z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych - z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy, w łącznej wysokości 10.774,40 zł. W tym zakresie należy dostrzec, że organ podał wadliwą kwotę, gdyż powinna ona wynosić 10.794, 40 zł, jednakże wadliwość ta nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Wysokość przyznanych środków wynika z decyzji organu: z dnia 10 lipca 2006 r., na mocy której przyznał płatność na rok 2006 w łącznej wysokości 2.173,60 zł; z dnia 18 stycznia 2008 r. w wysokości 2.158,00 zł (na rok 2007); z dnia 28 października 2008 r. w wysokości 2.756,00 zł (na rok 2008); z dnia 17 listopada 2009 r., w wysokości 1.820,00 zł (na rok 2009) oraz z dnia 19 października 2010 r. w wysokości 1.886,80 zł (na rok 2010), w łącznej wysokości 10.794, 40 zł. Powyższe decyzje, na skutek przeprowadzonego z urzędu postępowania wznowieniowego, zostały uchylone decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 4 sierpnia 2014 r., zaś postępowanie w sprawie przyznania tych płatności umorzono. Konsekwencją powyższego było wszczęcie przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych przez skarżącego środków finansowych, a następnie wydanie w dniu 26 listopada 2014 r. - w tym przedmiocie - decyzji, w której określono wysokość nienależnie pobranych świadczeń, podlegających zwrotowi. Uwzględniając powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, organy administracyjne zasadnie uznały, że skarżący utracił prawo do uzyskania płatności za lata 2006-2010, skoro decyzje przyznające te świadczenia zostały usunięte z obrotu prawnego. Prawidłowe jest zatem stanowisko organów, że przyznane i wpłacone skarżącemu płatności, jako nienależnie pobrane, podlegają zwrotowi. Na rozprawie potwierdzono, że uchylone w trybie nadzwyczajnym decyzje przyznające płatności nie zostały zaskarżone, a więc stały się ostateczne. Dlatego Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego o braku skutecznego wyeliminowania decyzji o przyznaniu płatności. Z zarzutem w tym zakresie wiąże się bezpośrednio zarzut kolejny, dotyczący nieprawidłowego uznania skarżącego za stronę postępowania wznowieniowego. I z tym poglądem nie sposób się zgodzić. Niewątpliwie, w decyzjach o przyznaniu płatności uznano za stronę postępowania M. M., do którego decyzje zostały skierowane. Konsekwentnie, stroną postępowania wznowieniowego zmierzającego do wyeliminowania z obrotu prawnego takich decyzji powinna być osoba ujawniona jako ich adresat, ponieważ właśnie na podstawie tych decyzji nabyła ona prawa i określone obowiązki. Tak się też stało w rozważanym przypadku, ponieważ skarżący jest adresatem decyzji wydanych w tym trybie. Inną natomiast rzeczą jest, czy w podjętych decyzjach przyznających świadczenia prawidłowo uznano, że M. M. powinien być stroną postępowania. Wyjaśnieniu tej właśnie kwestii służyły prowadzone z urzędu postępowania nadzwyczajne. Dokonując dalszej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy administracji trafnie uznały, że w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiły przesłanki zwalniające skarżącego z obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności. W przypadku płatności za lata 2006-2009 zastosowanie znajduje przepis art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004, który stanowi, że obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Podobna regulacja dotyczy płatności za 2010 r., do której zastosowanie ma art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009. W myśl tego przepisu, obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności. Nie ulega zatem wątpliwości, że możliwość wyłączenia obowiązku zwrotu nienależnie dokonanej płatności wymaga co do zasady spełnienia łącznie dwóch wymienionych w nim przesłanek. Po pierwsze, płatność dokonana musi być na skutek błędu organu, po wtóre zaś, błąd jest tego rodzaju, że nie mógł zostać wykryty przez rolnika Odnosząc przytoczone przepisy do realiów przedmiotowej sprawy, zasadnie w decyzjach wywodzono, że w rozważanej sytuacji nie mamy do czynienia z pomyłką organu czy błędem, który nie mógłby zostać wykryty przez skarżącego. W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że błędem organu jest m.in. zastosowanie błędnych stawek czy popełnienie błędów rachunkowych. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny jest jasny i nie wzbudza wątpliwości zarówno co do osoby winnej wydania wadliwych decyzji, jak i bezpodstawnej wypłaty płatności. W kontrolowanym postępowaniu istotnym faktem jest to, że przyznane płatności były przekazywane M. M. na wskazane przez niego konta, dlatego powinien te płatności zwrócić. Dowody zgromadzone w sprawie, a to zeznania skarżącego, opinia biegłego z zakresu badań pisma i dokumentów oraz oświadczenie żony skarżącego potwierdzają, że w latach 2006-2010 o dopłaty faktycznie występował S. M., podpisując stosowne dokumenty imieniem i nazwiskiem syna. Skarżący nie składał i nie podpisywał wniosków o przyznanie płatności oraz nie uprawiał w tym czasie gruntów zadeklarowanych w tych wnioskach. O powyższych okolicznościach organ pierwszej instancji dowiedział się już po wydaniu decyzji przyznających płatności i po wypłacie tych płatności na podstawie ostatecznych decyzji, tak więc nie może tu być mowy o pomyłce organu. Natomiast popełniony błąd mógł być, w ocenie Sądu, wykryty przez rolnika, bo - jak przekonująco wywodził organ odwoławczy - z doświadczenia życiowego wynika, że osoby posiadające konta bankowe znają ich stan i wykazują co najmniej zainteresowanie w przypadku znacznego przysporzenia majątkowego. Wobec tego za nieprzekonujące Sąd uznał wyjaśnienia M. M. odnośnie braku wiedzy, z jakiego tytułu sporne środki z Agencji zostały mu przyznane, tym bardziej, że zapoznał się z odebranymi przez żonę decyzjami przyznającymi płatności za rok 2009 i 2010, z których wynikała wysokość tych płatności i źródło ich pochodzenia. Łatwo więc było je zidentyfikować (wykryć). W efekcie tego, skarżący wiedział też, że środki z Agencji mają nienależny charakter, bo - jak stwierdził - nie składał wniosków pomocowych. Ponadto Sąd uznał, że ustalony niewadliwie stan faktyczny wskazuje również na niewystępowanie w rozpoznawanym przypadku przesłanek niwelujących obowiązek zwrotu płatności, o których mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia 796/2004. Obowiązek ten ustaje wówczas, gdy okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia rolnika przez właściwe organy o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż 10 lat, jednakże jeśli beneficjent działa w dobrej wierze, okres ten jest ograniczony do czterech lat. W przedmiotowej sprawie wypłata płatności za lata 2006-2009, uznanych następnie za nienależnie pobrane, nastąpiła w dniach: płatność za rok 2006 - 5 lutego 2007 r., płatność za rok 2007 - 21 lutego 2008 r., płatność za rok 2008 - 20 listopada 2009 r., płatność za rok 2009 - 18 grudnia 2009 r., płatność za rok 2010 - 5 listopada 2010 r., natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania mającego na celu ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności, stanowiące pierwsze powiadomienie o nieprawidłowości pochodzi z dnia 29 września 2014 r. Skoro zatem pierwsza płatność nastąpiła w dniu 5 lutego 2007 r., to nie upłynął termin dziesięcioletni, o jakim mowa w art. 73 ust. 5 ww. rozporządzenia. Prawidłowo też organy przyjęły, że nie ma zastosowania w sprawie czteroletni termin, skoro M. M. po otrzymaniu środków z Agencji na konto bankowe, nie podjął żadnych działań w celu wyjaśnienia powodów dokonania na jego rzecz nieuprawnionej wpłaty. Nie można zatem uznać, że działał w dobrej wierze. W wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r., (sygn. akt II GSK 1209/11, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA), trafnie Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że "dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu, że podmiotowi przysługuje prawo czyli, że działał zgodnie z prawem. Może to być więc błędne, ale w danych okolicznościach usprawiedliwione przekonanie, że działa zgodnie z prawem. Dobra wiara jest oparta na przesłankach obiektywnych, wywodzących się ze stosunku będącego podstawą i przyczyną konkretnego stanu faktycznego. W dobrej wierze jest ten kto powołuje się na pewne prawo lub stosunek prawny mniemając, że to istnieje, choćby mniemanie to było błędne jeżeli tylko błędność mniemania należy w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwioną. W złej wierze jest ten kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w danych okolicznościach nie można uznać za usprawiedliwiony. (...) Zła wiara występuje gdy brak świadomości o nieistnieniu pewnego prawa lub stosunku jest .>>wynikiem niedbalstwa, niezachowania normalnej w danych okolicznościach stosowności<<". W złej wierze działa natomiast ten, kto nie wie o prawie, ale należy przyjąć, że wiedziałby, gdyby się zachował należycie, a więc gdyby w konkretnej sytuacji postępował rozsądnie i zgodnie z zasadami współżycia społecznego. Tak rozumianej "dobrej wiary" nie sposób przypisać skarżącemu, który miał świadomość, że nie składał wniosków o przyznanie płatności, a mimo to przez kilka lat akceptował fakt przekazywania ich na swoje konto i jednocześnie nie poinformował Agencji o tej okoliczności. Sąd w pełni popiera argumentację Dyrektora Oddziału Regionalnego ARMiR, wedle której bez znaczenia dla powyższej oceny jest okoliczność, jak M. M. rozporządzał swoim kontem i kogo upoważnił do pobierania środków z tego konta. Z istoty pełnomocnictwa udzielonego S. M. wynika bowiem, że działał on w imieniu i na rzecz syna. Sąd nie uwzględnił przy tym argumentu o niezwłocznym powiadomieniu Agencji o fałszowaniu podpisów i pobieraniu nienależnych środków przez S. M. Powiadomienie to miało miejsce w 2012 r., a - jak wskazano wyżej, skarżący wiedział, że nie składał wniosku o przyznanie płatności. Zapoznał się też z decyzjami w sprawie dopłat w latach 2009-2011. Zdaniem Sądu, podzielić także należało stanowisko organów, że w odniesieniu do płatności przyznanej skarżącemu za rok 2010 zastosowanie w sprawie znalazł art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L 312, s. 1), zgodnie z którym w przypadku płatności finansowanych w całości lub w części ze środków unijnych, przedawnienie obowiązku zwrotu płatności następuje po 4 latach od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości lub najpóźniej 8 lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, uwzględniając przerwanie okresu przedawnienia. W przedmiotowej sprawie za datę dopuszczenia się nieprawidłowości uznać należy dzień realizacji płatności za rok 2010, tj. 1 marca 2011 r. W związku z tym, również i w zakresie powyższej płatności, nie doszło do przedawnienia, gdyż w dacie orzekania przez organ odwoławczy nie upłynął termin czteroletni. Prawidłowo również organy wskazały, że do należności z tytułu nienależnie pobranych płatności ustalonych zaskarżoną decyzją, z mocy art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, wynosi 60 dni. W kontrolowanej sprawie zastosowanie ma również art. 56 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, określający stawkę odsetek za zwłokę. W przypadku niewpłacenia wskazanej kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności w terminie 60 dni od daty doręczenia decyzji, od dnia następującego po upływie ww. terminu do dnia zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, od ustalonej kwoty nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Nadto Sąd podzielił stanowisko, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Zgodnie bowiem z art. 54 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1306/2013, w należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą zadecydować o zaprzestaniu odzyskiwania od beneficjenta pomocy lub środka wsparcia, jeżeli kwota nie przekracza 100 euro. W rozpatrywanym przypadku stwierdzić należy, że każda z kwot płatności, jak prawidłowo obliczyły organy, przekracza kwotę stanowiącą równowartość 100 euro. W świetle powyższych rozważań, słusznie uznał organ odwoławczy, że w sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające odstąpienie od dochodzenia pobranych środków pieniężnych. Stąd, M. M. zobowiązany jest do zwrotu otrzymanych płatności w łącznej wysokości wskazanej w decyzji. Kwota ta stanowi sumę płatności przyznanych na mocy decyzji, które w ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego zostały następnie uchylone, a postępowanie w tych sprawach umorzono w całości, co oznacza, że jest to kwota wypłacona bez podstawy prawnej, czyli nienależna w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji. W konsekwencji, w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie naruszył powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, działając w niniejszej sprawie na podstawie wskazanych w decyzji przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, ponieważ wyjaśnia wszystkie istotne i niezbędne kwestie dla załatwienia sprawy. Organ drugiej instancji dokonał prawidłowej jego oceny, zgodnie z podstawową zasadą postępowania dowodowego, tj. zasadą swobodnej oceny dowodów. Przeprowadzona ocena materiału dowodowego znalazła swój wyraz w obszernym uzasadnieniu skarżonej decyzji i - zdaniem Sądu - jest ona prawidłowa. W sprawie nie może być wątpliwości, że Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy, uznając decyzję pierwszoinstancyjną za prawidłową. Równocześnie przyjdzie zauważyć, że w świetle przedstawionych rozważań, nieodniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutu odwołania dotyczącego braku prawnego obowiązku informowania Agencji o wpływie na konto skarżącego spornych środków, nie miało wpływu na wynik sprawy. Natomiast przemilczenie przez skarżącego okoliczności otrzymania nienależnych środków słusznie zostało uwzględnione przy ocenie jego zachowania i postawy w kontekście przesłanek zwalniających z obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę.