II SA/Op 183/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 21 marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie robót budowlanych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. S. (dalej też skarżący), reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawnego N. K., jest postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej też organ odwoławczy lub w skrócie: OWINB) z dnia 21 marca 2019 r. nr. [...] uchylające w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej też organ I instancji lub w skrócie: PINB) nr [...] z 15 stycznia 2019r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych na elewacji od strony podwórza budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] wraz z przebudową werandy przynależącej do lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z przebudową werandy oraz remontem tarasu w poziomie [...] piętra na działkach nr a i nr b k.m. [...], obręb [...]. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Po przeprowadzanej 7 listopada 2017 r. kontroli organ I instancji prowadził z urzędu postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych przez M. S. polegających na rozbudowie przybudówki w poziomie lokalu mieszkalnego nr [...], remontu elewacji części niższej budynku od strony podwórza wraz z wymianą stolarki okiennej oraz remontu tarasu w poziomie [...] piętra w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] w [...] na działkach nr a i nr b k.m. [...], obręb [...]. Postanowieniem z 6 kwietnia 2018 r. PINB, w trybie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.- dalej: Prawo budowlane lub w skrócie: P.b.), nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości i zgodności z obowiązującymi przepisami wykonanych robót budowlanych na elewacji od strony podwórka wraz z przebudową werandy przynależnej do wyżej wymienionego lokalu. Jednocześnie organ nadzoru budowlanego zobowiązał M. S. do przedłożenia dokumentu poświadczającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, albowiem inwestycja obejmowała części wspólne budynku. W toku prowadzonego postępowania Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przedłożył organowi I instancji kopie projektów uchwał z zebrania właścicieli lokali z 26 lipca 2018 r. w przedmiocie przyjęcia wykonanych przez M. S. robót budowlanych na elewacji od strony podwórka wraz z przebudową werandy przynależącej do lokalu mieszkalnego nr [...], remontu na poziomie [...] piętra (nr [...]) oraz w przedmiocie złożenia przez M. S. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością wspólną w [...] przy ul. [...] na cele budowlane (nr [...] ). Jak wynika z treści dokumentów uchwały o wnioskowanej treści zostały odrzucone. W dniu 29 listopada 2018r. pełnomocnik skarżącego, przedłożył PINB żądaną przez organ ekspertyzę techniczną budynku oraz kopię pozwu z 29 listopada 2018 r. skierowanego do Sądu Rejonowego w [...] o wydanie orzeczenia zobowiązującego Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej do zawiadomienia właścicieli lokali członków wspólnoty mieszkaniowej o zwołaniu zebrania ogółu właścicieli lokali. W piśmie przewodnim wskazał, że zainicjowany proces cywilny, z uwagi na określony w nim porządek obrad pozwoli "na poddanie pod głosowanie uchwał w brzmieniu pozytywnym, jak i negatywnym" tj. w przedmiocie zatwierdzenia/odmowy zatwierdzenia wykonanych przez M. S. robót budowlanych na elewacji od strony podwórka wraz z przebudową werandy przynależącą do lokalu mieszkalnego nr [...] oraz remontem tarasu w poziomie [...] piętra budynku przy ul. [...] w [...] oraz złożenia/odmowy złożenia przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w [...] oświadczenia o dysponowaniu przez M. S. nieruchomością przy ul. [...] na cele budowlane. W związku z powyższym pełnomocnik inwestora wystąpił do organu o wydłużenie terminu do przedłożenia dokumentu poświadczającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do dnia 31 marca 2019 r. PINB postanowieniem z 15 stycznia 2019 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.- dalej: K.p.a.), zawiesił prowadzone postępowanie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia po przedstawieniu przebiegu postępowania wskazał podstawy prawne swojego rozstrzygnięcia. W ocenie organu I instancji, okoliczność złożenia do sądu powszechnego pozwu uzasadniała zawieszenie postępowania prowadzonego w sprawie samowoli budowlanej. Takie rozstrzygnięcie stanowi, w ocenie organu, zagadnienie wstępne. Wskazał, iż prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest podstawową kwestią dla dalszego procedowania w sprawie. Bez ustalenia tej okoliczności organ nie może podjąć dalszych czynności. W szczególności niemożliwym jest ustalenie czy w sprawie należy zastosować tryb naprawczy przewidziany przepisami prawa budowlanego czy też nakazać przywrócenie stanu poprzedniego lub rozbiórkę obiektu. Zdaniem PINB, "podjęcie decyzji przez organ na obecnym etapie postępowania byłoby niesłuszne i mogłoby spowodować nieodwracalne skutki, również w sferze finansowej". Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości [...] w [...], reprezentowana przez Prezesa Zarządu Wspólnoty – K. S. Zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., i art. 80 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia opisała szczegóły przeprowadzonej przez skarżącego inwestycji, akcentując, iż realizował je bez wiedzy i zgody Wspólnoty Mieszkaniowej w budynku. W ocenie wspólnoty, przedmiot postępowania przed Sądem Rejonowym w [...] nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia postępowania w zakresie robót budowlanych wraz z przebudową werandy przynależącej do lokalu mieszkalnego nr [...] oraz remontu tarasu. Postanowieniem z 21 marca 2019 r. OWINB, uchylił zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji opisał szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazał, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 Prawa budowlanego niezbędne jest ustalenie, kto dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Postępowanie naprawcze nie może się ograniczać wyłącznie do badania zgodności wykonanych robót z przepisami technicznymi, pomijając kwestię tytułu prawnego do obiektu inwestycji. OWINB podkreślił, iż ustalenie czy inwestor posiadał zgodę współwłaścicieli obiektu jest jednym z elementów umożliwiających przeprowadzenie postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Wskazał również na okoliczności podnoszone przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej, iż M. S. nie uzyskał oraz nie uzyska zgody na zrealizowaną inwestycję. Nadto zwrócił uwagę, że "w sądzie cywilnym nie toczy się postępowanie sądowe w zakresie uzyskania tzw. zgody zastępczej, tylko w sprawie dotyczącej wydania orzeczenia o zwołaniu zebrania ogółu właścicieli lokali budynku przy ul. [...] ". Tym samym, jeżeli zapadnie prawomocne orzeczenie skutkować ono będzie wyłącznie zwołaniem zebrania członków wspólnoty mieszkaniowej, ale wobec jednoznacznego stanowiska przedstawianego PINB, inwestor nie otrzyma akceptacji przeprowadzonych robót budowlanych na częściach wspólnych. OWINB przytoczył przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych akcentujące, że brak możliwości żądania od inwestora w trybie art. 51 Prawa budowlanego złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie oznacza, że możliwe jest przeprowadzenie postępowania naprawczego, w sytuacji, gdy inwestor nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości. M. S. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego N. K., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wyżej wymienionemu rozstrzygnięciu OWINB zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz zażądał uchylenia postanowienia w całości, zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Dodatkowo na podstawie art. 62 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed Sąd administracyjny (Dz. U. 2018 poz. 1302, ze zm.; dalej też w skrócie p.p.s.a). wniósł o wstrzymanie wykonania w całości postanowienia organu II instancji, a w przypadku odmowy wstrzymania wykonania postanowienia przez organ, na podstawie art. 62 § 3 p.p.s.a. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. W ocenie skarżącego, orzeczenie, które zapadnie w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Rejonowym w [...] będzie miało wpływ na wynik postępowania naprawczego prowadzonego w odniesieniu do inwestycji zrealizowanej przez skarżącego. Niezależnie od wyniku głosowania w trakcie zebrania Wspólnoty Mieszkaniowej, inwestor będzie mógł zaskarżyć podjęte na nim uchwałę do sądu powszechnego. W związku z powyższym zasadne było zawieszenie postępowania przez PINB w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dodatkowo wskazał, iż inwestor "przekonał kilku członków Wspólnoty Mieszkaniowej do racjonalności legalizacji jego przedsięwzięcia". W odpowiedzi na skargę, OWINB podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi. Organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia. Postanowieniem z 12 czerwca 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wskazał, iż przedmiotem ochrony tymczasowej z art. 61 p.p.s.a. mogą być wyłącznie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Za taki akt nie jest w orzecznictwie uznawane postanowienie o uchyleniu postanowienia o zawieszeniu postępowania. Jako takie nie przyznaje ono stronie żadnych uprawnień i nie nakłada na nich żadnych obowiązków podlegających wykonaniu. Zaskarżone postanowienie wywołuje jedynie skutki procesowe, stwierdzając brak przejściowej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania - przypis sądu). To z kolei oznacza, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego oraz materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. W zakresie dokonywanej oceny legalności nie może jednak wykraczać poza sprawę, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie i kontrolować legalności działań organów, które nie są związane ze sprawą w jej znaczeniu przedmiotowym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. W granicach tak określonej kontroli Sąd ocenia stan faktyczny i prawny na dzień wydania zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Na zasadzie art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. W takim też trybie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga. W świetle zarzutów skargi należało dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze treść art. 97 § 1 pkt 4. Zgodnie z tym artykułem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne, o którym mowa wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż zagadnienie wstępne to zagadnienie, które wyłania się w toku postępowania administracyjnego, a jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu. Natomiast rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, istnieje nadto zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądy Administracyjnego z 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1011/14, opubl. tak jak wszystkie niżej powołane orzeczenia w CBOSA na stronach internetowych NSA pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Oznacza to, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia wstępnego przez ten inny organ lub sąd stanowi konieczny warunek wydania decyzji przez organ w postępowaniu, przed którym wyłoniło się zagadnienie wstępne. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o istnieniu takiej zależności, która musi mieć charakter bezpośredni, przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Zależność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie może być utożsamiana z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Z istnieniem kwestii prejudycjalnej mamy do czynienia wówczas, gdy brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2018 r., II OSK 2819/18, z 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 931/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 8 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 29/19; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1643/18,; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 71/19). Zgodnie z art. 4 P.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Treść art. 51 Prawa budowlanego nie wiąże sposobu zakończenia postępowania naprawczego z uprzednim żądaniem od inwestora złożenia oświadczenia o posiadaniu przez niego prawa do terenu na cele budowlane, co nie oznacza, że nie jest to okoliczność istotna prawnie. Konsekwencją braku jednoznacznego odwołania wyżej wymienionego przepisu do art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. jest to, że organ samodzielnie winien ustalić czy inwestor dysponował, względnie dysponuje prawem do nieruchomości na cele budowlane. W przypadku ustalenia, że inwestor prawa takiego nie posiada należy wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., gdyż jakiekolwiek czynności bądź roboty budowlane o jakich mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. nie są w stanie doprowadzić do wyeliminowania zasadniczego braku realizowanych robót budowlanych, jakim jest brak prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeżeli w sprawie zaistnieje sytuacja, w której nie będzie podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, to uzasadnione będzie nałożenie obowiązku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., a podstawą rozstrzygnięcia będzie ustalenie, że inwestor nie posiada i nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 243/17). Podobnie w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 607/17 wyrażono pogląd, że skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 51 ust. 7 P.b. Różnica, jaka w tym zakresie występuje, polega na tym, że stosownie do przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, natomiast w postępowaniu naprawczym musi się to odbyć według reguł ogólnych, a więc przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości wskazujący na uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych (por. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 490/13, z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2426/12). Niespełnienie tego wymogu skutkuje, w myśl art. 35 ust. 4 ustawy P. b. odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadkach objętych postępowaniem legalizacyjnym albo naprawczym - zastosowaniem sankcji określonych, odpowiednio, w art. 48 ust. 4 albo art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanej sprawy wskazać należy, iż stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe. Przed wydaniem postanowienia przez PINB z akt sprawy organu I instancji wynikało, iż skarżący nie miał zgody na dysponowanie nieruchomością wspólną na cele budowlane. Potwierdzają tę okoliczność również uchwały z 26 lipca 2018 r. Wspólnoty Mieszkaniowej. Z kopii pozwu przedłożonej przez pełnomocnika skarżącego do akt PINB wynika, iż domaga się on zobowiązania Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej do zawiadomienia właścicieli lokali członków wspólnoty mieszkaniowej o zwołaniu zebrania ogółu właścicieli lokali. W sytuacji, gdy zapadnie orzeczenie zgodne z treścią pozwu zostanie zwołane zebranie o określonym w pozwie przebiegu. Uprawomocnienie się takiego wyroku nie będzie w sposób bezpośredni miało wpływu na wydanie rozstrzygnięcia w toku prowadzonego postępowania naprawczego. W konsekwencji nie będzie ono stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniającego zawieszenie z urzędu przez organ prowadzonego postępowania. Sąd podziela argumentację OWINB wskazującą, iż postępowanie cywilne nie odnosi się do wydania przez sąd powszechny tzw. zgody zastępczej, a jedynie umożliwia ponownie zwołanie zebrania członków Wspólnoty Mieszkaniowej, którzy już raz wyrazili swoje stanowisko w uchwałach z 26 lipca 2018 r. ewentualnie i w dalszej kolejności umożliwi zaskarżenie uchwał. W sprawie nie występuje zależność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy prowadzonej przez organ w trybie art. 51 P.b., jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, a wydaniem orzeczenia w wyżej wymienionym zakresie. W aktach sprawy znajdują się dokumenty, wskazujące na to, że inwestor nie dysponował i nie dysponuje prawem do nieruchomości na cele budowlane. Brak orzeczenia, które zapadnie w sprawie zainicjowanej pozwem z 29 listopada 2018 r. nie uniemożliwia wydania rozstrzygnięcia przez PINB w toku czynności postępowania naprawczego. Inaczej mówiąc organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie naprawcze w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. może we własnym zakresie w jego toku ustalać okoliczności wykazania się przez inwestora prawem, o jakim stanowi art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., a nie odsyłać strony do innego postępowania administracyjnego lub sądowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.