II SA/Op 184/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2007 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. W punkcie 4 wniosku z dnia 12 maja 2004 r. D. A. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu o przyznanie i wypłatę zasiłku celowego z przeznaczeniem "na dojazdy do gabinetów lekarskich, na zabiegi i zabiegi rehabilitacyjne" oraz zasiłku celowego "na przejazd do Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej w P.". W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż otrzymuje świadczenie rentowe w kwocie 799,28 zł, z czego dochód stanowi kwota 706,08 zł przeznaczona na utrzymanie trzech osób. Podał, iż ponosi miesięcznie następujące wydatki: za prąd (147,13 zł), wodę i ścieki (co drugi miesiąc 93,09 zł), gaz (co drugi miesiąc 30 zł), telefon (68,37 zł), na lekarstwa i specyfiki lecznicze (w kwietniu 2004 r. - 103,85 zł), rata za samochód (338,21 zł), bilety szkolne MZK, opłaty oraz koszty kwartalne, takie jak wywóz nieczystości i inne. Wyjaśnił także, że jako osoba niepełnosprawna korzysta z samochodu, który w jego przypadku pełni rolę wózka inwalidzkiego, i w związku z tym ponosi koszty związane z jego eksploatacją. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu decyzją z dnia 31 maja 2004 r., nr [...], przyznał D. A. specjalny zasiłek celowy na dofinansowanie dojazdów do gabinetu lekarskiego na zabiegi i rehabilitację w wysokości 50 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło w całości powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu - po ponownym rozpoznaniu wniosku - przyznał D. A. specjalny zasiłek celowy na dofinansowanie dojazdu na rehabilitację do P. w wysokości 80 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w 2004 r. na realizację zadań własnych otrzymał środki w wysokości 92025 zł, z których po dokonaniu podziału na pokrycie części lub całości kosztów: leczenia, pobytu dzieci w żłobku lub przedszkolu, dożywiania osób bezdomnych i niepełnosprawnych oraz dzieci w szkole, a także koszty pogrzebu, na zasiłki celowe i specjalne przeznaczono kwotę ok. 50.000 zł, co przy wypłacie 600 świadczeń daje średnio zasiłki w kwocie ok. 80 zł na rodzinę. Organ podkreślił, iż w pierwszej kolejności pomocą objęte są osoby i rodziny bez dochodu lub których dochód nie przekracza kryterium dochodowego. W szczególnie uzasadnionych wypadkach osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium ustawowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy. Z uwagi na powyższe organ przyznał D. A. specjalny zasiłek celowy w wysokości 80 zł (średnia wysokość przyznawanych zasiłków celowych). Organ wskazał także, że w związku z przekazaniem na konto wnioskodawcy kwoty 50 zł (na podstawie uchylonej przez SKO decyzji nr [...] z 31 maja 2004 r.), do wypłaty pozostała kwota 30 zł, jako wyrównanie do pełnej wysokości przyznanego świadczenia. Równocześnie organ poinformował, że decyzją z dnia 30 sierpnia 2004 r., nr [...], został wnioskodawcy przyznany zasiłek celowy w wysokości 80 zł, przeznaczony na dojazdy na rehabilitację. Po rozpoznaniu wniesionego od powyższej decyzji odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawową zasadą przyznawania świadczeń z pomocy społecznej wynikającą z przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) jest zasada niezbędności, przez co należy rozumieć dążenie do zaspokojenia potrzeb na poziomie elementarnym, a także pomoc w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których osoby nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W celu realizacji tej zasady wprowadzone zostało w art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3 wyżej cytowanej ustawy kryterium dochodowe, którego istota polega na tym, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom, których dochód na osobę nie przekracza kwoty 316 zł lub rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Przechodząc do rozważań organ podał, iż z ustaleń wywiadu środowiskowego i z innych zebranych w sprawie dokumentów wynika, że odwołujący się zamieszkuje i prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dwiema córkami. Dochód rodziny ustalony z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku z dnia 12 maja 2004 r. stanowił łącznie kwotę 1.048,78 zł (renta inwalidzka D. A. w kwocie 756,78 zł, stypendium socjalne w kwocie 170 zł oraz stypendium za wyniki w nauce córki D. w kwocie 120 zł) i przekraczał kwotę 948 zł kryterium dochodowego, ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej (316 zł x 3 = 948 zł). Organ podkreślił, że bezsporne zatem jest, że D. A. przekroczył kryterium dochodowe, przy czym fakt ten nie powoduje utraty uprawnień do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, bowiem zgodnie z art. 41 ustawy o pomocy społecznej, osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe, może być w szczególnie uzasadnionych przypadkach przyznany specjalny zasiłek celowy. W oparciu o tę regulację organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wnioskodawcy należy przyznać specjalny zasiłek celowy na dofinansowanie dojazdu na rehabilitację do P. w wysokości 80 zł, tj. w kwocie odpowiadającej średniej wysokości przyznawanych w tym czasie zasiłków. Odnosząc się do wysokości przyznanego zasiłku celowego, organ odwoławczy powołał się na regulację art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej i wywiódł, że udzielenie pomocy i jej zakres zależy nie tylko od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionych do tej pomocy, ale także od możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Podkreślił, że przyznanie stronie specjalnego zasiłku celowego w wysokości 80 zł wynika z istniejących w dacie rozpatrywania wniosków możliwości finansowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu. Organ powtórzył w tym zakresie argumentację z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał także, że w odpowiedzi na pismo MOPR z dnia 27 sierpnia 2004 r. dotyczące zapytania o wielkość poniesionych kosztów na dojazdy na rehabilitację, D. A. wskazał, iż kwota ta wynosi około 100 zł. Organ nadmienił także, że pomoc finansowa, o którą ubiega się odwołujący ma charakter jednorazowy i o ile nie jest ona w stanie zrealizować celu, na który została przyznana, nie ma przeszkód, by strona o pomoc wystąpiła ponownie. W skardze na powyższą decyzję D. A. zarzucił, iż organ odwoławczy "pogubił" się w sprawie, stracił orientację w decyzjach organu pierwszej instancji, przypisując mu działania, których ten nie wykonał. Skarżący podniósł, że organ przekazał do wypłaty różnicę kwoty wynikającej z decyzji kolejnej w stosunku do decyzji uchylonej, przy jednoczesnej zamianie celu świadczenia, co w efekcie pomniejszyło sumę kwot przelanych co najmniej o połowę. Wyjaśnił, że decyzja MOPR z dnia 31 maja 2004 r. przyznawała mu świadczenie na dojazdy do lekarzy, na zabiegi i rehabilitację w kwocie 50 zł. SKO decyzją z dnia 20 lipca 2004 r. uchyliło decyzję MOPR w całości, wskazując na konieczność ustalenia kosztów dojazdu, i MOPR decyzją z [...]. - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - przyznał dofinansowanie na dojazd do P. na rehabilitację w wysokości 80 zł, a na konto wnioskodawcy wpłynęła różnica, czyli 30 zł. Skarżący podkreślił, iż jego żądanie dotyczyło przyznania zasiłku celowego na dojazdy do lekarzy, na zabiegi i rehabilitację, oraz zasiłku celowego na dojazd do Szpitala Chirurgii Ortopedycznej w P. na konsultację i ewentualnie na dalszą rehabilitację. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, iż odrębną decyzją z dnia 30 sierpnia 2004 r., nr [...], przyznano skarżącemu zasiłek celowy na dojazdy na rehabilitację w kwocie 80 zł. Na wezwanie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nadesłało akta administracyjne dotyczące wydania decyzji z dnia 30 sierpnia 2004 r., Powyższą decyzją o numerze [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu przyznał D. A. zasiłek celowy na dojazdy na rehabilitację w wysokości 80 zł. Na skutek złożonego odwołania decyzja ta została uchylona, a po ponownym rozpoznaniu sprawy zapadła kolejna decyzja z dnia 7 grudnia 2004 r., nr [...], którą organ pierwszej instancji przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy na dojazdy na rehabilitację w wysokości 80 zł. D. A. kolejny raz złożył odwołanie, które doprowadziło do ponownego uchylenia wydanej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzja z dnia 11 lutego 2005 r., nr [...]). W konsekwencji, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu decyzją z dnia 29 kwietnia 2005r., nr [...], przyznał D. A. zasiłek celowy w wysokości 80 zł na dojazdy na rehabilitację oraz stwierdził, iż powyższa kwota została wypłacona w kasie MOPR w dniu 31 sierpnia 2004 r. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2006 r. Sąd - na zgodny wniosek stron - zawiesił postępowanie w sprawie, które zostało podjęte postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania tej decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle powyższego, kontrola sprawowana przez Sąd obejmuje zgodność decyzji z prawem materialnym oraz przepisami procedury administracyjnej. Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takie wady i uchybienia, zdaniem Sądu, nie występują w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja wynika z prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, a dokonana przez orzekające w sprawie organy ocena prawna stanu faktycznego jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Na wstępie należy wskazać, iż D. A. w pkt 4 wniosku złożonego do Miejskiego Ośrodka Pomocy w Rodzinie w Opolu w dniu 12 maja 2004 r. zawarł żądanie przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na dojazdy do gabinetów lekarskich, na zabiegi i zabiegi rehabilitacyjne oraz, co stanowi przedmiot niniejszej sprawy, na przejazd do Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej w P. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu z dnia [...], nr [...] o przyznaniu D. A. specjalnego zasiłku celowego na dofinansowanie dojazdu na rehabilitację do P. w wysokości 80 zł. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej, przewidujące formy pomocy służące realizacji celów pomocy społecznej, do jakich ustawodawca zaliczył umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1) oraz wspieranie ich w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3), w razie wystąpienia okoliczności uzasadniających przyznanie pomocy, wymienionych przykładowo w art. 7 pkt 1-15 tej ustawy, do których należą m.in. ubóstwo, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwała lub ciężka choroba. Generalną zasadą wynikającą z art. 8 ustawy o pomocy społecznej jest uzależnienie przyznania pomocy od spełnienia określonego precyzyjnie kryterium dochodowego, jakim dla osób w rodzinie jest kwota dochodu wynosząca 316 zł na osobę. Stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna może przybrać formę zasiłku celowego. Zgodnie z tym przepisem zasiłek ten może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, natomiast stosownie do treści art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Ta ostatnia sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń poczynionych przez organy decyzyjne wynika, że D. A., gospodarujący wspólnie z dwiema córkami, uzyskał w maju 2004 r. (w miesiącu złożenia wniosku) dochód przekraczający określone w ustawie kryterium dochodowe, wynoszące dla jego rodziny 948 zł (trzy osoby x 316 zł), a zatem sytuacja finansowa nie kwalifikowała skarżącego do otrzymania świadczeń pieniężnych na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Z drugiej jednak strony, skarżący posiada znaczny stopień niepełnosprawności uniemożliwiający wykonywanie jakiegokolwiek dodatkowego zatrudnienia, a nadto jego schorzenia wymagają stałej kontroli lekarskiej i konsultacji lekarskiej, rehabilitacji, zażywania leków, natomiast uzyskiwany dochód nie jest wystarczający na pokrycie wszystkich potrzeb rodziny skarżącego. W ocenie Sądu, podane okoliczności uzasadniały rozważenie możliwości udzielenia pomocy na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organów, że zgłoszona przez stronę potrzeba w postaci przejazdu do Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej w P. stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, uzasadniający przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Wskazać także należy, iż trafnie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwrócił uwagę, że udzielenie pomocy i jej zakres zależy nie tylko od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionych do tej pomocy, ale także od możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Stanowisko to znajduje prawną podstawę w treści przepisu art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że potrzeby osób korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2001 r., sygn. akt I SA 2116/00, LEX nr 79609, i z dnia 15 kwietnia 2004 r., I SA 2731/03, LEX nr 150871. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że świadczenia w ramach specjalnego zasiłku celowego nie mają charakteru roszczeniowego, a decyzja wydana na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej jest decyzją uznaniową. Wskazuje na to redakcja powyższego przepisu, w którym ustawodawca stwierdził, że specjalny zasiłek celowy "może być przyznany", co oznacza, że ustawodawca nie zobligował organów pomocy społecznej do pełnego zaspokojenia wszystkich uzasadnionych potrzeb osób ubiegających się o pomoc, choćby te potrzeby były jak najbardziej uzasadnione. Powyższe nie oznacza, że decyzje w sprawie tej formy pomocy mogą być dowolne. Wręcz przeciwnie, stosownie do wymogu art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wymagają podania motywów, jakimi kierował się organ administracyjny załatwiając sprawę, tak, by możliwe był przeprowadzenie oceny ich legalności, choć w zakresie ograniczonym do samego uznania. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził, by przy przyznaniu przedmiotowego zasiłku doszło do naruszenia granic uznania administracyjnego. Orzekające w sprawie organy uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, mających wpływ na rozstrzygnięcie, w szczególności uzasadniły w sposób dostateczny powody, dla których przyznano D. A. pomoc w wysokości 80 zł. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Opolu dysponował kwotą 50.000 zł miesięcznie, przeznaczoną na wypłatę zasiłków celowych oraz specjalnych zasiłków celowych. Okoliczność ta niewątpliwie limitowała wysokość udzielanych świadczeń, zwłaszcza że celem pomocy społecznej jest objęcie pomocą jak najszerszego kręgu osób ubiegających się o pomoc i do tej pomocy uprawnionych. Te przesłanki zadecydowały, że przeciętna wysokość zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego, ustalona proporcjonalnie do posiadanych środków oraz liczby 600 wypłacanych świadczeń, wyniosła 80 zł. W kontekście tak naświetlonej sytuacji, w jakiej przyszło działać organowi pomocy społecznej, zasadnie organ odwoławczy przyjął również, że przy badaniu prawidłowości ustalenia kwoty przyznawanego specjalnego zasiłku celowego należy mieć na względzie całokształt sprawy, w tym także wielkość świadczeń udzielonych skarżącemu w innych formach, tj. pomocy w formie obiadów oraz zasiłków okresowych i celowych. W związku z powyższym, w pełni zasadne jest stanowisko, wedle którego organy orzekające w sprawie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, gdyż przedstawiły analitykę rozdysponowania posiadanych środków przeznaczonych na zasiłki celowe i specjalne celowe oraz w sposób przekonujący umotywowały wysokość przyznanej pomocy, wskazując powody jakimi kierowano się, przyznając skarżącemu specjalny zasiłek celowy w określonej wysokości. Niezależnie od powiedzianego dotychczas podkreślić należy, że przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości odpowiadającej przeciętnemu zasiłkowi, pokrywał w istocie w całości koszty, jakie poniósł skarżący w związku z dojazdem do Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej w P. Zważyć bowiem trzeba, iż D. A. jest posiadaczem samochodu osobowego marki Daewoo Matiz, którego średnie spalanie można określić na ok. 7 litrów/100 km (7,33 litra/100 km - jest to maksymalne średnie spalanie jakie zanotowano w jeździe mieszanej, w cyklach miejskich i pozamiejskich, z możliwością dowolnej przewagi jednego z nich, do wykluczenia cyklu pozamiejskiego włącznie, a 5,75 litra/100 km - minimalne średnie spalanie jakie zanotowano w jeździe mieszanej, w cyklach miejskich i pozamiejskich, z możliwością dowolnej przewagi jednego z nich, do wykluczenia cyklu pozamiejskiego włącznie - informacje z niezależnego portalu motoryzacyjnego Auto.Centrum - www.autocentrum.pl), tak więc uwzględniając fakt, że odległość pomiędzy miejscem zamieszkania skarżącego ([...]) a miejscowością P. wynosi około 105 km., a średnia cena za litr paliwa w okresie maj-październik 2004 r. (skierowanie lekarskie z 21 kwietnia 2004 r.) wynosiła natomiast około 4 zł., przyznany zasiłek w wysokości 80 zł pozwalał na przebycie ok. 285 km, co w całości wyczerpuje roszczenie skarżącego. Ponadto zauważyć trzeba, że skoro na mocy poprzednio wydanej w sprawie decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu z dnia 31 maja 2004r., nr [...] (pomimo, iż błędnie został w niej określony cel na jaki został przyznany zasiłek), uchylonej następnie przez organ odwoławczy, skarżącemu został przyznany i przelany na konto specjalny zasiłek celowy w kwocie 50 zł, to za uzasadnione należy uznać zawarte w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], nr [...], rozstrzygnięcie o dodatkowej wypłacie kwoty 30 zł. Dla porządku Sąd zauważa, iż organ odwoławczy, rozpatrując decyzję wydaną w wyniku realizacji wniosku złożonego przez skarżącego w dniu 12 maja 2004 r., przyjął dochód skarżącego w kwocie 1048,78 zł, jako dochód z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, składający się z renty inwalidzkiej D. A. w wysokości 756,78 zł oraz ze stypendiów uzyskiwanych przez córkę D. wynoszących 170 zł i 120 zł, natomiast analiza zapisów uwidocznionych na znajdujących się w aktach odcinkach renty za miesiąc kwiecień i maj 2004 r. wskazuje, że kwota dochodu z tytułu renty w miesiącu kwietniu wynosiła 799,28 zł, natomiast w miesiącu maju 2004 r. wynosiła podaną przez organ odwoławczy kwotę 756,78 zł. Faktycznie, przyjęto zatem dochód z miesiąca, w którym wniosek został złożony, a dochód ten był niższy od dochodu uzyskanego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku. Organ wprawdzie nie wyjaśnił, dlaczego przyjął dochód korzystniejszy, jednak okoliczność powyższa nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż zarówno przyjęty dochód, korzystniejszy dla skarżącego, jak i dochód z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, tj. z kwietnia 2004 r., przekraczają kryterium dochodowe, co uzasadniało rozpoznanie wniosku pod kątem możliwości przyznania zasiłku specjalnego celowego, jak to uczyniły organy obu instancji. Podobnie, nie mogą mieć wpływu na sposób załatwienia sprawy argumenty skargi zmierzające do wykazania, iż skarżący - wskutek popełnionych przez organy administracyjne pomyłek dotyczących określenia w kolejnych decyzjach celów na jakie udzielono zasiłki - został pozbawiony wypłaty połowy należnych świadczeń. Sąd, na podstawie przedstawionych akt administracyjnych ustalił, iż pkt 4 wniosku skarżącego z dnia 12 maja 2004 r. został rozpoznany zarówno pod kątem przyznania zasiłku celowego (specjalnego zasiłku celowego) na dojazdy na rehabilitację na terenie miasta [...], jak i na dojazd do Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej w P. Sygnalizowano już wcześniej, iż na podstawie decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu z dnia 30 sierpnia 2004 r., nr [...], przyznającej D. A. zasiłek celowy na dojazdy na rehabilitację w wysokości 80 zł (uchylonej następnie przez SKO w Opolu decyzją z dnia 5 listopada 2004 r., nr [...]), w dniu 31 sierpnia 2004 r. w kasie MOPR został skarżącemu wypłacony również ten zasiłek celowy (karta 4 akt administracyjnych oznaczonych - "dot. [...]"). Podsumowując wskazać należy, iż skarżącemu został przyznany zasiłek celowy na dojazdy na rehabilitację na terenie miasta [...] w wysokości 80 zł, jak i specjalny zasiłek celowy, również w wysokości 80 zł, na dojazd do Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej w P. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak również przepisów postępowania i nie została podjęta z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.