II SA/Op 184/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia przyznać radcy prawnemu A. Z. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wynagrodzenie z tytułu udzielonej S. H. pomocy prawnej, w kwocie 147,60 złotych (słownie: sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy). Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...]. Postanowieniem z dnia 10 maja 2010r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, ustanowił skarżącej S. H. radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika skarżącej została wyznaczona radca prawny A. Z., wykonująca zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w N., przy ulicy [...]. W dniu 14 czerwca 2010r. wpłynęła do tut. Sądu skarga kasacyjna na powyższe orzeczenie o oddaleniu skargi, datowana na dzień 9 czerwca 2010r. W tym piśmie procesowym, pełnomocnik A. Z. zwróciła się o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przepisanych. Jednocześnie na stronie 6 przedmiotowej skargi kasacyjnej, radca prawny A. Z. oświadczyła, że koszty pomocy prawnej, nie zostały w całości zapłacone. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej S. H., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na rozprawie w dniu 4 stycznia 2011r. Z protokołu rozprawy wynika, że na posiedzenie Sądu II instancji w dniu 4 stycznia 2011r., nie stawił się nikt w imieniu skarżącej. Pismem procesowym z dnia 28 stycznia 2011r. pełnomocnik skarżącej, ponownie zwróciła się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w sprawie, powtarzając jednocześnie oświadczenie, że nie zostały one w całości zapłacone. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przywołany art. 250 P.p.s.a. regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m. in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem". Referendarz zważył, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 rozporządzenia, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 4 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stawki minimalne za czynności świadczone przez radcę prawnego w ramach prawa pomocy zostały określone z kolei w § 14 ust. 2 rozporządzenia. Przepis ten, różnicuje wysokość stawek w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zależności od rodzaju świadczonych przez radcę prawnego czynności i tego, w której instancji są one wykonywane. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej sporządziła skargę kasacyjną na zapadły wyrok tut. Sądu. Nie brała jednakże udziału w rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, które mają zastosowanie w sprawie, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, stawka minimalna wynosi 120 zł. Referendarz sądowy stosownie do przywołanych wyżej przepisów, orzekł o przyznaniu radcy prawnemu A. Z. wynagrodzenia w kwocie 120,00 zł. Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter przedmiotowej sprawy oraz wkład pełnomocnika w przyczynianie się do jej wyjaśnienia należało uznać, że przyznana kwota wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu. Zasądzając wynagrodzenie referendarz uwzględnił także treść § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższył wynagrodzenie o stawkę podatku od towarów i usług, która wynosi 23%, czyli o kwotę 27,60 zł. Nie przyznał radcy prawnemu zwrotu niezbędnych wydatków, albowiem pełnomocnik nie wniósł o ich przyznanie. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia