II SA/Op 189/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 12 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie stanu technicznego przewodów kominowych i instalacji gazowej postanawia: odrzucić skargę. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu A. W. podał, że imieniem własnym zaskarża postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od pisma-nakazu, wydanego na podstawie art. 70 Prawa budowlanego w postępowaniu prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 61 Prawa budowlanego, nakazującego wykonanie określonych robót, pod rygorem karnym. Zarzucił, że pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 6 czerwca 2016 r. jest w istocie zaskarżalnym nakazem administracyjnym, skierowanym nieprawidłowo tylko do jednego współwłaściciela części wspólnych nieruchomości. Ponadto zarzucił organowi orzekanie na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego przez przyjęcie, że pismo z dnia 6 czerwca 2016 r. posiada nie sygnaturę akt sprawy, tylko znak [...], i przyjęcie do ustaleń, że organ powiatowy wydał tylko pismo prowadząc postępowanie pod sygnaturą [...], nadając temu pismu tylko znak , co jest niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy i ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pismo [...], z dnia 6 czerwca 2016 r. pochodzi z innego postępowania, prowadzonego pod sygnaturą akt [...] z wniosku sygnalizatora. Podniósł nadto, że wyjaśnienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 lipca 2016 r. organ odwoławczy uznał jako własne, całkowicie ignorując wnioski oraz argumentację skarżącego. W konsekwencji czego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie i mylnie przyjął, że nakaz (pismo z dnia 6 czerwca 2016 r.) nie jest decyzją administracyjną wydaną w postępowaniu [...], tylko pismem informacyjno-wyjaśniającym, sporządzonym w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą [...], w sprawie stanu technicznego budynku. Co z kolei spowodowało, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił celowość prowadzonego postępowania przez organ powiatowy. Podniósł także, że organ orzekał na niepełnym materiale dowodowym oraz, że nie doręczono postanowienia o zawieszeniu postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że skarga A. W. o tożsamej treści wpłynęła bezpośrednio do organu w dniu 16 sierpnia 2016 r. i wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy została przekazana 13 września 2016 r. do WSA w Opolu, gdzie była przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia. Organ nadmienił, że skarga ta została oddalona wyrokiem WSA w Opolu z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 454/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że wniesienie skargi, a następnie jej rozpoznanie, wywołuje skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z rozpoznaniem skargi jest tzw. powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało prawomocnie zakończone postępowanie i nie można w tym samym zakresie zainicjować w przyszłości kolejnej sprawy. Powyższa zasada została unormowana w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), stanowiącym o obowiązku odrzucenia skargi jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wobec tego stwierdzenie, że sprawa została już prawomocnie osądzona stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przed sądem administracyjnym (Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu) wyrokiem z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt SA/Op 454/16, została już prawomocnie zakończona sprawa ze skargi A. W. na opisane na wstępie postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że skarga na ww. postanowienie w niniejszej sprawie została wniesiona przez skarżącego bezpośrednio do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w dniu 31 marca 2017 r., który z kolei pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r. przekazał ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, podanego jako adresata skargi. Odnotować przyjdzie, że przedmiotem skargi A. W. w sądowoadministracyjnej sprawie o sygn. akt II SA/Op 454/16, było postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z 12 lipca 2016 r., nr [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z 6 czerwca 2016 r., znak [...], dotyczącego dokonanych przez organ powiatowy ustaleń w sprawie stanu technicznego przewodów kominowych i instalacji gazowej w budynku przy ul. [...] w [...]. Przywołanym wyrokiem z dnia 29 grudnia 2016 r. WSA w Opolu oddalił skargę A. W. uznając, że zasadnie Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, działając na podstawie art. 134 K.p.a. w zaskarżonym postanowieniu, że odwołanie od pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 6 czerwca 2016 r., jest niedopuszczalne. W wyroku tym Sąd zauważył, że zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu m.in. ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne. W sytuacji, gdy organ ustali, że wniesiono środek zaskarżenia na pismo nie stanowiące decyzji lub postanowienia, nakłada to na ten organ obowiązek stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Dostrzec przyjdzie, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie A. W. ponownie uczynił postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 12 lipca 2016 r., nr [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania w zakresie zaskarżenia przez A. W. pisma Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Opolu z 6 czerwca 2016 r., dotyczącego dokonanych przez organ powiatowy ustaleń w sprawie stanu technicznego przewodów kominowych i instalacji gazowej w budynku przy ul. [...] w [...]. Mając zatem na uwadze, że obie sprawy są tożsame zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu, Sąd uznał skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła okazać się skuteczna. Na powyższą ocenę nie miały wpływu powołane przez skarżącego okoliczności wskazujące na nieprawidłowość działania instalacji wentylacyjnej w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...], zawiłość sprawy i niezadowolenie z działań organów inspekcji budowlanej. Podobnie jak i nie mogły odnieść skutku prawnego w niniejszej sprawie wnioski, jakie skarżący wywodził z analizy innych dokumentów, w tym pism kierowanych do Sądu Rejonowego w [...]. W toku postępowania skargowego sąd nie jest bowiem uprawniony do ponownej oceny materiału dowodowego w prawomocnie zakończonej sprawie. Nie może on także wziąć pod uwagę tych twierdzeń i wniosków strony, które mogły być zawarte w rozpoznanej już skardze, lecz z różnych przyczyn strona ich wówczas nie podniosła. Ocena zaś skarżącego, że kwestionowana rozstrzygnięcie rażąco narusza prawo może natomiast zostać zweryfikowane przez sąd administracyjny, ale dopiero po przeprowadzeniu stosownego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego przez właściwe organy nadzoru budowlanego. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 i 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne oraz postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na który służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd zobligowany był zatem do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.