II SA/Op 190/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 22 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. w przedmiocie protokołu uzgodnień w sprawie sprzedaży przez wspólnotę mieszkaniową części wspólnej nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 17 czerwca 2009 r. złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, określonym jako "pozew o oddalenie Protokołu Uzgodnień z rozszerzoną liczbą współwłaścicieli Wspólnoty Mieszkaniowej", M. H. wniosła o zobowiązanie Urzędu Miasta Opola do wycofania drugiego Protokołu Uzgodnień rozszerzonego o nowych współwłaścicieli nieruchomości położonej w O., przy ulicy [...], a mianowicie R. i D. K. oraz M. J. i pozostawienie pierwszego Protokołu, w którym figurują Gmina Opole, A. H. oraz A. H. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od Urzędu Miasta Opola kosztów procesu. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż R. i D. K. oraz M. J. w dniu, w którym została podjęta uchwała o wyrażeniu zgody skarżącej na przekazanie strychu do adaptacji, nie byli członkami Wspólnoty Mieszkaniowej bowiem mieszkania swoje zakupili pod koniec 2008 roku. W odpowiedzi na skargę Prezydent Opola wniósł o oddalenie skargi. Wywiódł, iż Protokoły Uzgodnień pomimo, iż zostały przygotowane przez Urząd Miasta, są protokołami sprzedawcy czyli Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ulicy [...], której Gmina Opole jest jedynie członkiem. Nadto wyjaśnił, iż Gmina występuje w przedmiotowej sprawie jako jeden ze współwłaścicieli nieruchomości wspólnej i nie ma możliwości wyłączenia ze sprzedaży innych członków Wspólnoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Według zaś art. 3 § 3 P.p.s.a., Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przytoczonym wyżej przepisem, a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, oraz przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż skarżąca nie wskazała decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. Zawarte w piśmie skarżącej żądanie zobowiązania Urzędu Miasta Opola do wycofania Protokołu Uzgodnień w sprawie sprzedaży przez wspólnotę mieszkaniową części wspólnej nieruchomości nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Sprzedaż nieruchomości jest instytucją prawa cywilnego, regulowaną przepisami art. 535 i nast. w związku z art. 155 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Stosunek prawny wynikający z tej instytucji materialnoprawnej jest stosunkiem z zakresu prawa cywilnego, a sprawa z takiego stosunku jest sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Na mocy zaś art. 2 § 1 K.p.c., do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. Rozpatrywana sprawa nie została przekazana do właściwości sądów szczególnych, w tym właściwości administracyjnych. W niniejszej sprawie zauważyć jeszcze można, że także ewentualne zakwalifikowanie sprawy jako sporu między wspólnotą mieszkaniowa a jej członkiem nie otwiera możliwości rozpoznania jej przez sąd administracyjny. Spory takie, w myśl art. 25 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), należą również do właściwości sądów powszechnych. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało odrzucić skargę.