II SA/Op 190/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. w przedmiocie funkcjonowania administracji więziennej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 27 kwietnia 2011 r., R. B. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę z dnia 26 kwietnia 2011 r., w której powołując się na art. 8 ust.1, art. 30, art. 31 i art. 32 i art. 49 Konstytucji RP, sformułował zarzut dotyczący ograniczania przez administrację więzienną przysługującego mu, jako osobie osadzonej w zakładzie karnym, prawa do rozmów telefonicznych i komunikowania się w ten sposób z obrońcą. W swych twierdzeniach podniósł, że kwestionowane przez niego działania, mające znamiona ograniczania przysługującego mu prawa, naruszają art. 40 i art. 41 Konstytucji RP, jak również prawo do rzetelnego procesu. Ponadto, zarzucając Dyrektorowi Zakładu Karnego nadużywanie prawa, wskazał, że jest to działanie wbrew art. 4 § 1 i 2 oraz art. 67 § 1 K.K.W, a Dyrektor w decyzji administracyjnej nie uwzględnił korzystania odrębnego z wolności konstytucyjnej. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 maja 2011 r., R. B. wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi w przedmiocie funkcjonowania administracji więziennej, poprzez: oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności oraz nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem; w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres Zakładu Karnego Nr [...] w S. i pod tym adresem doręczone skarżącemu osobiście, w dniu 10 maja 2011 r., co potwierdza zwrotne pocztowe poświadczenia odbioru przesyłki. W piśmie z dnia 11 maja 2011 r., odpowiadając na wezwanie Sądu, R. B. wyjaśnił, że nie posiada odpisu skargi i w związku z tym prosi o przesłanie mu wniesionej przez niego skargi, którą to jak podał, odeśle wraz z uzupełnieniem braków formalnych. Wskazał, że nie wie, którego pisma dotyczy wezwania. Ponadto, w oparciu o art. 128 § 2 K.p.k. i art. 49 Konstytucji, powołując się na prawo do ochrony informacji, zakwestionował ujawnianie przez Sąd personelowi zakładu karnego informacji dotyczących skargi wniesionej przez niego na Dyrektora Zakładu Karnego w K. i Prokuraturę Rejonową w B. W kolejnym piśmie, z dnia 17 maja 2011 r., skarżący zwrócił się do Sądu o udzielenie informacji, czy wpłynęło do niego, jego pismo z dnia 26 kwietnia 2011 r. Jednocześnie też oświadczył, że podtrzymuje swoją skargę z dnia 26 kwietnia 2011 r. Wyraził również swoje stanowisko co do odpowiedzi otrzymanej od Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w S. podnosząc, że " (...) nie może być zgodna z prawem i etyką słowa gdzie etycznie naganne jest ażeby osoba wykorzystywała swoje stanowisko społeczne dla zmuszania go do działania wbrew jego przekonaniom zbudowanym na prawach i wolności Demokratycznej i wywierała na niego presje czyli na mnie, iż stosuje się przemoc w tym zakresie arbitralnego pozbawienia i ograniczenia, będąc do tego nieuprawnionym, korzystania z prawa telefonu na swój koszt do pełnomocnika (...)". W dalszej części wywodów przedstawił swoje stanowisko odnośnie zarzutu naruszania przysługującego mu prawa do telefonicznego kontaktu z rodziną i adwokatem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., określa wymogi formalne przewidziane dla skargi. Stanowi on, iż skarga powinna spełniać wymogi przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym (art. 46 – 48 P.p.s.a.), a ponadto winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1); oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (pkt 2) oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3). Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy zatem dołączyć również jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a, wymogi te dotyczą również skargi. Niezachowanie wymogów formalnych skargi, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., skutkuje wezwaniem skarżącego przez Sąd do usunięcia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W skardze wniesionej do tut. Sądu R. B. nie wskazał jednoznacznie organu, którego działalności, czy też bezczynności, dotyczy jego skarga, jak również nie podał numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności. Przedstawione w skardze twierdzenia odnoszą się do ogólnego zarzutu dotyczącego ograniczania przez administrację więzienną prawa do rozmów telefonicznych i komunikowania się w ten sposób z obrońcą, przysługującego osobie osadzonej w zakładzie karnym. Kwestionując legalność naruszania tego prawa względem skarżącego, nie oznaczył on jednak jakiego organu i jakie konkretnie działania pozostające w związku z tym prawem stanowią przedmiot jego skargi W tych warunkach uznać należało, że skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 57 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Ponadto, skoro nie załączono do niej jej odpisu, nie spełniła również wymogu z art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a. To skutkowało wezwaniem skarżącego w trybie art. 49 §1 P.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu skutecznie w dniu 10 maja 2011 r. W tym zakresie przyjęto, że doręczenie odpowiadało wymogom z art. 71 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym doręczenia osobom pozbawionym wolności dokonuje się za pośrednictwem administracji odpowiedniego zakładu. Wprawdzie ustosunkowując się do wezwania skarżący przesłał do tut. Sądu w wymaganym terminie pismo z dnia 11 maja 2011 r., niemniej jednak nie wskazał on w nim jednoznacznie organu, którego działalności, czy też bezczynności, dotyczy jego skarga, jak również nie podał numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności. Nie przesłał do Sądu również odpisu wniesionej skargi. Stosownie do tego uznać należało, że pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania wynikającego z niego obowiązku, skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Braki te nie zostały uzupełnione również na skutek przesłania do Sądu pisma z dnia 17 maja 2011 r., albowiem również nie został w nim oznaczony organ, którego działania, bądź bezczynność skarżący kwestionuje, jak również nie wynika z niego jakiego konkretnego aktu lub czynności dotyczy skarga. Nie załączono do niego także odpisu skargi. Uznać tym samym należało, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.