II SA/Op 192/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego im. [...] w [...] z dnia 27 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia członkowstwa Polskiego Związku Działkowców postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 27 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, odrzucił skargę M. K. na uchwałę Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego im. [...] w [...] z dnia 27 października 2012 r., nr [...] w sprawie pozbawienia skarżącego z dniem 30 listopada 2012 r., członkowstwa PZD i prawa użytkowania działki. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w myśl którego skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd wskazując, że przedmiotem sporu jest w istocie żądanie o charakterze cywilnoprawnym wskazał, że właściwość do orzekania w sprawie, należy do sądów powszechnych. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu osobiście w dniu 18 czerwca 2013 r. W punkcie 2 pisma sądowego z dnia 28 maja 2013 r., przy którym doręczono odpis zapadłego orzeczenia, pouczono skarżącego o trybie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym o obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 19 lipca 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo sporządzone osobiście przez skarżącego, a nazwane skargą kasacyjną, w którym skarżący opisując szczegółowo przebieg zdarzeń, na skutek których złożył skargę do sądu administracyjnego, zakwestionował zapadłe w sprawie orzeczenie sądowe z dnia 27 maja 2013 r. i wniósł o wnikliwe rozpoznanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 P.p.s.a. ). Możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę postępowania została jednakże ograniczona brzmieniem przepisu zawartego w art. 175 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 P.p.s.a. - inne wskazane ustawą osoby, czyli sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Omawianego przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się także gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Z kolei, z mocy § 3 art. 175 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, jak również przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej. W treści skargi kasacyjnej M. K. nie wskazał, aby należał do określonego w komentowanym powyżej przepisie kręgu podmiotów. Nie wynika to również z akt administracyjnych i sądowych sprawy. W tym miejscu odnotować przyjdzie trafne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 P.p.s.a., bez wzywania do usunięcia braków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, dostępne: System Informacji Prawnej LEX nr 83280). W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez skarżącego, pomimo prawidłowego pouczenia o obowiązku sporządzenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, skutkować musi zatem uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, orzeczono jak w sentencji postanowienia.