II SA/Op 193/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz – spr. po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę zaistniałą w sentencji wyroku tut. Sądu z dnia 21 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Op 193/04, w ten sposób, że w miejsce przewodniczącego (wers 6 od góry) wpisać sędziego NSA Jerzego Krupińskiego, a w miejsce członka składu orzekającego – sędziego NSA Jerzego Krupińskiego (wers 7 od góry) – wpisać sędziego NSA Romana Ciąglewicza (spr.). Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)- zwanej P.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Instytucja sprostowania służy wyeliminowaniu z obiegu prawnego wadliwych orzeczeń, a tym samym zagwarantowaniu pewności obrotu prawnego. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być w związku z tym takie nieprawidłowości, które mają oczywisty charakter. W żadnej natomiast mierze sprostowanie nie może prowadzić do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia. Oczywistość wadliwości może jednak wynikać tak z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W niniejszej sprawie z zarządzenia o wyznaczeniu rozprawy, protokołu rozprawy i z wokandy wynika, że umieszczenie w sentencji wyroku sędziego sprawozdawcy Romana Ciąglewicza w miejscu przewodniczącego składu orzekającego, było wynikiem oczywistej omyłki. Funkcję przewodniczącego składu orzekającego sprawował bowiem sędzia NSA Jerzy Krupiński, zaś sędzia NSA Roman Ciąglewicz był członkiem składu orzekającego. Wobec oczywistości zaistniałej omyłki, nieprawidłowe oznaczenie składu Sądu przed którym odbyła się rozprawa i który wydał w niniejszej sprawie wyrok, uznać należało za błąd podlegający wyeliminowaniu w drodze sprostowania (por. wyrok SN z dnia 4 kwietnia 2000 r., sygn. akt I PKN 476/1999, OSNP 2001/16/515). Stosownie do tego na mocy art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.