II SA/Op 193/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 12 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie bezczynności organu - Prezydenta Miasta [...] - Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w O. postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] zapadło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., Nr [...], w przedmiocie bezczynności Prezydenta Miasta [...] - Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w O. Organ przedmiotowym postanowieniem nie uznał zasadności zażalenia D. A. na bezczynność organu - Prezydenta Miasta [...] - Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w O. w przedmiocie załatwienia wniosku o przyznanie zasiłku celowego lub zasiłku specjalnego w kwocie 720zł. Z treścią postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. nie zgodził się D. A., wnosząc, za pośrednictwem SKO w O., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w O. w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, wskazując, iż organ I instancji nie dopuścił się bezczynności, bowiem poinformował stronę, że oczekuje na uzupełnienie akt sprawy, wskazując jednocześnie w tym zawiadomieniu nie tylko przyczynę zwłoki, ale także termin w którym wyda stosowną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skarżący takie zażalenie na bezczynność organu - Prezydenta Miasta [...] - Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w O. w przedmiocie załatwienia wniosku o przyznanie zasiłku celowego lub zasiłku specjalnego w kwocie 720zł. wniósł do SKO w O., które zaskarżonym postanowieniem nie uznało zasadności tego zażalenia. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy obejmuje min. orzekanie w sprawach ze skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone przez D. A. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] wydane w ramach art. 37 § 2 kpa nie spełnia kryteriów, o których mowa w tym przepisie. Nie służy na nie zatem zażalenie, bowiem nie kończy ono postępowania w sprawie, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Jest to jeden z rodzaju postanowień, o których mowa w art. 123 § 2 kpa, rozstrzygających kwestie wynikające w toku postępowania - przewlekającego się - a nie dotyczy ono rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty, a zatem w świetle powyższego przyjąć należy, że skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała odrzuceniu. Wyjaśnić należy także skarżącemu, że merytoryczne rozstrzygnięcie zasadności jego zarzutów, co do terminu rozpatrzenia jego sprawy oraz bezczynności organu może nastąpić wyłącznie po wniesieniu skargi bezpośrednio do Sądu na bezczynność organu I instancji, właściwego do rozpatrzenia jego wniosku, po wyczerpaniu trybu zażaleniowego do właściwego dla danej sprawy organu wyższego stopnia (por. art. oraz art. 37 § 1 k.p.a.). Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, a stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia.(por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 2001.05.24, syg. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). Postępowanie w tym zakresie nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Wskazać należy także, iż w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, co oznacza, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu (gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a.) i w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu zajęte w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Należy zauważyć, że rozpatrzenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie rozstrzyga indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, a złożenie zażalenia jest jedynie warunkiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność. Reasumując, stwierdzić należy, że: - po pierwsze, wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne, - po drugie, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wypadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, - po trzecie, na takie postanowienie organu wyższego stopnia stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, - po czwarte, niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu (gdyż spełnia warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a.) i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy skarga okazała się niedopuszczalna i stąd też wobec czego należało ją odrzucić, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270).