II SA/Op 193/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Referent stażysta Dorota Ziółecka po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. sprawy ze skargi G.G. na uchwałę Rady Gminy Lubrza z dnia 30 października 2013 r. nr XXVII/218/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Gminy Lubrza z dnia 30 października 2013 r. Nr XXVII/218/2013, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Słoków - Laskowice - Nowy Browiniec. Skarga do Sądu została wniesiona w imieniu strony przez pełnomocnika – radcę prawnego M. O. Pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu zostało przedłożone Sądowi, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 22 kwietnia 2014 r. o usunięcie braków formalnych skargi. W odpowiedzi na skargę Gmina Lubrza wniosła o umorzenie postępowania, wobec jego bezprzedmiotowości. Organ wyjaśnił, że Rada Gminy Lubrza w dniu 30 października 2013 r. podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Słoków – Laskowice – Nowy Browiniec. Plan ten, po kontroli zgodności jego zapisów z przepisami prawa i stwierdzeniu, że nie narusza on tych przepisów, został opublikowany dnia 18 listopada 2013 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego pod pozycją 2520. W związku z tym wszedł w życie dnia 18 grudnia 2013 r. W dniu 20 grudnia 2013 r. wpłynęło do Rady Gminy Lubrza, pochodzące od pełnomocnika G. G., wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz interesu prawnego z związku z podjęciem ww. uchwały. W wezwaniu podniesiono, że doszło do naruszenia szeregu unormowań dotyczących procedury planistycznej. Zarzucono także, że rysunek planu miejscowego został sporządzony w skali 1:2000, co jest dopuszczalne w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale użycie tej skali nie zostało w żaden sposób uzasadnione ani w samym tekście planu, ani też w uzasadnieniu projektu planu, przedłożonym Radzie Gminy Lubrza. Tym samym, w ocenie składającego wezwanie, doszło do oczywistego naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Za niezgodne z prawem i naruszające jego interes prawny, autor wezwania uznał także ograniczenie na terenach rolnych wysokości budowli rolniczych do 7 m, w zasięgu których zlokalizowana jest działka G. G. Rada Gminy, po analizie zarzutów sformułowanych w wezwaniu, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom mieszkańców Gminy, dotyczącym zwiększenia maksymalnej wysokości budowli rolniczych, postanowiła uwzględnić wezwanie i podjęła dwie uchwały w dniu 13 lutego 2014 r.: Nr XXX/255/2014 w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszeń prawa oraz interesu prawnego w związku z podjęciem przez Radę Gminy Lubrza uchwały Nr XXVII/218/2013 z dnia 30 października 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Słoków – Laskowice – Nowy Browiniec oraz Nr XXX/256/2014 w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Słoków – Laskowice – Nowy Browiniec. Organ wyjaśnił, że stanowisko Rady zostało podjęte w okresie jednego miesiąca od wszczęcia postępowania, poprzez podanie do publicznej wiadomości w dniu 24 lutego 2014 r. obwieszczeń Wójta Gminy Lubrza: o przystąpieniu do sporządzania zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – farmy wiatrowe oraz o postępowaniu w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko dla projektów zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – farmy wiatrowe. Obwieszczenia podano do wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej – strona WWW.bip.lubrza.opole.pl, na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy oraz we wszystkich miejscowościach Gminy Lubrza, jak i w mediach lokalnych – "Tygodnik Prudnicki" nr 9 z dnia 26 lutego 2014 r. W ocenie organu, podjęte czynności spowodowały, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna, a co za tym idzie postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 1 pkt 3 P.p.s.a. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. W dniu 31 października 2014 r. skarżący G. G. skierował osobiście pismo procesowe do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w którym oświadczył, że w związku z wycofaniem wszelkich pełnomocnictw radcy prawnemu M. O. z Kancelarii Prawnej [...] & [...] w [...] cofa wszelkie oświadczenia złożone przez tego pełnomocnika do Gminy Lubrza oraz do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w jego imieniu. Jednocześnie oświadczył, że cofa wniesioną przez tego pełnomocnika skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wnosi o umorzenie postępowania w sprawie. Na rozprawie przed Sądem w dniu 17 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego – radca prawny M. O., przedłożył zadresowane do niego pismo skarżącego, zawierajace cofnięcie wypowiedzenia pełnomocnictwa oraz potwierdzające, że pełnomocnik ten jest uprawniony do działania przed organami Gminy Lubrza oraz sądami administracyjnymi w zakresie wynikającym z pierwotnie udzielonego pełnomocnictwa. Pełnomocnik organu, radca prawny J. S., wnosząc o umorzenie postępowania oświadczył, że do Urzędu Gminy docierają informację, iż skarżący nie wiedzą o tym, że w ich imieniu są kierowane skargi do Sądu. Oświadczył ponadto, że nie dotarło do organu oświadczenie woli o cofnięciu przez skarżącego jego własnego oświadczenia, wyrażonego w piśmie z dnia 31 października 2014 r., kierowanym do Sądu i do organu. Przedłożył pismo skarżącego z dnia 31 października 2014 r. zaadresowane do organu, o treści tożsamej jak pismo z tej daty skierowane do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle przytoczonego przepisu, skuteczność oświadczenia o cofnięciu skargi, oznaczającego w istocie rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, podlega kontroli sądu administracyjnego. Cofnięcie skargi stanowi przejaw instytucji rozporządzalności formalnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (patrz: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją prof. Romana Hausera, prof. Marka Wierzbowskiego" 2 wydanie. Wydawnictwo C.H.Beck, str.354). Zatem, jest to uprawnienie strony do rozporządzania czynnościami procesowymi w postępowaniu i całym tokiem postępowania. Skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu i ta czynność skarżącego wiąże co do zasady sąd. Cofnięcie skargi może przyjąć zarówno formę pisemną, jak i ustną. Skarżący, składając do sądu administracyjnego oświadczenie woli o cofnięciu skargi, musi dokonać tego w sposób niebudzący wątpliwości co do swoich faktycznych intencji oraz zamierzonych skutków faktycznych i prawnych, jakie planuje wywołać składając przedmiotowe oświadczenie woli. Oświadczenie skarżącego powinno być składane bezpośrednio do sądu, aby możliwe było dokonanie oceny tego oświadczenia. W świetle materiału zgromadzonego w sprawie, cofnięcie skargi przez skarżącego nie budzi żadnych wątpliwości. Z pisma procesowego skarżącego z dnia 31 października 2014 r., wyraźnie zaadresowanego i skierowanego do Sądu, w sposób jednoznaczny wynika, że cofa on skargę wniesioną do Sądu przez jego pełnomocnika – radcę prawnego M. O. Zgodnie z art. 40 P.p.s.a. mocodawca może prostować lub odwoływać oświadczenia pełnomocnika. Sąd administracyjny nie ma obowiązku kontrolowania, czy oświadczenie pełnomocnika procesowego jest zgodne z wolą lub interesem mocodawcy ani uprawnienia do ingerencji w stosunek prawny łączący mocodawcę z pełnomocnikiem. Wobec cofnięcia pełnomocnictwa jakie zostało udzielone w sprawie oraz oświadczenia strony o cofnięciu skargi, należy uznać, że zamiarem i wolą skarżącego było cofnięcie skargi w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. Okoliczności tej nie zmienia późniejsze oświadczenie woli skarżącego przedstawione przez jego pełnomocnika na rozprawie, odwołujące oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, nie zawiera bowiem modyfikacji stanowiska strony o cofnięciu skargi. Dodatkowo należy podnieść, że oświadczenie o cofnięciu skargi zostało złożone także organowi (pismo z 31 października 2014 r.) i nie zostało odwołane. Po myśli art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Zaakcentować przyjdzie, że skarżący oprócz oświadczenia złożonego organowi, bezpośrednio skierował do Sądu oświadczenie woli o cofnięciu skargi i oświadczenia tego nie odwołał. Raz jeszcze powiedzieć przyjdzie, że cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla wojewódzkiego sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I OSK 3/07, Legalis). Równocześnie, w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą też określone w art. 60 P.p.s.a. przesłanki uzasadniające niedopuszczalność cofnięcia skargi. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w razie skutecznego cofnięcia skargi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie zawarte w punkcie 2, o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, oparto o przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.