II SA/Op 197/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2007 r. sprawy ze skargi B. i Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz B. i Z. S., solidarnie, kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez B. i Z. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z [...], nr [...], wydana w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a., uchylająca decyzję organu I instancji – Wójta Gminy Lasowice Wielkie, nr [...] z dnia [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie stodoły na halę maszyn rolniczych wraz z rozbudową oraz rozbudowie szopogarażu, na działce nr A, k.m. [...] w miejscowości W., i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżoną decyzję poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2005 r., B. i Z. S. zwrócili się do Wójta Gminy Lasowice Wielkie o ustalenie warunków zabudowy dla przebudowy stodoły na magazyn maszyn rolniczych z rozbudową, na działce nr A k.m. [...] w miejscowości W. Decyzją z dnia 4 sierpnia 2005 r., nr [...], wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), Wójt Gminy Lasowice Wielkie ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie stodoły na magazyn maszyn rolniczych wraz z rozbudową oraz rozbudowie szopy na maszyny rolnicze na przedmiotowej działce. W postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło wymienioną decyzję Wójta Gminy Lasowice i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy jak i decyzja organu I instancji nie odpowiadają w pełni wymogom powołanej przez organ ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeń wykonawczych. Po złożeniu przez stronę, w dniu 21 grudnia 2005 r., uzupełniającego wniosku i po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną w oparciu o art. 59 ust. 1 przywołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Wójt Gminy Lasowice Wielkie ustalił warunki zabudowy dla inwestycji opisanej we wniosku. Od decyzji organu I instancji odwołanie wniosła właścicielka sąsiedniej nieruchomości, działki nr B – S. W., kwestionując zgodę Wójta Gminy Lasowice na usytuowanie planowanej inwestycji w granicy z drogą publiczną, nadto poddała pod wątpliwość późniejszy sposób użytkowania obiektu, dodając, że w stodole, co do której planowana jest rozbudowa, od dwóch lat prowadzona jest hodowla bydła, a charakter zamierzonej rozbudowy wskazuje na prawdopodobieństwo wykorzystania w przyszłości tego obiektu na cele hodowlane. Zarzuciła nadto, że prowadzona przez składających wniosek o warunki zabudowy, hodowla bydła jest szczególnie uciążliwa, bowiem na poboczu drogi gromadzone są odpady kiszonki oraz wadliwie jest składany obornik, a hodowcy ci nie respektują unormowań zawartych w obowiązującym w gminie regulaminie w zakresie ładu, porządku, estetyki i ochrony środowiska. Organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie strony uznał, że zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesionych w odwołaniu i piśmie z dnia 12 lipca 2006 r., i wydał decyzję kasacyjną w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy podniósł, że wniosek inwestora, pomimo jego uzupełnienia nadal nie odpowiada wymogom przepisów art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określając bowiem charakterystykę planowanej zabudowy nie podano gabarytów rozbudowywanych budynków. W zakresie zaś określenia danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko zawarto we wniosku zapis "brak negatywnego wpływu inwestycji na środowisko", a organ I instancji rozpoznając wniosek, nie zanegował tego stwierdzenia, przy czym decyzja wskazuje na uznanie inwestycji za uciążliwej dla środowiska, szczególnie pod względem hałasu i zanieczyszczenia powietrza, określono bowiem warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi – punkt 3.1 i 3.2 i 5.1 decyzji. Ustalając wymagania dotyczące osób trzecich organ I instancji stwierdził, że realizacja inwestycji nie może powodować pozbawienia lub ograniczenia na sąsiadujących z terenem inwestycyjnym na działce nr A k.m. [...] nieruchomościach, dostępu do drogi publicznej, urządzeń zaopatrzenia w wodę, odprowadzania ścieków, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności oraz dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, dodał, że obiekty w czasie realizacji inwestycji i eksploatacji nie mogą stwarzać uciążliwości dla ludzi i środowiska, powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz nie mogą powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Zdaniem organu odwoławczego, tak zredagowane ustalenia wskazują na uznanie inwestycji za powodującą pewne zagrożenia dla środowiska, zaś w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyraźnie stwierdził, że projektowany zakres inwestycyjny na działce nr A nie spowoduje pozbawienia lub ograniczenia na sąsiadujących z przedmiotowym terenem nieruchomościach dostępu do drogi publicznej, urządzeń zaopatrzenia w wodę, odprowadzania ścieków, energii elektrycznej, i cieplnej, środków łączności oraz dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na inny zapis w decyzji pierwszoinstancyjnej o treści wskazującej na uznanie inwestycji na oddziałującą na środowisko "do wniosku dołączono mapę zasadnicza w skali 1:1000, obejmującą teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać". W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, decyzja pierwszoinstancyjna zawierała także inne nieuprawnione zapisy, jak zamieszczone w pkt II.6 zapisu o dopuszczeniu do odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych lub w pkt 1.6 – nakaz rozbiórki istniejącej szopy drewnianej, których treść wykraczała poza przedmiot postępowania. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na niekonsekwencje w treści decyzji [...], polegające na zamieszczeniu w końcowej części uzasadnienia, zapisu "decyzja w całości uwzględnia wniosek strony i dlatego na podstawie art. 107 § 4 K.p.a. odstąpiono od jej dalszego uzasadnienia". Ponadto organ II instancji zauważył, że linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawione na załączniku graficznym nr 1, określone zostały z włączeniem do terenu inwestycyjnego terenu pastwiska położonego przy granicy z działką nr B, mimo, ze nie będzie tam prowadzona działalność inwestycyjna. Natomiast organ I instancji nie wziął pod uwagę zamierzeń inwestycyjnych wnioskodawców, scharakteryzowanych we wniosku, a dotyczących budowy nowego budynku inwentarskiego na części działki położonej na zapleczu starego budynku mieszkalnego. Kolegium wywodziło, że dopiero prawidłowe określenie terenu siedliska zagrodowego, na którym przewiduje się rozbudowę stodoły z przeznaczeniem jej na maszyny rolnicze ma wpływ na określenie wielkości ukształtowania zabudowy (wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki). Organ odwoławczy zarzucił także Wójtowi Gminy Laskowice Wielkie, iż nie wyjaśnił w decyzji, na jakich przesłankach i przepisach oparł ustalenia wymogów dla nowej zabudowy. Jednocześnie stwierdził, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona na zbyt małym obszarze, w granicach wyznaczonych niezgodnie z wymogami rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji podkreślając, że planowana rozbudowa jest koniecznością z uwagi na plany rozwojowe prowadzonego gospodarstwa rolnego. Skarżący zarzucili, że jedynie "problem sąsiedzki" i stale ponawiane odwołania od decyzji Wójta Lasowic nie na pozwalają zakończenie postępowania administracyjnego i wydanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej rozbudowy istniejących obiektów gospodarczych. Wyjaśnili, że jedynie zakończenie prowadzonych i zamierzonych na terenie jego gospodarstwa rolnego inwestycji (przeprowadzenie bydła do nowej obory), pozwoli na wyeliminowanie wszelkich uciążliwości związanych z prowadzoną hodowlą. Dodali, że planowana rozbudowa stodoły na halę maszyn nie wpłynie na pogorszenie stanu bezpieczeństwa związanego z użytkowaniem drogi, ponieważ zabudowa w granicy drogi istniała zawsze, a od granicy jego działki do krawędzi drogi pozostaje jeszcze pas pobocza o szerokości 2,5 m. Skarżący zwrócił także uwagę, że część granicy przedmiotowej działki z drogą gminną jest zabudowana płotem betonowym o wysokości 2 m, wobec czego nie widzi różnicy, czy w części granicy działki istnieć będzie ściana budynku, czy też dwumetrowe ogrodzenie. Skarżący dodatkowo podnieśli, że planowana rozbudowa nie będzie kolidować z istniejącymi sieciami: energetyczną i wodną, przebiegającymi z drugiej strony drogi oraz podkreślili, iż planowana inwestycja, zlokalizowana w odległości około 31 m od granicy sąsiedniej nieruchomości, nie jest w stanie przeszkadzać, jak i zagrażać uczestniczce postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 14 maja 2007 r., skarżący ponownie zwrócili uwagę na konieczność realizacji planowanej inwestycji związanej z prowadzonym przez nich gospodarstwem rolnym, twierdząc, że nie wpłynie ona w żaden sposób na ruch na drodze lokalnej, na zwiększenie hałasu, czy też nie spowoduje jakiegokolwiek innego zagrożenia dla środowiska, a pozwoli na właściwe zabezpieczenie posiadanego sprzętu rolniczego przed warunkami atmosferycznymi i wpłynie na podniesienie estetyki obejścia. Nas rozprawie, w dniu 10 lipca 2007 r., Z. S. wyjaśnił, że sprawa budowy nowej obory nie była przedmiotem wniosku, inwestycja ta jest już na ukończeniu, a skarżący posiadają wszystkie wymagane pozwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę w tym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie może się ostać z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontroli sądowej została poddana decyzja organu odwoławczego z dnia [...], wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a, uchylająca decyzję organu I instancji – Wójta Gminy Lasowice Wielkie, nr [...] z dnia [...], o warunkach zabudowy, wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżących dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w miejscowości W., stanowiącego w operacie ewidencji gruntów i budynków działkę nr A, karta mapy [...], dla inwestycji polegającej na przebudowie stodoły na halę maszyn rolniczych wraz z rozbudową szopogarażu. W ocenie Sądu, brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej przewidzianej przez art. 138 § 2 K.p.a. Przepis ten bowiem, umożliwia uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, o wyjątkowym charakterze takiej decyzji organu odwoławczego (wobec zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy) oraz niedopuszczalność rozszerzającej wykładni tego przepisu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r.m sygn. akt IV SA 1496/02, Monitor Prawniczy 2004/2/60). Jeżeli zatem organ odwoławczy nie ma wątpliwości, co do stanu faktycznego i nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, to ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec, co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzje organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (patrz: wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981/2/88). W tym miejscu należy podkreślić, że postępowanie odwoławcze charakteryzuje się tym, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz organ odwoławczy jest obowiązany ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć. Odwołanie wniesione przez stronę od decyzji organu pierwszej instancji wywiera ten skutek, że sprawa podlega rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Zakreślając kierunki rozstrzygnięć organu odwoławczego przepis art. 138 K.p.a. w pierwszej kolejności wymienia w § 1 te, które prowadzą bezpośrednio do załatwienia sprawy przez: 1) utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji albo, 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy bądź, 3) uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji względnie umorzenie postępowania odwoławczego, gdy uzasadnione to będzie stanem lub przedmiotem sprawy. Oznacza to, że stosownie do art. 138 § 1 K.p.a. organ odwoławczy w pierwszej kolejności powinien dążyć do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W tym celu, co wynika wyraźnie z art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może na żądanie strony lub z urzędu przeprowadzić postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego rodzaju postępowania organowi, który wydał decyzję. Powtórzyć przyjdzie, że odstępstwo od powyższych zasad i ograniczenie rozstrzygnięcia organu odwoławczego do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia dopuszczalne jest na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego postępowania wyjaśniającego: 1) w całości lub 2) w znacznej części. Zaakcentować należy, że zgodnie z poglądem doktryny oraz dotychczasowym dorobkiem orzeczniczym sądów administracyjnych zastosowanie przepisu art. 138 § 2 K.p.a. przez organ odwoławczy jest uzasadnione wtedy, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe (np. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 208/99, niepublikowany; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA 430/99, niepublikowany.). Ponadto rozstrzygnięcie kasacyjne jest dopuszczalne, gdy w toku postępowania przed organem drugiej instancji dowody zebrane w pierwszej instancji przestały być aktualne ze względu na zmianę stanu faktycznego (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 26 czerwca 1997 r., sygn. akt II SA/Wr 854/96, OSP 1998, z. 6, poz. 108). Oceniając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego należało stwierdzić, że jej rozstrzygnięcie, polegające na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, niewątpliwie narusza przepis art. 138 § 1 pkt 2. Analiza obecnie obowiązujących przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. warunkach., Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą stanowiąca podstawę materialnoprawną wydawanych decyzji prowadzić musi do wniosku, że w sprawie niniejszej nie zachodziła konieczność uzupełniania materiału dowodowego, a już na pewno nie w całości lub w znacznej jego części. Zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny wskazuje, że organ pierwszej instancji, przeprowadził postępowanie administracyjne, mając na uwadze regulacje zawarte w rozdziale 5 ustawy "lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalanie warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji". Zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a. zawiadomił strony, o wszczęciu na żądanie B. i Z. S., postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, ustalił na jakim terenie planowana jest inwestycja, poprzez dołączenie do akt wypisu z ewidencji gruntów, wskazał organy, z jakimi należy uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie stodoły na halę maszyn wraz z rozbudowa i rozbudowy szopogarażu, (Marszałek Województwa Opolskiego, Starosta Kluczborski, Wojewoda Opolski) oraz przeprowadził wymagane uzgodnienia – postanowienia 18.05.2006 r., 16.05.2006 r.,17.05.2006 r., oraz sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego wnioskowana działkę. Przede wszystkim należy podnieść, że w świetle art. 59 powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy terenu wydaje się w przypadku "zmiany zagospodarowania terenu", ale tylko w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu. W pojęciu tym mieści się m.in. budowa nowego obiektu, czy przebudowa istniejącego. Oznacza to, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinni wnieść inwestorzy zamierzający doprowadzić do zmiany sposobu zagospodarowania terenu lub użytkowania obiektu budowlanego, lub jego części albo przeprowadzić roboty budowlane, albo przeprowadzić roboty budowlane nawet, gdy nie wymagają pozwolenia na budowę, zatem i skarżący zamierzający dokonać przebudowy i rozbudowy budynków gospodarczych. Godzi się zauważyć, iż wolą ustawodawcy było niejako zastąpienie ustaleń tego planu, poprzez ustalenia zawarte w takiej decyzji, której wydanie musi poprzedzać przeprowadzenie stosownej analizy. Dopiero tak dokonane ustalenie warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. W myśl art. 54 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) właściwy do wydania warunków zabudowy organ zobowiązany jest do przeprowadzenia analizy funkcji i oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przygotowanie takiej analizy poprzedza opracowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy, przy czym sporządzenie projektu powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 przywołanej ustawy). Ustawodawca nie wprowadził natomiast takiego obowiązku odnośnie wniosku inwestora, uznając, że nie musi być przygotowany przez profesjonalistę w tym zakresie. Biorąc pod uwagę, że inwestor, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, często nie jest w stanie dokładnie przewidzieć, jaką zabudowę na wskazanym można dopuścić i co wyniknie z analizy, która zostanie przeprowadzona, nie może ponosić negatywnych tego konsekwencji. W rezultacie, wniosku tego nie można interpretować zbyt sztywno. Należy zwrócić uwagę, że w praktyce mogą się zdarzać sytuacje, w których można będzie dopuścić realizację budynku mieszkalnego lub gospodarczego, jak wnosili inwestorzy, ale o innej kubaturze, wysokości, linii architektonicznej, niż inwestor zamierzał, formułując swój zamiar we wniosku. Wystarczy wówczas, że inwestor potwierdzi, że realizację inwestycji tego samego typu (w tym wypadku budynków gospodarczy), zakreśloną w decyzji sporządzonej w oparciu o przeprowadzoną analizę akceptuje. Oznacza to, że organ odwoławczy nie mógł wydać decyzji kasacyjnej tylko z tego powodu, że wniosek inwestora nie spełniał wymogów przepisów art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c ustawy, tzn., jak uznał organ, nie podawał gabarytów rozbudowywanych budynków, skoro strona we wniosku wskazała wysokość budynku, kubaturę obiektu, powierzchnię zabudowy, w tym powierzchnię użytkową, jak również dokładnie określiła nieruchomość, na której zamierza zrealizować inwestycję, podając numer ewidencyjny działki Przeto uznać należy, zdaniem Sądu, że organ odwoławczy mógł ponownie ocenić wniosek inwestorów i rozstrzygnąć sprawę. Powtórzyć przyjdzie, że w razie wniesienia odwołania – organ odwoławczy zobowiązany jest rozpoznać sprawę w pełnym zakresie, a więc także co do przesłanek określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie należy podnieć, że organ odwoławczy nie wskazał konkretnie, jakie, inne postępowanie wyjaśniające winien przeprowadzić organ pierwszej instancji, tym bardziej, że nie został zakwestionowany zakres i tryb przeprowadzenia uzgodnień wymaganych przez przepis art. 60 ust. 1 i 2 ustawy. Zgodzić się należało natomiast ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), następuje w toku sprawy o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie w toku innego postępowania. Jednakże stwierdzone przez Kolegium, takie uchybienia w decyzji Wójta Gminy Lasowice Wielkie, nie uprawniało do wydania decyzji kasacyjnej i mogło zostać wyeliminowane na etapie wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, podobnie jak zakwestionowane zapisy decyzji I instancji odnoszące się do warunków ochrony środowiska, skoro strona we wniosku wskazała, iż inwestycja "nie wpłynie negatywnie na środowisko", czy stwierdzony brak prawidłowego uzasadnienia decyzji – wymagany przez przepis art. 107 § 3 K.p.a. Wobec powyższych rozważań należy podnieść, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie napotkało w postępowaniu odwoławczym na ustawowe przeszkody uniemożliwiające mu merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Zatem wydanie w tej sprawie rozstrzygnięcia kasacyjnego nastąpiło z naruszeniem prawa. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja naruszyła przepisy 138 § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, co skutkować musi jej uchyleniem. Rozpoznając sprawę ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu winno dokonać oceny wydanej decyzji o warunkach zabudowy pod kątem jej zgodności z art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy.