II SA/Op 2/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu. Wnioskiem z dnia 2 października 2006 r. J. S. wystąpił do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o przyznanie zasiłku celowego w związku ze stratami w uprawach rolnych oraz w użytkach zielonych gospodarstwa rolnego poniesionymi na skutek suszy w 2006 r. Decyzją z dnia 2 listopada 2006 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w S. odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłku celowego w kwocie 1000 zł dla rodziny rolniczej prowadzącej gospodarstwo rolne o powierzchni powyżej 5 ha i w kwocie 392 zł dla rodziny rolniczej prowadzącej gospodarstwo rolne, w którym utrzymuje się bydło, owce, kozy lub konie w ramach programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy w 2006 r. Uzasadniając powyższą decyzję organ I instancji wskazał, iż warunkiem ubiegania się o pomoc społeczną jest poniesienie szkód w uprawach rolnych w gospodarstwie rolnym średnio w wysokości powyżej 30 %. Ponieważ z protokołu sporządzonego na okoliczność ustalenia rozmiaru strat powstałych w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy wynika, iż straty wyniosły 27,48 % ogólnej powierzchni, nie kwalifikuje się on do udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego w ramach programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy. Decyzją z dnia 30 marca 2007 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, iż Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w S. rozstrzygnął sprawę odmowy przyznania zasiłku celowego dla J. S., którego gospodarstwo rolne zostało dotknięte klęską suszy w 2006 r., w oparciu o protokół zespołu roboczego komisji Wojewody [...], a nie w oparciu o protokół Komisji Wojewody [...], jak wymaga tego przepis § 2 pkt 2 i § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz. U. Nr 155, poz. 1109). Podniosło, iż z materiału dowodowego będącego w posiadaniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., zebranego w odrębnie prowadzonym postępowaniu (akta sprawy nr [...]), w szczególności z postanowień zarządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia 16 lipca 1999 r. w sprawie powołania Komisji ds. szacowania szkód produkcji rolnej, (...) wynika, że Wojewoda [...], działając w trybie § 20 ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz. U. Nr 16, poz. 82 z późn. zm.) powołał komisję ds. szacowania szkód powstałych w gospodarstwach rolnych, znajdujących się na obszarach dotkniętych klęską suszy oraz określił skład osobowy tej komisji, przy czym prace związane z dokonaniem lustracji (wizji lokalnej) powierzył zespołom roboczym, określając ich skład osobowy. Natomiast z informacji udzielonych przez Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa [...] Urzędu Wojewódzkiego w piśmie z dnia 12 marca 2007 r. wynika, że protokół sporządzony przez gminny zespół roboczy z oszacowania szkód w gospodarstwie rolnym jest jedynym protokołem sporządzonym w oparciu o przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r., który poddany był weryfikacji przez komisję Wojewody [...] polegającej na oznaczeniu tego protokołu literami "K" i "P" oraz wyliczeniu wskaźnika strat w skali całego gospodarstwa w stosunku do wszystkich roślin. Zdaniem organu, włączony do akt sprawy protokół zespołu roboczego komisji Wojewody z dnia 11 sierpnia 2006 r. nie zawiera treści, która świadczyłaby o tym, że był on weryfikowany przez komisję Wojewody [...] (poza znakiem "P" oraz pieczęcią "za zgodność z oryginałem"), a więc informacji wskazującej, iż to właśnie komisja Wojewody dokonywała obliczenia 27,48 % wskaźnika w uprawach rolnych w gospodarstwie rolnym J. S. Ponieważ opierając decyzję na niepełnym materiale dowodowym, organ I instancji naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., Kolegium uznało, że należało ją uchylić. Organ odwoławczy dodał również, iż uzasadnienie decyzji z dnia 2 listopada 2006 r. jest lakoniczne, jak też uchybia wymogom wynikającym z przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Nadto wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien wystąpić do Wojewody [...] o przekazanie protokołu oszacowania szkód w uprawach rolnych spowodowanych suszą w gospodarstwie rolnym J. S. oraz ustalić łączną powierzchnię upraw rolnych, co ma istotne znaczenie dla dokonania obliczenia średniej wielkości strat w uprawach rolnych spowodowanych suszą, ponieważ wyliczenie średniej szkód w uprawach rolnych winno odnosić się do rzeczywistej powierzchni ogólnej upraw rolnych. Decyzją z dnia [...], nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w S., na podstawie art. 104 K.p.a., art. 24 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) oraz § 2 pkt 1, 2, § 4 ust. 1, 2, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz. U. z 2006 r. Nr 155, poz. 1109) postanowił odmówić J. S. przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego w ramach pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy. Uzasadniając powyższą decyzję wskazał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest wymaganego protokołu oszacowania szkód sporządzonego przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz. U. Nr 16, poz. 82 ze zm.) i przekazanego przez wojewodę za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w związku z czym nie ma możliwości ustalenia średniej wysokości szkód powstałych w związku z suszą. Rozstrzygniecie oparł na piśmie Dyrektora Wydziału [...] Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Środowiska i Rolnictwa z dnia 2 sierpnia 2007 r. w którym poinformowano, że zespół roboczy działający na terenie gminy [...] nie przekazał protokołu do Komisji, zatem organ przyjął, że nie doszło do oszacowania strat przez Komisję w gospodarstwie J. S. Od powyższej decyzji J. S. wniósł odwołanie wskazując, iż kwalifikuje się on do udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego w ramach programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy. Ponieważ zespół roboczy komisji Wojewody [...] błędnie przyjął, iż straty w jego gospodarstwie wyniosły 27,48 % ogólnej powierzchni, zadaniem organu I instancji było oszacowanie strat na podstawie protokołu sporządzonego przez komisję Wojewody. Strona także podniosła, iż nie może ona ponosić ujemnych konsekwencji działania organów administracyjnych w sytuacji, gdyby protokół taki w ogóle nie został sporządzony. Podkreśliła, iż w toku całego postępowania nie miała możliwości wypowiedzenia się co do dowodów zebranych w sprawie. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej K.p.a., postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż protokół oszacowania szkód, o którym mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz. U. z 2006 r. Nr 155, poz. 1190 – zwanym dalej rozporządzeniem), pozwalający kierownikowi ośrodka pomocy społecznej na ustalenie średniej wysokości szkód w danym gospodarstwie rolnym, nie został w przypadku J. S. w ogóle sporządzony, co oznacza, iż nie doszło do oszacowania szkód w uprawach rolnych spowodowanych przez suszę przez komisję powołaną przez Wojewodę. Wobec tego wnioskodawca, który jest rolnikiem, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników nie może otrzymać zasiłku celowego we wnioskowanych kwotach 1000 zł i 392 zł, gdyż nie spełnia warunku dotyczącego oszacowania szkód w uprawach rolnych spowodowanych suszą przez komisję powołaną przez wojewodę. Z decyzją powyższą nie zgodził się J. S., który w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagał się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji z dnia 8 sierpnia 2007 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art.7 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dogłębnego zbadania przyczyn braku dowodów, art. 8 K.p.a. poprzez wydanie przeciwnych i wykluczających się decyzji przez komisję o identycznym składzie w oparciu o identyczne przepisy prawa, zasad bezstronności w wydawaniu decyzji poprzez całkowite zignorowanie wypunktowanych przez stronę uchybień prawa oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wydanie uzasadnienia niezwiązanego z całością decyzji oraz pośrednio podważające rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując wywody i twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, nie tylko z powodów w niej przedstawionych, ale także z przyczyn branych pod rozwagę z urzędu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a.). Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialonoprawnym. Podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony, ani też władny do zastępowania organów administracji państwowej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Przedmiotem oceny jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia z dnia [...], Nr [...], którą utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] o odmowie przyznania J. S. świadczenia w postaci zasiłku celowego w ramach pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy. Przeprowadzone w tych ramach badanie zgodności z prawem obu zapadłych w sprawie decyzji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami procesowymi uzasadniającymi ich wzruszenie. W pierwszej kolejności trzeba zaznaczyć, że zasiłek celowy, w tym też oparty o przepisy cyt. rozporządzenia, przyznawany jest na wniosek strony. Jak wynika z lektury akt sprawy, skarżący złożył wymagany wniosek w zakreślonym terminie (§ 6 ust. 1 rozporządzenia), wypełniając również inne wymogi formalne. Powodem odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia jest zaś przyczyna formalna, tj. brak protokołu oszacowania szkód, o którym mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia, pozwalający kierownikowi ośrodka pomocy społecznej na ustalenie średniej wysokości szkód w danym gospodarstwie rolnym, co oznacza - zdaniem organu - iż nie doszło do oszacowania szkód w uprawach rolnych spowodowanych suszą przez komisję powołaną przez Wojewodę, stąd wnioskodawca nie może otrzymać zasiłku celowego. Na wstępie przyjdzie odnotować, że wszczęcie postępowania na wniosek strony powoduje, że organ, który takie żądanie otrzymał, jest zobligowany z mocy prawa do podjęcia czynności procesowych postępowania administracyjnego, gdy żądanie w sprawie indywidualnej załatwianej w formie decyzji administracyjnej zostało wniesione do właściwego organu administracji publicznej. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie nakłada także na organ obowiązek dochowania zasad i reguł rządzących tym postępowaniem, a więc i konieczność respektowania przepisów wyznaczających przedmiot postępowania administracyjnego, zasad prowadzenia postępowania dowodowego, oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Obowiązek organu administracyjnego wyjaśnienia sprawy ma oparcie w przepisach art. 7 i art.77 § 1 K.p.a. Oznacza to, że także w sprawie wszczętej na wniosek rzeczą organu jest z urzędu zebranie potrzebnego do rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego, ocena wiarygodności dowodów i rozpatrzenie całego materiału w celu wydania rozstrzygnięcia. Z obowiązujących w przedmiotowej kwestii przepisów prawa nie wynika, aby pozycja organu była inna w tej sprawie niż w pozostałych sprawach administracyjnych. Analiza przepisów cytowanego rozporządzenia nie statuuje wyłącznego obowiązku wnioskodawcy wykazania faktu i wysokości szkody w gospodarstwie rolnym spowodowanej suszą w roku 2006. Przepisy te nie wprowadzają nawet obowiązku zgłoszenia przez osobę zainteresowaną szkody komisji powołanej przez wojewodę. Zatem wywód organów obu instancji uznający brak protokołu jej oszacowania za zasadniczy powód wydania decyzji odmownej, jest chybiony. Bezspornie, według § 2 pkt 2 cytowanego rozporządzenia, pomocy udziela się rodzinie rolniczej, jeżeli w gospodarstwie rolnym, w którym szkody w uprawach rolnych spowodowane suszą oszacowane przez komisję, wynoszą średnio powyżej 30%. Natomiast w myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia, po wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pomocy kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala średnią wysokość szkód w danym gospodarstwie rolnym na podstawie protokołu oszacowania szkód sporządzonego przez komisję powołaną przez wojewodę, na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji, przekazanego przez wojewodę za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Z regulacji tej wynika m.in., że szkody winny być oszacowane przez komisję. Zgodnie zaś z § 5 rozporządzenia wojewodowie, w terminie do dnia 15 września 2006 r., zobowiązani zostali do przekazania właściwym wójtom (burmistrzom, prezydentom miast) protokołów oszacowania szkód sporządzonych przez komisje. Zatem rzeczą Wojewody było spowodowanie dokonania przez komisję czynności oszacowania szkód w gospodarstwach rolnych na obszarze dotkniętym suszą i dostarczenia sporządzonych przez komisję protokołów właściwym organom. Przekazanie przez wojewodę wójtom (burmistrzom, prezydentom miast) protokołów szacowania szkód następowało do dnia 15 września 2006 r., natomiast upływ terminu do złożenia wniosku o przyznanie pomocy ustalony został na dzień 15 października 2006 r. Wynika stąd, że przekazanie przez wojewodę wójtom (burmistrzom, prezydentom miast) protokołów szacowania szkód następowało jeszcze przed ustaleniem, który z poszkodowanych wskutek suszy rolników wystąpi o udzielenie mu pomocy. Wymaga podkreślenia, że obowiązek sporządzenia protokołu oszacowania, o którym mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia nałożono na komisję powołaną przez organ administracji publicznej, jakim jest wojewoda. Odnosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt kontrolowanej sprawy trzeba dostrzec, że zarządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia 16 lipca 1999 r. w sprawie powołania Komisji ds. szacowania szkód w produkcji rolnej, powstałych w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej, znajdujących się na obszarach dotkniętych klęską suszy, gradobicia, nadmiernych opadów atmosferycznych, wymarznięcia, powodzi, huraganu, pożaru, działając na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji, Wojewoda w § 1 ust. 1 zarządzenia powołał Komisję ds. szacowania szkód, w ust. 2 określił jej skład, natomiast w ust. 3, określając skład, powołał zespół roboczy w celu sprawnego przeprowadzenia prac związanych z dokonaniem lustracji. Na mocy § 3 cyt. zarządzenia zespół roboczy Komisji został uprawniony do przeprowadzenia "wizji lokalnej" i sporządzenia z niej protokołu. Oznacza to, że ustalenia poczynione w trakcie oględzin przez zespół roboczy Komisji Wojewody, utrwalone w formie protokołu, stanowią dokument w oparciu, o który Komisja powinna była dokonać oszacowania szkód. Z akt sprawy wynika, że zespół roboczy Komisji Wojewody przeprowadził oględziny w gospodarstwie rolnym skarżącego, ustalając rozmiar strat powstałych w związku z klęską suszy w miesiącu czerwiec - lipiec 2006 r., sporządzając na tą okoliczność protokół (dowód: k -14 akt administracyjnych). W piśmie Dyrektora Wydziału [...] Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Środowiska i Rolnictwa z dnia 2 sierpnia 2007 r. tymczasem wyjaśniono, że zespół roboczy działający na terenie gminy [...] przekazał protokoły z oszacowania strat w gospodarstwach rolnych z terenu gminy [...] do Komisji, jednak wśród nich nie było protokołu m. in. z oględzin gospodarstwa J. S. - dlatego Komisja nie oszacowała strat w tym gospodarstwie. Tym samym, zdaniem autora pisma, oznacza to, że nie doszło do szacowania strat w gospodarstwie skarżącego. Pomimo posiadania dowodu w postaci wyżej opisanego protokołu zespołu roboczego z oględzin, organy uznały sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, a stanowisko wyrażone ww. piśmie za wiążące. Takie stanowisko organów w ustalonym stanie faktycznym sprawy, w ocenie składu orzekającego, nie zasługuje na aprobatę. W sytuacji, gdy Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w S. dysponuje dowodem, że zostały przeprowadzone oględziny w gospodarstwie rolnym, a dowód ten jedynie nie został przekazany Komisji, to powinien go przekazać Wojewodzie [...] w celu oszacowania szkód, w formie o której mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia, przez uprawnioną przez niego Komisję. Przyjdzie powtórzyć, że ustalenie w decyzji, czy stronie przysługuje zasiłek następuje w oparciu o protokół oszacowania szkód sporządzony przez komisję. Zdaniem Sądu, jednak fakt nieprzekazania Komisji przez zespół roboczy protokołu z przeprowadzonych oględzin nie jest równoznaczny z tym, jak uznają organy, że nie doszło do oszacowania strat przez Komisję w gospodarstwie skarżącego. Świadczy on tylko o tym, pomijając z jakich powodów (organy nie wyjaśniły tej kwestii), że zespół nie wywiązał się z obowiązku przekazania materiału dowodowego, jakim jest protokół z oględzin, do Komisji. Realizacji tego obowiązku nie stoi na przeszkodzie treść tego dokumentu wskazująca, iż został on sporządzony na potrzeby zaopiniowania wniosku kredytowego złożonego przez skarżącego. W omówionym bowiem protokole z oględzin zawarte są informacje niezbędne do dokonania szacunku. Ponadto stwierdzić trzeba, iż zespół roboczy Komisji Wojewody przekroczył zakres działania przyznany jemu zarządzeniem Wojewody, bo jego rola powinna ograniczać się jedynie do przeprowadzenia oględzin, zaś pozostałe kwestie należą do kompetencji Komisji. Konkludując, skoro w przekonaniu Sądu sprawa nie dojrzała do rozstrzygnięcia, ponieważ podstawowe dla jej wyniku okoliczności faktyczne nie zostały wyjaśnione, to zapadłe w niej decyzje, jako przedwczesne nie mogły się ostać. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy właściwy organ winien uzupełnić materiał dowodowy we wskazanym kierunku, a następnie dokonać oceny zgromadzonych dowodów, na podstawie której poczyni ustalenia faktyczne w istotnym dla wyniku sprawy zakresie, zaś ustalone fakty obligowany jest wnikliwie rozważyć, mając na uwadze powyższe wywody orzeknie o żądaniu strony. Wydaną decyzję należy umotywować zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit. c i art.135 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Orzeczenie w pkt 2 uzasadnia art. 152 P.p.s.a.