II SA/Op 20/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1) oddala skargę, 2) przyznaje radcy prawnemu P. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu T. R. w kwocie 292, 80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 52,80 (słownie: pięćdziesiąt dwa 80/100 ) złotych. Wnioskiem z 1 października 2007r. T. R. wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie z podaniem o dodatkową pomoc materialną w związku z zalaniem mieszkania. We wniosku tym zaznaczył, że z powodu uszkodzenia urządzenia wodnokanalizacyjnego u sąsiada zostało zalane jego mieszkanie, które wymaga remontu. Do podania dołączył protokół z dnia 1 października 2007r. sporządzony przez pracowników Spółdzielni Mieszkaniowej na okoliczność usterek powstałych w wyniku zalania mieszkania. Z ustaleń tego protokołu wynika, iż mieszkanie T. R. zostało zalane w wyniku pęknięcia wężyka, stanowiącego część instalacji kanalizacyjnej w mieszkaniu sąsiada – T. P., wobec czego stwierdzono następujące usterki: w przedpokoju widoczna została plama o pow. 0,2 m² oraz zaciek na suficie o długości ok. 1 m i szerokości 0,1 m, dodatkowo w drugim przedpokoju o wymiarach 1,53 m x 0,9 m, na suficie na długości ściany 1,53 m i szerokości 0,1m widoczna jest plama o żółtych obrysach na długości ok. 1m w poziomie i szerokości ok. 0,15 m. Wnioskodawca podał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w N. nie przyznała odszkodowania ani pomocy finansowej, natomiast sąsiad zadeklarował pomoc w wyremontowaniu zalanych pomieszczeń. Dodatkowo strona wskazała, że w miesiącu sierpniu 2008r. dokonała remontu pokoju, malowania i położenia gładzi, koszt tych robót wyniósł 500 zł, a środki na ten cel zostały uzyskane w drodze pożyczki. Decyzją z dnia [...] nr [...], organ I instancji, Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działając z upoważnienia Burmistrza Nysy, postanowił przyznać T. R. zasiłek celowy na remont mieszkania w kwocie 60 zł. Jako podstawę prawną decyzji podano art. 104 K.p.a. oraz przepisy ustawy z 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2008r., Nr 115, poz. 728) – art. 8 i art. 40 ust. 1. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej wyjaśniono, w oparciu o dane wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego w sierpniu 2008r., że T. R. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 481,30 zł, dodając, iż kryterium dochodowe uprawniające do skorzystania z pomocy społecznej, zgodnie z art. 8 ww ustawy wynosi dla strony 477 zł. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany również osobie lub rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. Zalanie mieszkania wskutek awarii instalacji wodnokanalizacyjnej, w ocenie tegoż organu, można zaliczyć jako zdarzenie losowe, wobec czego postanowiono przyznać stronie zasiłek celowy. Jednakże organ I instancji uznał, że nie może uczestniczyć w kosztach remontu wykonanego przez stronę, w postaci położenia gładzi na ścianach mieszkania, przyjmując, że w ten sposób dokonano modernizacji lokalu, zaś remont po zalaniu mieszkania miał na celu przywrócenie mieszkania do stanu poprzedniego. Zdaniem organu, w celu naprawienia szkody spowodowanej awarią należało pomalować zalaną ścianę oraz sufit. Organ dodał, że z protokołu szkodowego sporządzonego przez Spółdzielnię Mieszkaniową wynika, iż powierzchnia, jaka powinna być pomalowana po zalaniu mieszkania wynosi łącznie ok. 19,98 m², zgodnie z obowiązującymi normami na dwukrotne pomalowanie tej powierzchni farbą emulsyjną wystarczy około 6 litrów farby, średni koszt farby "[...]" to 66 zł za 10 litrów. Organ argumentował, że T. R. powinien przede wszystkim żądać pomocy w naprawieniu szkód od sąsiada, sprawcy szkody, a nie przerzucać cały ciężar kosztów remontu na Ośrodek Pomocy Społecznej, dodając, że strona jest osobą chodzącą dlatego powinna samodzielnie wykorzystywać swoje uprawnienia i możliwości i dochodzić odszkodowania za poniesione straty od T. P. Jednocześnie organ wskazał, że w 2008 r. Ośrodek na realizację zadań własnych, w tym wypłaty zasiłków celowych przeznaczył kwotę 95.083 zł miesięcznie. Wobec ograniczonych możliwości finansowych Ośrodka przeciętna zasiłków dla rodzin wynosi 120 zł, a dla osób samotnych przeciętnie 80 zł. Wysokość zasiłku celowego dla rodzin wynosi 350 zł, natomiast dla osób samotnych 250 zł. Organ zaznaczył, że zasiłek w górnej wysokości zarówno dla osób samotnych jak i rodzinie jest przyznawany w sytuacjach wyjątkowych i w okresach zimowych na zakup opału. Organ dodał, że w miesiącu sierpniu 2008r. wpłynęły 694 podania o udzielenie pomocy, a w miesiącu wrześniu 2008r. (na dzień wydawania decyzji tj. [...]) 589 podań. Z powyższą decyzją nie zgodził się T. R. zarzucając w odwołaniu naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Podniósł, że koszt remontu jego mieszkania bez kosztorysowej wyceny waha się w granicach od 600 zł do 800 zł. Stwierdził, że informował Ośrodek o zagubieniu faktur za zakupione materiały budowlane, lecz tych wyjaśnień organ nie przyjął. Zarzucił również, iż organ I instancji nie jest w stanie udokumentować faktu pomalowania przez sąsiada pomieszczenia, które nie zostało zalane oraz faktu wręczenia przez sąsiada kwoty 50 zł na zakup farb. Ponadto zarzucił, iż organ nie uwzględnił tego, że był zmuszony do dokonania naprawy i wymiany urządzeń wodno-kanalizacyjnych w zajmowanym lokalu, a koszt tej wymiany wyniósł 120 zł. Dodał również, iż koszty napraw i wyremontowania mieszkania byłyby wyższe, gdyby nie bezinteresowna pomoc osób trzecich oraz, że w jego ocenie osoby trzecie nie powinny wyręczać Ośrodka w wypełnianiu ciążących na nim zadań. Organ I instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania w trybie art. 132 K.p.a. i przekazując je wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...], opartą o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzenia odwołania T. R. postanowiło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy ustalił stan faktyczny zbieżnie z ustaleniami pierwszoinstancyjnymi, po czym zważył, iż w związku z awarią urządzenia wodnokanalizacyjnego w sąsiednim mieszkaniu w stosunku do lokalu zajmowanego przez T. R., uzasadnionym jest objęcie go pomocą w formie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z tym przepisem zasiłek ten może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. Zasiłek ten może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Z treści tego przepisu wynika, że zasiłek celowy ma charakter pomocy doraźnej ukierunkowanej na konkretny cel – stratę, która musi być przez wnioskodawcę szczegółowo wykazana. Organ odwoławczy ponownie wskazał, że materiał dowodowy (w szczególności protokół z oględzin lokalu mieszkalnego dokonany przez pracowników Spółdzielni Mieszkaniowej w N.) potwierdza fakt, iż w dwóch pomieszczeniach przedpokoi oraz w pokoju o wymiarach 2,80 m x 2,55 m na suficie widoczne były mokre plamy o żółtych obrysach. Również na ścianie pokoju na długości ok. 1 m w poziomie i 0,5 m w pionie oraz o szerokości ok. 0,15 m występują żółte plamy. Sufity w podanych pomieszczeniach pomalowane były farbą emulsyjną w kolorze białym, a na ścianach pokoju położone były tapety gładkie, papierowe, pomalowane w kolorze białym. Organ dodał, że fakt wystąpienia zacieków w przedpokoju i małym pokoju potwierdził również pracownik socjalny Ośrodka, który w dniu 9 października 2007r. przeprowadzał wywiad środowiskowy w mieszkaniu T. R. Oświadczenia sąsiada wnioskodawcy, T. P. z dnia 29 października 2007r., nie kwestionują, iż w jego mieszkaniu wystąpiła awaria urządzeń, co spowodowało zalanie niektórym pomieszczeń w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez T. R. W ramach naprawienia szkody, jej sprawca – T. P. pomalował duży pokój farbą zakupioną przez stronę, przekazując dodatkowo kwotę 50 zł na zakup farby w celu pomalowania małego pokoju w mieszkaniu T. R. W ocenie organu odwoławczego, wnioskodawca wykazał, że poniósł szkodę w wyniku zdarzenia losowego, za jaki należało uznać zalanie niektórych pomieszczeń jego lokalu mieszkalnego, jednakże nie przedstawił wiarygodnych dowodów, które wskazywałyby na to, że koszt naprawienia tej szkody wyniósł 500 zł., lub, jak wskazał w odwołaniu kwotę 600 – 800 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w tej sytuacji uznało za prawidłowe stanowisko organu I instancji, iż szkoda została częściowo naprawiona przez osobę, która ją wyrządziła, a częściowo przez samego poszkodowanego, tj. T. R. Organ odwoławczy zgodził się także ze stwierdzeniami organu I instancji, że obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przez sąsiada obciąża przede wszystkim tę osobę. Jednocześnie organ II instancji potwierdził, że strona powinna być objęta pomocą w formie zasiłku celowego przeznaczonego na pokrycie strat powstałych w wyniku zdarzenia losowego, a więc na pokrycie kosztów zakupu farb w ilości 10 litrów o wartości 66 zł. Organ odwoławczy zaakcentował, że organ I instancji wykazał swoje możliwości finansowe, w sposób prawidłowy przedstawiając analitykę rozdysponowania środków finansowych na realizację zasiłków celowych w miesiącu, w którym wydawana była decyzja. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania zespół orzekający uznał, iż jest on niezasadny z uwagi na fakt, iż organy rzetelnie przeprowadziły postępowanie dążąc do szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrały i zanalizowały materiał dowodowy istotny w sprawie. Szczegółowe i obszerne uzasadnienie świadczy również o tym, że uczyniły zadość obowiązkom określonym w art. 7 i art. 77 K.p.a. Dodatkowo SKO podniosło, że nie można zgodzić się z twierdzeniami strony, iż organ I instancji miał obowiązek pokrycia kosztów wymiany urządzeń wodno-kanalizacyjnych w jego mieszkaniu. Obowiązek wymiany urządzeń znajdujących się w lokalu, zwłaszcza, że urządzenia te nie uległy awarii, ciąży na lokatorze. Jedynie w sytuacji, gdy lokator nie jest w stanie z własnych środków budżetowych ponieść pełnego kosztu wymiany tych urządzeń, to może się zwrócić do Ośrodka o udzielenie pomocy ze środków pomocy społecznej na ten konkretny cel, podczas gdy z wniosku T. R. z dnia 1 października 2007r, nie wynikało, aby ubiegał się o przyznanie zasiłku stanowiącego dofinansowanie do wymiany urządzeń wodno-kanalizacyjnych w swoim mieszkaniu. W dniu 18 grudnia 2008 roku T. R. skierował za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Sądu na decyzję Kolegium z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie przyznająca T. R. zasiłek celowy na remont mieszkania w wysokości 60 zł. Skarżący podniósł, iż Ośrodek nie zbadał stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, a także nie przedstawił szczegółowego wykazu środków finansowych przeznaczonych na pomoc socjalną.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2009r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu ustanowił skarżącemu radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika T. R. został wyznaczony radca prawny P. P., któremu skarżący udzielił pełnomocnictwa do występowania przed sądem w swoim imieniu, pismem z dnia 2 marca 2009r. Na rozprawie w dniu 5 marca 2009r. radca prawny P. P. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo u ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz,1296 ze zm.), sądy sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sprawowanie przez sądy administracyjne kontroli działalności innych organów nie może i nie powinno przybierać postaci orzeczeń merytorycznych zastępujących orzeczenia podmiotów kontrolowanych. Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej sądy administracyjne dokonują oceny, na skutek zaskarżenia, działalności (działania bądź zaniechania) organu administracji publicznej. Wobec tego nie zastępują organów administracji publicznej i nie przejmują ich kompetencji do końcowego załatwienia sprawy i wydania rozstrzygnięcia. Orzeczenia sądów administracyjnych, w razie uwzględnienia skarg, rozstrzygają o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu bądź zobowiązują organ administracji publicznej do określonego zachowania się w toku dalszego załatwiania sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa legalności decyzji uznaniowej, zawsze sprowadza się wyłącznie do zbadania czy w procesie badania stanu faktycznego oraz zbierania i analizowania materiału dowodowego organ wydający decyzję wykonał wszystkie czynności potrzebne do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie i nie naruszył on w ramach swego uznania zasady swobodnej oceny dowodów. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona wymogom prawa. Przedmiotem oceny jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie z dnia [...] przyznającą skarżącemu zasiłek celowy na remont mieszkania w kwocie 60 zł. W myśl art. 7 ustawy z dni 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2008r., Nr 115, poz. 728), zwana dalej ustawą, pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowywaniu do życia młodzieży opuszczającej opiekuńczo – wychowawcze, trudności w integracji osób które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu się do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Na podstawie przytoczonego artykułu ustawy organ właściwie uznał, iż sytuacja życiowa, zdrowotna i materialna skarżącego wypełnia przesłanki do udzielenia mu pomocy finansowej. Skarżący wnosił o przyznanie mu zasiłku celowego (art. 39 ustawy o pomocy społecznej) oraz specjalnego zasiłku celowego (art.40 ustawy o pomocy społecznej). Przepis art. 40 ustawy o pomocy społecznej dopuszcza udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego, niezależnie od dochodu, osobie lub rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. Przy czym zawarty w przywołanym przepisie zwrot "może" oznacza, że w każdym wypadku decyzja wydana w oparciu o cytowany przepis będzie wydana w ramach uznania organu tzw. uznania administracyjnego. Podkreślić zaś należy, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny, w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu ważnego interesu wnioskodawcy (podobnie w wyroku WSA w Warszawie z 03.06.2004r. o sygn. III SA 212/03 LEX nr 147341). Uznanie administracyjne nie polega jednakże na zupełnej dowolności działania organu administracji i podlega kontroli sądowej. Zakres uznania administracyjnego jest określony przez prawo tj. Kodeksem postępowania administracyjnego oraz ustawę o pomocy społecznej. Organ przy wydawaniu decyzji nie może kierować się wyłącznie interesem strony wnioskującej, musi brać pod uwagę słuszny interes społeczny, interes innych obywateli a także możliwości organu w zakresie posiadanych środków. Kontroli Sądu podlega więc sposób w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz to, czy swobodne uznanie organu nie przekształciło się w uznanie dowolne. Kontroli sądu administracyjnego nie podlega tym samym uznanie samo w sobie, lecz uzasadnienie stanowiska organu (I SA/Gd 998/07 - Wyrok WSA w Gdańsku). Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się zatem do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowani przepisów procedury, zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych. Stosownie do art. 77 K.p.a. przed wydaniem decyzji organy administracji mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie organ administracji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący wskazał wszystkie okoliczności i czynniki wpływające na jego decyzję. Organ dokonując szczegółowej analizy zebranego materiału dowodowego zdecydował o przyznaniu zasiłku celowego przewidzianego w art. 40 ust. 1 ustawy, uzasadniając ten fakt tym, iż T. R. bezspornie poniósł straty w wyniku zalania jego lokalu mieszkalnego w dniu 16 września 2007r., w związku z awarią urządzenia wodno-kanalizacyjnego w lokalu sąsiednim. Trafnie organ odwoławczy wywiódł, iż w ustalonym stanie faktycznym objęcie skarżącego pomocą w formie zasiłku celowego znajduje uzasadnienie w przepisach art. 40 ust. 1 i 3 ww ustawy o pomocy społecznej. Powtórzyć przyjdzie, że zgodnie z tym przepisem zasiłek celowy może być również przyznany osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego, zasiłek ten może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Z treści tego przepisu wynika, że zasiłek celowy ma charakter doraźnej pomocy ukierunkowanej na konkretny cel – stratę, w niniejszej sprawie szczegółowo przez skarżącego wykazaną. Zdaniem Sądu, organ dokonał szczegółowego uzasadnienia w kwestii wysokości przyznanego zasiłku. Przedstawił czym kierował się przy ustalaniu kwoty zasiłku wskazując zarówno wysokość posiadanych na ten cel miesięcznych środków finansowych, jak również przedstawił liczbę osób ubiegających się o taki zasiłek, oraz wskazał kryteria pierwszeństwa przyznawania pomocy. W tym przypadku organ wskazał wysokość przeciętnego zasiłku, który w przypadku osób samotnie gospodarujących wynosił w 2008 roku 80 zł. Wskazał również, iż przy ograniczonych możliwościach finansowych przyjął następujące kryterium podziału: zasiłek w najwyższej wysokości otrzymują rodziny lub osoby bez stałego źródła dochodu w sytuacjach wyjątkowych np. zima, gdy występuje duża różnica pomiędzy kryterium dochodowym a posiadanym dochodem oraz w przypadku długotrwałej choroby lub niepełnosprawności. Natomiast zasiłki w niżej niż przeciętna kwocie otrzymują osoby posiadające stałe źródło dochodu, gdy istnieje mała różnica pomiędzy kryterium dochodowym a uzyskanym dochodem, a osoba korzysta jednocześnie z innych form pomocy społecznej. Skarżący natomiast otrzymał zasiłek celowy w wysokości 60 zł, jest to kwota zbliżona do ustalonej przez organ kwoty przeciętnego zasiłku, a nadto była to kwota pozwalająca na pokrycie strat powstałych w wyniku zdarzenia losowego, a więc na pokrycie zakupu farb w ilości 10 litrów o wartości 66 zł. Wysokość żądanej przez wnioskodawcy pomocy finansowej była niewspółmierna do kwot, jakie pozostają w dyspozycji organów pomocy społecznej. Kwota 600 – 800 zł, o jaką zwrócił się skarżący przekraczała wielokrotnie przeciętne świadczenie udzielane z pomocy społecznej, także i z tego względu nie było możliwości uwzględnienia w całości wniosku skarżącego. W konsekwencji, w świetle przedstawionych przez organ argumentów Sąd uznał, iż organ działając w ramach uznania administracyjnego wziął pod uwagę całokształt okoliczności, zarówno wnioski strony, jego sytuację finansową zdrowotną oraz życiową, ale także słusznie przyjmując kryterium pierwszeństwa zasady sprawiedliwości społecznej oraz rozdzielając środki zapewnił dostęp osobom najbardziej potrzebującym nieposiadających żadnych stałych dochodów i które przy wykorzystaniu własnych możliwości nie są w stanie zdobyć takich środków. Podkreślić należy, że w toku postępowania organ nie naruszył również przepisów proceduralnych, w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy m.in. przeprowadzenie wywiadu środowiskowego o sytuacji materialnej i zdrowotnej wnioskodawcy, jak również przy wydawaniu decyzji organ zastosował się do ustalonego jednakowego dla wszystkich wnioskodawców kryterium pierwszeństwa. Z uwagi na fakt, iż w ocenie Sądu postępowanie zostało przeprowadzone rzetelnie oraz z zachowaniem wszystkich wymogów przewidzianych prawem nie ma mowy w tym przypadku o naruszeniu granic uznania administracyjnego. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 15 pkt 1 oraz z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze. zm.).