II SA/Op 202/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2019 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu z dnia 17 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia 15 stycznia 2019 r., nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu na rzecz D. G. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez D. G. (zwanego dalej "skarżącym"), jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu (dalej: "organ odwoławczy", "Dyrektor"), z dnia 17 kwietnia 2019 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia 15 stycznia 2019 r., nr [...], wydaną w sprawie wezwania skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszowi Służby Więziennej z tytułu braku mieszkania w łącznej kwocie 443,68 zł. Skarga została wniesiona w następującym, wynikającym z akt sprawy, stanie faktycznym i prawnym: Decyzją personalną z dnia 28 października 2014 r. Dyrektor przeniósł z urzędu skarżącego, pełniącego służbę w Zakładzie Karnym w [...] na stanowisku [...] do pełnienia służby na stanowisku [...] Zakładu Karnego w [...]. Skarżący zamieszkiwał wówczas i zamieszkuje do chwili obecnej w [...], przy ul. [...]. W dniu 15 grudnia 2014 r. wystąpił on o przyznanie mu równoważnika z tytułu braku mieszkania w miejscu pełnienia służby i decyzją (w formie pisma) z dnia 15 grudnia 2014 r. Dyrektor Zakładu Karnego w [...], działając na podstawie art. 178 ust. 2 i art. 179 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (aktualnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 1542 ze zm.), zwanej dalej ustawą, oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2010 r. w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszowi Służby Więziennej z tytułu braku mieszkania (Dz. U. nr 137, poz. 920), dalej: rozporządzenie, przyznał mu ten równoważnik w wysokości 8,85 zł dziennie począwszy od dnia 1 listopada 2014 r., wskazując dodatkowo mechanizm corocznej waloryzacji świadczenia i dzień jego wypłaty w kolejnych miesiącach. Rozkazem personalnym z dnia 12 października 2018 r., nr [...], Dyrektor, działając na podstawie art. 70 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy, delegował skarżącego na okres od dnia 15 października 2018 r. do dnia 14 kwietnia 2019 r. do czasowego pełnienia służby na stanowisku [...] w Areszcie Śledczym w [...]. Decyzją (w formie pisma) z dnia 4 grudnia 2018 r., znak [...], Dyrektor Zakładu Karnego w [...] na podstawie art. 180 ust. 2 i art. 192 pkt 4 ustawy, wstrzymał skarżącemu z dniem 15 października 2018 r. wypłatę przedmiotowego równoważnika. Następnie opisaną na wstępie decyzją z dnia 15 stycznia 2019 r. wezwał skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego równoważnika w kwocie 443,68 zł. Decyzję oparto na przepisach art. 178 ust. 1 i art. 181 ust. 1 ustawy oraz § 4 rozporządzenia oraz uzasadniono ją pełnieniem przez skarżącego służby od dnia 15 października 2018 r. w miejscowości, w której posiada tytuł do lokalu mieszkalnego (w [...]). W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, który wskazywał, że nie doręczono mu decyzji o przeniesieniu do pełnienia służby w Areszcie Śledczym w [...] oraz, że od 11 października 2018 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim, Dyrektor utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 178 ustawy równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania przysługuje funkcjonariuszowi Służby Więziennej tylko wówczas, gdy nie posiada on w miejscu pełnienia służby tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub domu, co w przypadku skarżącego, po skierowaniu go do służby w [...] nie miało miejsca. Posiada on tytuł prawny do lokalu w [...] przy ul. [...] i w lokalu tym zamieszkuje. Podniósł też, że skarżący wiedział o wydanej decyzji o przeniesieniu go do pracy w [...] z rozmowy telefonicznej z dnia 12 października 2018 r., potwierdzonej notatką służbową inspektora ds. kadr w Zakładzie Karnym w [...]. Podobnie w piśmie z dnia 29 listopada 2018 r., skierowanym do Wyższego Przełożonego Dyscyplinarnego Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu, przyznał on, że posiadał informację o skierowaniu go do innej jednostki. Organ odwoławczy wskazał ponadto pismo Dyrektora ZK w [...] z dnia 4 grudnia 2018 r., doręczone skarżącemu w dniu 27 grudnia 2018 r., w którym zawarto informację o delegowaniu do czasowego pełnienia służby w AŚ w [...] oraz pismo skarżącego z dnia 17 grudnia 2018 r. skierowane do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, w którym potwierdza on swoją wiedzę o delegowaniu go do służby w AŚ w [...]. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił mechanizm wyliczenia nienależnie pobranego przez skarżącego równoważnika, wskazując, że po waloryzacji wynosił on 9,44 zł dzienne i obejmuje on 47 dni w okresie od 15 października do 30 listopada 2018 r. W skardze pełnomocnik skarżącego zakwestionował powyższą decyzję, zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wniósł też o przeprowadzenie dowodu z akt personalnych skarżącego oraz zweryfikowanie upoważnienia zastępcy Dyrektora ZK w [...] do działania w imieniu tego organu. W uzasadnieniu przedstawił okoliczności toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego, które odczuł on jako rażącą niesprawiedliwość, a to z kolei spowodowało, że zaczął się leczyć [...] i nie jest w stanie brać udziału w jakichkolwiek postępowaniach. Mimo to, rozkazem doręczonym w dniu 25 marca 2019 r. delegowano go z mocą wsteczną od 15 października 2018 r. na niższe stanowisko służbowe. Narusza to – w ocenie skarżącego - art. 70 ustawy, który nie daje podstawy do tego rodzaju degradacji. Wcześniejsze ustne zawiadomienie pochodzące od osoby nieuprawnionej narusza zasadę pisemności. Ponadto, degradacja bez uprzedniego orzeczenia dyscyplinarnego, narusza art. 232 pkt 4 ustawy oraz art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego, z naruszeniem art. 180 i 181 ustawy wstrzymano mu wypłatę równoważnika pieniężnego za brak mieszkania, bez uchylenia decyzji taki równoważnik przyznającej. Organ wnosił o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację i podkreślając, że rozkaz personalny o czasowym delegowaniu funkcjonariusza SW do innej miejscowości jest wykonalny z dniem w nim określonym oraz nie przysługuje od niego odwołanie. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 poz. 1302 ze zm.) dalej w skrócie "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W związku z tym, że skarżący złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym w skardze, która została doręczona organowi odwoławczemu listem poleconym wysłanym na jego adres w dniu 14 maja 2019 r. i organ ten nie zażądał w terminie 14 dni rozpoznania sprawy na rozprawie, zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana w takim trybie na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badaniu podlega jedynie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego i materialnego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, co powoduje, że niezależnie od podnoszonych zarzutów, ocenie sądu poddane jest nie tylko zastosowanie w sprawie prawa materialnego, ale także postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanego aktu. W pierwszej kolejności, a to ze względu na brzmienie art. 220 ustawy, zgodnie z którym spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, należało odnieść się do właściwości sądu administracyjnego w tej sprawie. W orzecznictwie przyjmuje się przy tym jednolicie, że treść art. 220 w związku z art. 217 ust. 2, art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 ustawy oznacza, że sprawa o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Służby Więziennej z tytułu "niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych" funkcjonariusza Służby Więziennej, czy przysługiwania funkcjonariuszowi Służby Więziennej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie należą do właściwości sądu administracyjnego, a ewentualne roszczenia mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi – sądami pracy (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt III PK 7/15 i z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt III PZP 4/13 – zam. w System Informacji Prawnej LEX pod nr 1816597 i 1360419, oraz postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 928/11 – zam. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). W orzecznictwie zwrócono jednak również uwagę na to, że o ile należy zaaprobować stanowisko, iż co do zasady sądem właściwym do rozpoznania spraw dotyczących roszczeń funkcjonariuszy Służby Więziennej ze stosunku służbowego nie wymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej jest sąd powszechny, to w sprawach, w których ustawodawca w rozdziale 18 powyższego aktu wprost wskazał, iż rozstrzygnięcie następuje w formie decyzji, właściwymi do dokonania kontroli zgodności z prawem wydanych w tym przedmiocie rozstrzygnięć są sądy administracyjne (zob. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 84/12 i z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1623/12, zam. w CBOSA). Z uwagi na powyższe należało przyjąć, że skarżący był uprawniony wnieść skargę do sądu administracyjnego od decyzji w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego, gdyż rozstrzygnięcie organów dotyczące zwrotu nienależnie pobranego równoważnika zapadło w formie decyzji. Odnosząc się do meritum sprawy przypomnieć należało, że wskazaną przez organ odwoławczy materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 181 ust. 1 ustawy, który przewiduje, że "W przypadku pobrania nienależnego równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 178 ust. 1, wydaje się decyzję o jego zwrocie". Z przepisem tym skorelowany jest ust. 2 wskazujący, że Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wypłaty równoważnika, o którym mowa w art. 178 ust. 1 oraz sposób zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego, uwzględniając termin wypłaty i zwrotu równoważnika oraz jednostki organizacyjne właściwe do jego wypłaty (ust. 2). Z tego względu w sprawie znajduje też zastosowanie § 4 rozporządzenia w brzmieniu: "Kwota nienależnie pobranego przez funkcjonariusza równoważnika pieniężnego podlega zwrotowi do kasy jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, w której funkcjonariusz pobierał równoważnik pieniężny, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o zwrocie wypłaconego równoważnika pieniężnego stała się ostateczna". Analiza tych regulacji nie pozwala jednak przyjąć, że przepisy te mają charakter materialnoprawny, gdyż w istocie wyjaśniają jedynie tryb w jakim powinno zapadać rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika z tytułu braku mieszkania w miejscu pełnienia służby (chodzi tu o konieczność wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej) oraz jednostkę organizacyjną, do kasy której powinien nastąpić zwrot tego równoważnika. Powołanie niewłaściwej podstawy prawnej w decyzji w sytuacji, gdy istnieje norma prawna uzasadniająca jej wydanie, nie jest jednak tego rodzaju wadliwością decyzji administracyjnej, która nakazywałaby jej uchylenie, gdyż można w takim wypadku przyjąć, że to naruszenie prawa nie miało wpływu na wynik sprawy. Właściwą podstawą materialnoprawną decyzji, o której mowa w art. 181 ust. 1 ustawy jest przepis art. 180 ust. 2 ustawy, który stanowi, że "Równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania przysługuje w okresie od dnia powstania uprawnienia do jego pobierania do dnia, w którym nastąpiła utrata tego uprawnienia." Norma prawna, jaką można odczytać z tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że za równoważnik "należny" uznaje się jedynie taki, który został pobrany w okresie, w którym istniało uprawnienie do jego pobierania w postaci odpowiedniej decyzji administracyjnej przyznającej tego rodzaju świadczenie oraz nie zaistniała przesłanka z art. 180 ust. 1 ustawy – niezawiadomienie przez funkcjonariusza pobierającego równoważnik o takiej zmianie jego sytuacji mieszkaniowej, która ma wpływ na uprawnienie do otrzymywania równoważnika wynikające z art. 178 ust. 1 i 2 ustawy. Wnioskując a contrario, uznać należy, że równoważnik za brak lokalu staje się "nienależny" w rozumieniu art. 180 ust. 2 ustawy z chwilą utraty uprawnień do jego pobierania. Wbrew stanowisku autora skargi nie jest konieczne w takim wypadku wygaszenie decyzji przyznającej równoważnik, wystarczające jest spełnienie się okoliczności utraty przez funkcjonariusza jednej z przesłanek uzasadniających jego przyznanie, o których mowa w art. 178 ust. 1 ustawy. W przypadku delegowania służbowego do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, oczywistym jest – w przypadku, gdy jednostka organizacyjna, do której funkcjonariusz został delegowany znajduje się w miejscowości, w której funkcjonariusz ten posiada uprawnienie do lokalu mieszkalnego – że dochodzi do tego rodzaju zmiany jego sytuacji bytowej, która powoduje, że przestaje on spełniać przesłankę z art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy i tym samym traci uprawnienie do pobierania omawianego równoważnika. Z powyższego wynika, że zasadniczym elementem stanu faktycznego sprawy staje się konieczność ustalenia z jakim dniem doszło do czasowego delegowania skarżącego do służby w jednostce organizacyjnej mieszczącej się na terenie [...], czyli miasta, w którym posiada on własny lokal mieszkalny (okoliczność niesporna, wynikająca również z akt sprawy). W takim wypadku decyzja o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika pozostaje w ścisłym związku z decyzją (rozkazem personalnym), delegującym skarżącego do pełnienia służby w jednostce położonej na terenie [...] (Areszt Śledczy w [...]). Organ odwoławczy powołał się na przepis art. 219 ustawy w brzmieniu: "1. Sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 5a) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych w Ministerstwie Sprawiedliwości, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. 2. Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. 3. Rozkaz personalny jest wykonalny z dniem w nim określonym. Od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje." Z tej regulacji wywiódł, że rozkaz personalny z dnia 12 października 2018 r. wywołał skutek prawny z dniem określonego w nim początku okresu delegowania (15 października 2018 r.) i to bez względu na to w jakiej dacie rozkaz ten został skarżącemu doręczony. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. W piśmiennictwie wyrażany jest pogląd, opierający się zresztą na przywoływanym orzecznictwie NSA, że formę uzewnętrznienia oświadczenia woli kompetentnego organu administracji publicznej przez zakomunikowanie woli jednostce regulują przepisy K.p.a. Przepis art. 109 § 1 K.p.a. ustanawia regułę doręczania decyzji jako doniosłego w skutkach pisma procesowego. Z rozwiązań przyjętych w K.p.a. wynika, że wyłączną formą zakomunikowania woli jednostce jest doręczenie lub ogłoszenie decyzji. Wyjątek z § 2 tego przepisu w niewielkim stopniu odformalizowuje obowiązek organu doręczenia decyzji, ponieważ zgodnie z art. 67 § 2 pkt 5 wymienia się ustne ogłoszenie decyzji jako czynność postępowania na tyle istotną, że sporządza się z niej protokół, a ten musi odpowiadać wymaganiom art. 68 oraz 107 K.p.a., określającego istotne elementy decyzji (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 13 wydanie, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014, str. 469). Ponadto w piśmiennictwie przyjmuje się, że generalną regułą, będącą skutkiem regulacji zawartej w art. 109 K.p.a., jest jej skutek związany z zaistnieniem decyzji administracyjnej w obrocie prawnym. Jest on związany z zewnętrznym charakterem aktu administracyjnego, jak też z mechanizmami nakierowanymi na ochronę interesu strony w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 110 K.p.a., organ administracji publicznej jest związany decyzją administracyjną od chwili doręczenia jej stronie. Tak więc moment skutecznego doręczenia decyzji jest chwilą, w której decyzja ta wchodzi w życie, czyli wywołuje określone skutki prawne (zob. M. Dyl [w:] "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz." pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014, str. 474 teza 8, 9 i powołane tam orzecznictwo). Jak wynika z akt osobowych skarżącego, rozkaz personalny z dnia 12 października 2018 r. został mu prawidłowo doręczony w dniu 22 marca 2019 r. (zwrotka na k. 226 tych akt). W okresie wcześniejszym decyzja ta nie weszła w życie, bowiem to wyłącznie skarżący był jedyną stroną postępowania i nie było innych stron lub jednostek, do których ewentualne jej doręczenie wywołałoby skutek w postaci wejścia decyzji do obiegu prawnego. Byt prawny decyzji rozpoczyna się od ujawnienia woli organu na zewnątrz przez skuteczne ogłoszenie lub doręczenie decyzji administracyjnej (zob. M. Dyl op. cit. str. 474 teza 10). W sytuacji zatem, w której w decyzji organ określa datę wynikającego z jej treści skutku na przyszłość, to skutek ten nie może nastąpić wcześniej niż w dniu faktycznego prawidłowego doręczenia tej decyzji. Inaczej, decyzja taka działałaby z mocą wsteczną, co w przypadku delegowania na inne stanowisko służbowe w innej miejscowości nie jest ani dopuszczalne ani wykonalne. Aby móc wykonać tego rodzaju decyzję strona musi znać jej treść i bezsprzecznie staje się to możliwe z chwilą jej doręczenia. Z tego też względu decyzja administracyjna sporządzona przez właściwy organ i nawet we właściwej formie oraz poprawna pod względem merytorycznym, ale nie doręczona, nie załatwia sprawy, gdyż nie wiąże ani strony ani organu. Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że skoro wiadomość o zapadnięciu decyzji została zakomunikowana skarżącemu przez jednego z funkcjonariuszy oraz, że z pism wysyłanych przez skarżącego wynikało, że wie on o czasowym delegowaniu go do służby w innej jednostce, to należało przyjąć, że decyzja wywołała określony w niej skutek prawny. Jeszcze raz należy podkreślić, że ustne ogłoszenie decyzji również musi przybierać określoną formę prawną – protokołu, z którego wynikać będzie, że strona uzyskała pełną informację o wszystkich elementach jej treści, a nie tylko informację o rozstrzygnięciu. Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że wobec tego, że rozkaz personalny z 12 października 2018 r. wszedł do obiegu prawnego dopiero w dniu 22 marca 2019 r., to nie mógł on stanowić podstawy do wydania decyzji o zwrocie równoważnika za okres sprzed tej daty, tj. za okres, w którym obowiązywała jeszcze decyzja o przyznaniu skarżącemu spornego równoważnika, a skarżący nie był osobą delegowaną do służby w AŚ w [...] w rozumieniu art. 70 ust. 1 ustawy. W świetle wyżej powiedzianego nie mają znaczenia prawnego wywody skargi dotyczące bezzasadności wysuwanych przeciwko skarżącemu zarzutów natury dyscyplinarnej czy bezprawności rozkazu personalnego z dnia 12 października 2018 r., gdyż sprawy te nie były przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej i są bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji "zwrotowej" z dnia 17 kwietnia 2019 r. Natomiast niezrozumiały jest i nie został w skardze uzasadniony wniosek o zbadanie pisemnego upoważnienia dla zastępcy dyrektora ZK w [...] we wskazanych w skardze datach. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję poprzedzającą organu I instancji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.