II SA/Op 203/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. G. na uchwałę Rady Gminy Tułowice z dnia 30 czerwca 2004 r. nr XVII/118/04 w przedmiocie skargi na działalność wójta postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi wniesionej 4 maja 2007 r. przez C. G. była uchwała nr XVII/118/04 Rady Gminy Tułowice z 30 czerwca 2004 r. podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 K.p.a. w sprawie rozpatrzenia skargi "na nieprawidłowości w działalności Wójta Gminy i Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w T. w zakresie pozbawienia strony pomieszczenia gospodarczego i ogrodu". Skarżąca podniosła, że wymienioną uchwałą Rada Gminy Tułowice uznała jej skargę za bezzasadną nie dopatrując się nieprawidłowości w działalności wymienionych urzędników Gminy Tułowice. Podkreśliła, że w sprawie tej wezwała Radę Gminy w dniu 29 lipca 2004 r. do zmiany uchwały z 30 czerwca 2004 r., jako naruszającej jej interes prawny. W odpowiedzi otrzymała pismo informujące ją, że organ gminy podtrzymuje stanowisko wyrażone w skarżonej uchwale. Ponadto dodała, że w dniu 27 kwietnia 2007 r. otrzymała wezwanie Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w T. do opuszczenia zajmowanego ogrodu, co uznała za "wznowienie naruszenia jej interesu prawnego uchwałą Rady Gminy Tułowice z 30 czerwca 2004 r." W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Tułowice wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że skarżąca bez tytułu prawnego zajęła w przeszłości pomieszczenia gospodarcze w budynku komunalnym przy ul. [...] w T. oraz sąsiadującą z nim działkę gminną, na której urządziła ogród, nie będąc dzierżawcą tej nieruchomości. Zwrócił uwagę, że próby uregulowania zakresu użytkowania pomieszczenia gospodarczego i działki podjęte przez gminę spotkały się z odmową. Odwołał się też organ do załączonej do odpowiedzi na skargę uchwały Rady Gminy Tułowice, a w szczególności jej uzasadnienia. Końcowo zaznaczono, że gmina dąży do polubownego załatwienia sprawy udostępnienia stronie możliwości korzystania z pomieszczenia gospodarczego, lecz wszelkie propozycje spotykają się z odmową C. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Przede wszystkim wskazać należy na zakres kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwana P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1). W myśl § 2 tego artykułu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Niezależnie od tego w myśl art. 4 P.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Ponadto wskazać należy na uregulowania Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące skarg wnoszonych przez obywateli, tzw. skarg społecznych na zaniedbania lub nienależyte wykonywanie zadań przez organy administracji albo ich pracowników. Skargę taką, jako odformalizowany środek społecznej kontroli działania administracji publicznej podejmowanej w interesie jednostki lub interesie publicznym, regulują przepisy Działu VIII "Skargi i wnioski" Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności zgodnie z art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z art. 228 K.p.a. skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia, a właściwe do rozpatrywania skarg organy wylicza przepis art. 229 K.p.a. Zgodnie z nim jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności: 1) rady gminy, rady powiatu i sejmiku województwa - wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa, 2) organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego w sprawach należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej - wojewoda, 3) wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - rada gminy, 4) zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - rada powiatu, 5) zarządu i marszałka województwa, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - sejmik województwa, 6) wojewody w sprawach podlegających rozpatrzeniu według kodeksu - właściwy minister, a w innych sprawach - Prezes Rady Ministrów, 7) innego organu administracji rządowej, organu przedsiębiorstwa państwowego lub innej państwowej jednostki organizacyjnej - organ wyższego stopnia lub sprawujący bezpośredni nadzór, 8) ministra - Prezes Rady Ministrów, 9) organu centralnego i jego kierownika - organ, któremu podlega. Oceniając powyższe uregulowania procedury sądowoadministracyjnej i procedury administracyjnej wskazać trzeba, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przepisach art. 3 i art. 4 P.p.s.a. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych objętych przepisami wymienionego wyżej Działu VIII K.p.a. Zasady te mają zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Rada Gminy skarżoną uchwałą z 30 czerwca 2004 r. podjęła rozstrzygnięcia na podstawie przepisów o skardze w rozumieniu art. 227 i następnych K.p.a. Postępowanie skargowe objęte Rozdziałem 2 Działu VIII K.p.a. jest jednoinstancyjne, a przepisy nie przewidują środków zaskarżenia. W szczególności obywatel niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy przez organ gminy może złożyć kolejną, nową skargę na działalność organu przy czym wymieniony przepis art. 229 K.p.a. określa w pkt 1 właściwy organ do rozpatrzenia skargi na działalność rady gminy. Reasumując, jeżeli Rada Gminy w Tułowicach rozstrzygnęła sprawę na podstawie przepisów Działu VIII K.p.a., a skarżąca nie wskazała decyzji, postanowienia albo innego aktu lub czynności, które organ powinien był wydać, a które zgodnie z przepisami art. 3 i art. 4 P.p.s.a. mogłyby być przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej, to w konsekwencji zastosowanie ma przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych też przyczyn orzeczono jak wyżej. Końcowo należy zwrócić uwagę, że zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ponoszenie kosztów postępowania przez każdą ze stron związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 P.p.s.a.). Organowi służy zwrot poniesionych kosztów tylko w postępowaniu kasacyjnym, gdyż w postępowaniu przed sądem I instancji brak odpowiednika przepisu art. 203 P.p.s.a.