II SA/Op 203/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi A. K. i R. K. na uchwałę Rady Gminy Komprachcice z dnia 23 czerwca 2004 r. nr XV/108/04 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę A. K. i R. K. na uchwałę Rady Gminy w Komprachcicach z dnia 23 czerwca 2004 r. nr XV/108/04 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzonym na piśmie został doręczony pełnomocnikowi skarżących radcy prawnemu W. G. w dniu 20 listopada 2008 r., a w dniu 22 grudnia 2008 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), wniósł on w imieniu skarżących do tut. Sądu skargę kasacyjną na ten wyrok. Pełnomocnik przedłożył pełnomocnictwo od skarżących do reprezentowania ich w sprawie skargi kasacyjnej oraz dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 (siedemnaście) złotych, którą jak wynika z akt sprawy została uiszczona do kasy Urzędu Gminy w Komprachcicach (k-116 a.sąd.). Jednocześnie do skargi kasacyjnej dołączono dowód uiszczenia przez skarżących opłaty za skargę kasacyjną w kwocie 150 zł do kasy Urzędu Gminy w Komprachcicach (k-114 a.sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należało odrzucić. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 523/05, System Informacji Prawnej Lex nr 198193), że aby wniesienie skargi kasacyjnej wywołało skutek w postaci wszczęcia sądowo-administracyjnego postępowania drugoinstancyjnego musi dojść do łącznego spełnienia 5 warunków: 1) skarga musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.-zwana dalej P.p.s.a.), 2) skargę wniósł uprawniony podmiot (art. 173 § 2 P.p.s.a.), 3) skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 P.p.s.a.), 4) zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne i konstrukcyjne (art. 176 w zw. z art. 174 P.p.s.a.), 5) skarga została należycie opłacona (art. 221 P.p.s.a.). Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178 P.p.s.a.). W postępowaniu sądowoadministracyjnym środkami odwoławczymi są: skarga kasacyjna i zażalenie. Na podstawie art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwaną dalej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, jakimi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 221 P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W myśl § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ), wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 złotych. Dla określenia zatem charakteru i wysokości wpisu od skargi kasacyjnej, należało odwołać się do przepisów dotyczących wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Według art. 231 P.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w innych sprawach pobiera się wpis stały. W przedmiotowej sprawie przedmiotu zaskarżenia nie stanowiła należność pieniężna. Wpis od skargi kasacyjnej wynosi zatem stosownie do cyt. § 3 w/w rozporządzenia Rady Ministrów połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł i jest wpisem stałym. Ponieważ w niniejszej sprawie wpis od skargi wynosił 300 zł, to wpis od skargi kasacyjnej wynosi150 zł i jest wpisem stałym. Co do tego, jaka opłata ma charakter opłaty w wysokości stałej wypowiedział się Sąd Najwyższy, wskazując, że "opłata w wysokości stałej to taka opłata, której wysokość jest stała, taka sama, jednakowa. Takiemu kryterium odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo (...), lecz także taka opłata, która stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty,. Ma zawsze taką sama wysokość" (uchwała SN z 13 września 2000 r., III CZP 34/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 4, patrz też: [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 609). Skarżący udzielili pełnomocnictwa do reprezentowania ich w sprawie wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu, powinien on zatem, stosownie do cyt. art. 221 P.p.s.a., stanowiącym, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, odrzuca się bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej, uiścić wpis stały od skargi kasacyjnej bez wezwania i w odpowiedniej wysokości. Jak wynika z orzecznictwa: "Z treści przepisów § 1 i 2 art. 219 P.p.s.a. interpretowanych łącznie wynika, że sposób uiszczenia opłaty sądowej (§ 2) jest elementem obowiązku, o którym mowa w § 1. Nie można zatem uznać, że obowiązek opłaty został dopełniony, jeżeli opłaty nie uiszczono gotówką do kasy sądu lub na rachunek właściwego sądu.", (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2004 r., GZ 74/04, publ. /tylko teza/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzecznictwo pod redakcją Bogusława Dautera, Oficyna Wydawnicza a Wolters Kluwer businnes, Warszawa 2007, s. 383-384); "Wpis stały od skargi kasacyjnej (art. 231 zdanie 2), winien być uiszczony gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu (art. 219 § 2 P.p.s.a.). Pełnomocnik będący radcą prawnym, ma obowiązek opłacić skargę w tej formie bez wezwania (...)" (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2004 r., FSK 572/04, publ. /tylko teza/ PP 2004, nr 10, poz. 60, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzecznictwo pod redakcją Bogusława Dautera, Oficyna Wydawnicza a Wolters Kluwer businnes, Warszawa 2007, s. 384-385) Pełnomocnik skarżących nie uiścił wpisu od skargi kasacyjnej na konto bankowe tut. Sądu ani też w kasie tut. Sądu. W myśl wyżej przytoczonych orzeczeń wydanych na tle przepisów regulujących sposób uiszczania opłat sądowych, uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej dokonane przez skarżących na rzecz organu, nawet jeśli jego wysokość jest zgodna z wymogami wyżej cyt. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłat sądowych, nie jest w żadnym wypadku równoznaczne z wypełnieniem obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. W literaturze przedmiotu istnieje następujący pogląd "Uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego może polegać zarówno na niewniesieniu takiej opłaty lub wniesieniu jej w wysokości innej niż określona w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), jak i opłaceniu jej w znakach opłaty sądowej." (patrz: [w:] B. Dauter. B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 547).; Ponieważ jak już wyżej wskazano, wpis stały od skargi kasacyjnej, a taki jest w niniejszej sprawie, uznaje się za uiszczony przez fachowego pełnomocnika, jakim jest radca prawny, gdy spełnione są łącznie następujące warunki: wniesienie wpisu w prawidłowej wysokości na konto bankowe lub do kasy właściwego sądu administracyjnego bez wezwania, należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie warunki te nie zostały spełnione. Wpis nie został bowiem uiszczony na konto bankowe lub do kasy właściwego sądu administracyjnego. Tym samym należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie została opłacona. W związku z powyższym skargę kasacyjną, jako nieopłaconą, na podstawie art. 221 P.p.s.a. w związku z art. 219 § 2 P.p.s.a., jako nieopłaconą należało odrzucić i orzec jak w sentencji postanowienia.