II SA/Op 212/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Grażyna Jeżewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na Burmistrza [...] w przedmiocie umowy dzierżawy postanawia: odrzucić skargę. W dniu 7 czerwca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła skarga J. T., w której skarżący podniósł, iż nie otrzymał odpowiedzi na swoje podanie skierowane do Burmistrza Miasta [...] w sprawie budowy garaży przy ul. [...] w P. Skarżący stwierdził ponadto, iż jego podanie "błądziło" w różnych instytucjach, a podanie w tej samej sprawie złożone przez inną osobę, zostało pozytywnie rozpatrzone przez Burmistrza. Pismem z dnia 8 czerwca 2004 r. Sąd przekazał Burmistrzowi [...] wyżej wskazane pismo skarżącego i zobowiązał organ do udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia. W odpowiedzi na skargę, która wraz ze skargą i aktami administracyjnymi sprawy została przekazana Sądowi przez Burmistrza [...] w dniu 9 lipca 2004 r., organ wniósł o odrzucenie skargi argumentując, iż dotyczy ona sprawy nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. Organ podniósł, iż skarga na bezczynność organów administracji publicznej w myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), dotyczy bezczynności w zakresie wydania decyzji administracyjnej, postanowienia, bądź też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Natomiast w niniejszej sprawie skarżący domaga się od Burmistrza zawarcia umowy cywilnoprawnej, a roszczenie to należy do sfery stosunków z zakresu prawa cywilnego. Ponadto Burmistrz pismem z dnia 18 czerwca 2004 r. poinformował skarżącego, iż nie odda mu w dzierżawę żądanego terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) - zwaną dalej ustawą, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym przez art. 3 ustawy, a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 ustawy spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przywołanym przepisie. W szczególności nie jest władny do rozpoznawania skarg w potocznym znaczeniu tego słowa na sposób funkcjonowania organów administracji publicznej. Skargi te rozpoznawane są na podstawie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego i w stosunku do nich przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mają zastosowania (zob. - wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., nr III SA 1636/97 - LEX nr 37138). Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. Skarżący w istocie kwestionuje brak działania Burmistrza [...] w związku z nie udzieleniem przez niego odpowiedzi na wniosek skarżącego o rozliczenie kosztów budowy garaży, nie wskazując jednocześnie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organ ten wydał lub dokonał lub winien był wydać lub dokonać, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Nie jest nim w szczególności podnoszony przez skarżącego brak działania Burmistrza [...]. Przedstawiony spór ma charakter cywilnoprawny, albowiem dotyczy kwestii zawarcia umowy dzierżawy gruntu, na którym miał powstać garaż. Sprawa z zakresu prawa cywilnego jest natomiast sprawą normowaną przez przepisy kodeksu postępowania cywilnego (art. 1 kpc). Zgodnie zaś z art. 2 kpc, do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sądu Najwyższego. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.